Strange fruit…ένα τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα

nina-simone

Εμπνευσμένο από το ποιήμα του Άμπελ Μέροπολ, ενός καθηγητή γυμνασίου από το Μπρόνξ και μέλους του κομμουνιστικού κόμματος Αμερικής, το strange fruit είναι το τραγούδι-ύμνος κατά του ρατσισμού, που έμελλε να επηρεάσει το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της δεκαετίας του ’50 και του ’60.

Το ποίημα εκφράζει την αγανάκτηση και τη φρίκη που νιώθει ο Μέροπολ στη θέα μιας φωτογραφίας στην οποία απεικονίζονται δύο  Αφροαμερικανοί οι οποίοι λιντσαρίστηκαν και κρεμάστηκαν από κατοίκους στο Μάριον της Ιντιάνα.

18tztmh7m8assjpg

Ο Μέροπολ μελοποίησε μόνος του τους στοίχους του ποιήματος, αφού εκείνη την εποχή κανείς μουσικός δεν ήταν πρόθυμος να τον βοηθήσει. Πρώτη ερμηνεύτρια του τραγουδιού ήταν η Λώρα Ντάνκαν η οποία ερμήνευσε το τραγούδι στο Madison Square garden χωρίς όμως αυτό να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.

Όταν ο Μπάρνει Τζόζεφσον, ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου Cafe Society ακούει το τραγούδι, ενθουσιασμένος προτείνει στην Μπίλυ Χόλιντεϊ να το ερμηνεύσει στο νυχτερινό του κέντρο. Η Χόλιντεϊ αψηφώντας την τρομοκρατία της εποχής τραγουδούσε το Strange Fruit σε κάθε της παράσταση. Η τραγουδίστρια απευθύνθηκε στον φίλο της Μίλτ Γκάμπλερ ο οποίος δέχτηκε να ηχογραφήσει το δίσκο της που συμπεριλάμβανε και το τραγούδι Strange Fruit.

»Τη πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμιζα ότι έκανα μεγάλο λάθος. Είχα τελείωσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή…δεν ακουγόταν τίποτε. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί και μέτα όλοι μαζί χειροκροτούσαν και ζητωκράυγαζαν» είχε πει η Χόλιντει την πρώτη φορά που το τραγούδησε.

Τα…strange fruits είναι τα σώματα των Αφροαμερικανών που κρέμονται στα δέντρα, απεικονίζοντας τη φρίκη που επικρατεί στο »ειδυλιακό» τοπίο των νότιων πολιτειών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1999, το περιοδικό Time επέλεξε το Strange fruit ως το τραγούδι του 20ου αιώνα!

»Southern trees bear a strange fruit,blood on the leaves and blood at the root,black body swinging in the Southern breeze,strange fruit hanging from the poplar trees.»

 

 

 

Advertisements

Η Ελληνική Λαμπεντούζα, ο χρυσαυγιτισμός της κυβέρνησης και η αξία της ανθρώπινης ζωής

Image

 (Ο μετανάστης δεξιά στη φωτογραφία, έχασε τα τρία του παιδιά και τη γυναίκα του στο ναυάγιο)

Μια νέα ανθρώπινη τραγωδία παρόμοια με αυτή που συνέβη πριν λίγους μήνες στη Λαμπεντούζα της Ιταλίας, είχαμε στο Φαρμακονήσι.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μεταναστών επιζώντων το σκάφος του λιμενικού που ρυμουλκούσε τη βάρκα στην οποία επέβαιναν οι μετανάστες, κατευθυνόταν προς τη Τουρκία με μεγάλη ταχύτητα, ενώ οι καιρικές συνθήκες ήταν άκρως επικίνδυνες. Οι άνθρωποι καλούσαν απεγνωσμένα σε βοήθεια, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι στη βάρκα επέβαιναν πολλά παιδιά. Το αποτέλεσμα ήταν 12 νεκροί μετανάστες, εκ των οποίων 9 παιδιά.

Αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν με τη ζωή τους και μερικοί απ’ αυτούς με τη ζωή των παιδιών τους, τη χρυσαυγίτικη νοοτροπία που υιοθετεί η κυβέρνηση, όσον αφορά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.

Το πρόβλημα είναι ο χρυσαυγιτισμός της κυβέρνησης ο οποίος εκφράζεται από υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη, και ο οποίος εφαρμόστηκε σε όλο του το μεγαλείο στο Φαρμακονήσι, με αποτέλεσμα την απώλεια 12 ανθρώπων.

Ακολουθούν στιγμές χρυσαυγιτισμού από κυβερνητικά στελέχη που άνοιξαν το δρόμο για τον εκφασισμό της Ελληνικής κοινωνίας και για τον εκμηδενισμό της ίδιας της ανθρώπινης ζωής.

Η δήλωση Σαμαρά για τα παιδιά των μεταναστών που κατακλύζουν -όπως λέει- τα σχολεία με αποτέλεσμα να μη μπορούν να εγγραφούν τα Ελληνόπουλα.

Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, δε διαφέρει και πολύ από αυτή που είχε κάνει ο χρυσαυγίτης βουλευτής Ηλίας Παναγιώταρος σε συγκέντρωση του κόμματός του. Δείτε πως ταυτίζονται οι απόψεις τους.

Ο Θανάσης Πλεύρης, σύμβουλος του Υπ. Υγείας, καλεί σε δολοφονίες μεταναστών.

Ο Μιχάλης Ταμήλος, βουλευτής της ΝΔ, δηλώνει στην εκπομπή του Σεραφείμ Κοτρώτσου ότι η δράση της ΧΑ βόλευε τη κυβέρνηση.

Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ προτρέπει τους αστυνομικούς να κάνουν το βίο των μεταναστών αβίωτο.

Έτσι αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί την αξία της ανθρώπινης ζωής. Αυτό που χρειάζεται να δούμε είναι ότι, δεν είναι μόνο οι ζωές των μεταναστών οι οποίες δεν έχουν καμία αξία γι’ αυτούς. Είναι και η ζωή του άστεγου, του τοξικομανή, το ανάπηρου, του φτωχού συνταξιούχου, του χαμηλόμισθου, του πολύτεκνου, που δεν έχει επίσης καμία αξία γι’ αυτούς. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια μας δείχνουν, ότι αυτοί που τις εφαρμόζουν, δεν σέβονται ούτε καν την ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα στη Δύση

5a6a583a30ad1c1e5a887e95acc28081

Είμαι ο Μωχάμετ, είμαι δεκατεσσάρων ετών και κατάγομαι από το τη Συρία.

Τα τελευταία πέντε χρόνια μένω στην Αθήνα με τη μητέρα μου και τις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου. Φύγαμε από το σπίτι μας γιατί είχε γίνει πια εμπόλεμη ζώνη και στο δρόμο προς την Ελλάδα χάσαμε και τον πατέρα μας. Κοιμόμασταν για αρκετό καιρό σε στάβλους, φορτηγά γεμάτα πρόσφυγες και στο δρόμο.. Επιτέλους μετά από πολλούς μήνες καταφέραμε να βρούμε στέγη σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, κοντά στο κέντρο της Αθήνας , όπου κατοικούσαν άλλες τρεις οικογένειες από τη Συρία.

Εγώ τότε σκεφτόμουν πως μέσα στην ατυχία μου είμαι πάρα πολύ τυχερός που πλέον ζω στη γενέτειρα του πολιτισμού και ονειρευόμουν να πάω σχολείο μια μέρα και να μπω σε αυτό το τεράστιο πανεπιστήμιο στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον με την αθωότητα ενός παιδιού ξεχνούσα να κοιτάξω γύρω μου τους «όμοιούς» μου. Κι έτσι συνέχισα να ονειρεύομαι στον κόσμο μου τεράστιες βιβλιοθήκες με εμένα χωμένο μέσα, και με φανταζόμουν μεγάλο και τρανό γιατρό ή επιστήμονα. Μαζεύοντας άδεια μπουκάλια μπύρας και χαρτόνια ή σιδερικά απ’ τα σκουπίδια και ακούγοντας πίσω απ’ την πλάτη μου να με αποκαλούν Πακιστανό.

Προχθές το βράδυ συνάντησα πορεία στο δρόμο για το σπίτι και αναγκαστικά έπρεπε να περάσω ανάμεσα απ’ τον κόσμο αν ήθελα να φύγω νωρίς από εκεί. Φουριόζος λοιπόν κι εγώ πήγα περάσω με το βλέμμα κάτω και δεν παρατήρησα τι είδους πορεία ήταν αυτή. Μέχρι που ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα από μια γροθιά στην πλάτη και να πέφτω κάτω από μια τρικλοποδιά. Οι αρβύλες έπεφταν σα βροχή στο κεφάλι, στην κοιλιά, στην πλάτη μου, παντού! Μέχρι που λίγο πριν λιποθυμήσω παρατήρησα τον αγκυλωτό κόκκινο σταυρό σε ένα πανό και πολλούς καράφλες και κατάλαβα.. Μέσα στη ζαλάδα μου κατάλαβα κάποιος να με τραβάει απ’ το πλήθος και τότε είναι που έχασα τις αισθήσεις μου εντελώς.

Όταν ξύπνησα ήμουν σε ένα κρεββάτι νοσοκομείου και με ρωτούσαν τα στοιχεία μου. Εγώ με το που κατάλαβα που είμαι και πονώντας τρομερά παντού, σηκώθηκα, όπως- όπως κι έφυγα τρομοκρατημένος μην με παραδώσουν στην αστυνομία. Άλλοι από κει. Αυτοί θα με έστελναν πίσω στη Συρία.

Αλλά από την άλλη, μπορεί να ήταν και καλύτερα.

Τα κανονικά παιδιά…

imagesΈχοντας στην άκρη του μυαλού μου εκείνο το παλιό τραγούδι από τις Τρύπες, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι τι τελικά σημαίνει ο όρος «κανονικά παιδιά». Και επίσης, αφού όλα τα παιδιά του κόσμου απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα ή τουλάχιστον ίση μεταχείριση, πως γίνεται να υπάρχει ο συγκεκριμένος διαχωρισμός;

Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή. Και τη βρίσκουμε αν διαβάσουμε προσεχτικά τη διακήρυξη του Ο.Η.Ε. για τα δικαιώματα του παιδιού. Τότε, απλά καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, που λέγεται ίδια δικαιώματα ή ίση μεταχείριση.

Τι είναι όμως ένα κανονικό παιδί;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Το κανονικό παιδί, κατ’ αρχήν, δε νοείται να είναι διαφορετικής φυλής από την φυλή της τοπικής κοινωνίας. Γιατί τότε είναι ένα αλβανάκι, γυφτάκι, ρουμανάκι, κ.ο.κ., άρα όχι κανονικό.

Κατά δεύτερον, δεν έχει διαφορετικό χρώμα από τα υπόλοιπα παιδάκια. Γιατί τότε είναι μαυράκι, κινεζάκι κτλ., άρα όχι κανονικό.

Επίσης, το κανονικό παιδί δεν μιλάει άλλη γλώσσα, ούτε υποστηρίζει άλλη θρησκεία.

Το κανονικό παιδί έχει και τους δυο γονείς. Διαφορετικά, είναι ορφανό. Άρα όχι κανονικό.

Δεν έχει γονιό στη φυλακή.

Δεν είναι από φτωχή ή άπορη οικογένεια. Γιατί τότε είναι ένα φτωχούλι μωρέ. Άρα όχι κανονικό.

Φυσικά, δεν πρέπει να υστερεί σωματικά ή νοητικά. Γιατί τότε είναι ανάπηρο ή χαζό ή καθυστερημένο. Άρα όχι κανονικό.

Να μην υστερεί κοινωνικά. Διαφορετικά, είναι προβληματικό. Άρα…

Καταλαβαίνω, πως όλα αυτά είναι τουλάχιστον λυπηρά. Δεν παύουν όμως να είναι η αλήθεια. Τι μπορούμε να κάνουμε; Ας προστατεύσουμε αρχικά κάθε παιδί από κάθε μορφής διάκριση. Φυλετική, ταξική, θρησκευτική ή όποια άλλη. Και τα υπόλοιπα έπονται.

«Εεεεεεϊ…Πες μου μαμά, πες μου τι γίνεται με εκείνα τα παιδιά, που αν και γεννιούνται κανονικά, δε μεγαλώνουν κανονικά, δεν ονειρεύονται κανονικά, ούτε ερωτεύονται κανονικά, πες μου αν πεθαίνουν κανονικά…» 

Της Γης οι Κολασμένοι

Image

Παγκόσμια μέρα του μετανάστη, έχει οριστεί από τον ΟΗΕ η σημερινή μέρα! Πολλοί άνθρωποι κυρίως από τις ανατολικές χώρες καταφεύγουν προς τη δύση σε αναζήτηση μιας καλύτερης και πιο ανθρώπινης ζωής!

Οι κερδοσκόποι έχουν στήσει, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο αυτών των ανθρώπων, μια ολόκληρη βιομηχανία που λειτουργεί στα πλαίσια του παρακράτους! Αξίζει να σημειωθεί ότι άνθρωποι αναγκάζονται να φύγουν από τις χώρες τους ως πολιτικοί πρόσφυγες λόγω πολέμων που διεξάγονται από τη μεριά της δύσης που στο όνομα του δήθεν »πολέμου κατά της τρομοκρατίας» εκμεταλλεύονται το φυσικό πλούτο αυτών των χωρών με σκοπό να εξυπηρετήσουν συμφέροντα αμερικανικών (και όχι μόνο) επιχειρηματικών ομίλων!!

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν διωκόμενοι ουσιαστικά από τις ίδιες τους τις πατρίδες καταφεύγουν στην Ευρώπη, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο και πληρώνοντας στους διακινητές τους οικονομίες μιας ζωής.

Στην »Ευρώπη των λαών» όμως αυτό που τους περιμένει -εάν φθάσουν και δεν πνιγούν στη μεσόγειο- είναι, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κλίμα ξενοφοβίας, δολοφονικές επιθέσεις από εγκληματικές νεοναζιστικές οργανώσεις, μισαλλοδοξία και ρατσισμός!

Ο ΟΗΕ που κάνει τα στραβά μάτια σε επεμβάσεις χωρών της δύσης ενάντια φτωχών και ανυπεράσπιστων χωρών της Ασίας και της Αφρικής, ο ΟΗΕ που δεν καταγγέλει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργούν διάφορες χώρες μέλη του, κηρύσσει τη σημερινή ημέρα, »Παγκόσμια μέρα του μετανάστη»!! ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ!

Δείτε πως σεβάστηκαν κάποια κρατικά όργανα την σημερινή μέρα στην Ιταλία, που είναι μέλος του εν λόγω οργανισμού!

SoS! Πεντάγωνο καλεί Σιγκαπούρη

images (3)Γιατί υπάρχουν καπνοί πάνω από την Σιγκαπούρη;  Φωτιές στους δρόμους, οδοφράγματα, κροτίδες, χημικά, γκλομπς, μολότοφ συνθέτουν το σκηνικό εδώ και 5 μέρες στην «Μικρή Ινδία».

Όλα ξεκίνησαν την προηγούμενη Κυριακή, σε ένα κεντρικό δρόμο της περιοχής «Μικρή Ινδία» της Σιγκαπούρης, όπου ένα λεωφορείο παρέσυρε και σκότωσε ένα 33χρονο Ινδό. Εκατοντάδες άνθρωποι έσπευσαν στο σημείο, πριν καν φθάσει το ασθενοφόρο. Οι πρώτες βοήθειες απέτυχαν, όπως και οι απόπειρες απεγκλωβισμού του ανθρώπου από τις ρόδες. Η οργή δεν άργησε τόσο, όσο το ασθενοφόρο ή το  φρενάρισμα του λεωφορείου. Οι παρευρισκόμενοι, Ινδοί κατά πλειοψηφία, επιτέθηκαν στον οδηγό του λεωφορείου και κάποιος …κάλεσε την αστυνομία. Στην περιοχή έφθασαν 5 περιπολικά, τα οποία μόλις αντιλήφθηκαν πως δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση φώναξαν κάτι άλλους καταστολείς… Αντιτρομοκρατικές ομάδες με κάτι ειδικά εκπαιδευμένους τύπους από το Νεπάλ έσπευσαν να καταλαγιάσουν τα πνεύματα. Προσήχθησαν 176. Συνελήφθησαν 27. Τραυματίστηκαν 39.

Γιατί όλα αυτά; Άποψη μου είναι πως είναι λιγάκι τραβηγμένο να έγιναν όλα αυτά ως απόρροια ενός δυστυχήματος και μόνο. Σημειωτέον, όμως είναι το γεγονός πως στη συγκεκριμένη περιοχή συγκεντρώνονται χιλιάδες μετανάστες, συνήθως Κυριακές, για να διασκεδάσουν, να φάνε, να ψωνίσουν, να καλοπεράσουν δηλαδή στο ρεπό* τους. Γεμίζουν δηλαδή τους δρόμους, με χρώματα, αρώματα και πικάντικες γεύσεις.

Ο πραγματικός λόγος λοιπόν, είναι απλός. Η αγανάκτηση. Οι τραγικές συνθήκες διαβίωσης, οι ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής στα κοινόβια, όπου διαμένουν εκατοντάδες κακοπληρωμένοι μετανάστες εργάτες.

Και τι μόνο γι’ αυτά έκαψαν την πόλη; Ναι, μόνο γι’ αυτά. Δεν είναι λίγα.

*Ρεπό: Είναι η ημέρα ξεκούρασης από τη δουλειά. (Για τη νέα γενιά ανέργων, που θα αναρωτιέται)