Ενας χρονος απο το μαυρο στην ΕΡΤ

images

Τελικά πού εκπέμπει η Δημοκρατία; Στο σταθμό που την άκουγα τώρα ακούω κάτι αλλο. Μου φαίνεται οτι κάποιος προσπαθεί να πει μια λέξη, μα δεν την ακούω καθαρά. Κουνάω λίγο την κεραία. Είμαι και μονος στο σπίτι και δεν μπορώ να ρωτήσω κανέναν αν κατάλαβε κάτι. Μα η λέξη ακούγεται τώρα πιο καθαρά. Και πιο δυνατά. Ολοένα και δυναμώνει. Και δυναμώνει. Πλέον την ακούω τόσο καθαρά και δυνατά που ανησυχώ μήπως ενοχλήσω τους γειτονίες. “ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”! Και ξαφνικά ακούω παλι το βουητό…

Το λουκέτο στην ΕΡΤ απέδειξε το ποσο αδίστακτη είναι τελικά η υπεύθυνη συγκυβέρνηση. Η βροντερή δήλωση του τότε καμαρωτού κυβερνητικού εκπρόσωπου, πως η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, χαρακτηρίζοντας την παράλληλα ως σκάνδαλο που δεν τόλμησε να αγγίξει κανείς, έμεινε στην ιστορία.

Η ΕΡΤ δεν ήταν η αρχή, και από οτι αποδείχθηκε στη συνέχεια, ούτε και το τέλος.

Παλιά, έκοβαν τις ταινίες για μια φράση. Άσχετοι, διάβαζαν τα γράμματα που έστελναν οι μανάδες στα παιδιά τους και οι αρραβωνιαρηδες στις αγαπημένες τους μην τυχόν και εμπεριέχεται κανένας αγωνιστικος χαιρετισμός. Τα διάβαζαν και γελούσαν. Και μετα τα έσκιζαν, τα έκαναν σαΐτες.

Στη σύγχρονη εποχή, η λογοκρισία διογκώνεται ελαφρώς …διαφορετικά. Μεγαλοκαναλαρχες κόβουν, τη μια μετα την αλλη, κάθε εκπομπή που μπορεί να τους ενοχλήσει στο ελάχιστο. Στα δικα μου τα μάτια, που δεν έχουν δει πολλά, ξεκίνησε με το «Infowar» και την «Ελληνοφρενεια» στο Skai. Αρχικά τηλεοπτικά, στη συνέχεια και ραδιοφωνικά. Ακολούθησε το εξαιρετικο, αλλά ενοχλητικο για πολλούς «κουτι της Πανδώρας», το «ΡΧΣ (ρεπορτάζ χωρίς σύνορα)», συγκεκριμένες εκπομπές του «Εξάντα» κλπ.

Και βέβαια, υπήρχε λογος που έκλεισε η ΕΡΤ. Οχι επειδή επρόκειτο για σκάνδαλο η’ γιατί έπρεπε να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές. Ούτε επειδή το επέβαλε κάποια τρόικα. Η ΕΡΤ έκλεισε για τις συνεχόμενες και επαναλαμβανόμενες απεργίες. Γιατί εξέπεμπαν για σειρά ημερών με έναν υπερτιτλο “Φτώχεια Γιατί;” σε κάθε τους πρόγραμμα. Γιατί δήλωναν πως απεργούν ενάντια στα άδικα και απάνθρωπα μετρα φτωχοποίησης του ελληνικού λαού. Γιατί αντιστάθηκαν. Γιατί ήταν αγκάθι στον πισινο τους. Ήταν ενας άλυτος κόμπος στο λαιμό τους. Αλλά κάποιος ελεγε πως «οτι δε λύνεται, κόβεται. Σπαθί!» Αυτο ακολουθήσαν πιστά.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ ξανά-αντιστάθηκαν. Αυτή τη φορά με τη στήριξη Ευρωπαϊκών συνεργείων μεταδόσεων. Με το εθελοντικο απεργιακο πρόγραμμα των δημοσιογράφων. Με χιλιάδες αλληλέγγυο κόσμο στο πλευρό τους…

Σε κάποιο δωμάτιο του Ραδιομεγαρου ακούστηκε ενα …”Ψυχή Βαθιά”. Και ήταν τόσο δυνατό, που ακούστηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Σε κάποια αίθουσα του Ραδιομεγαρου, υπο το βλέμμα του ιδίου του πολιτισμού, μια δακρυσμένη χορωδία ψυχορραγεί, τραγουδώντας τον εθνικο ύμνο.

Advertisements

Κι όμως η χούντα δεν είχε νεκρούς…

Εικόνα

 

21 Απριλίου 1967. Η χώρα, και η Αυτού Μεγαλειότης βρίσκονται σε τρομερό αδιέξοδο. Ο κόσμος έχει παραπλανηθεί και τολμά να σκέφτεται τη στροφή προς τα αριστερά. Τι θα απογίνει ο Βασιλεύς; Τι θα απογίνει ο θείος Σαμ; Αναπάντητες αγωνίες τις οποίες έσπευσε να καθησυχάσει μια ομάδα συνταγματαρχών.

Έκριναν πως η χώρα θα έμπαινε σε τρομερές περιπέτειες και αποφάσισαν να επιβάλλουν την τάξη και την ηρεμία στον τόπο.

Τώρα πώς ακροβώς το κατάφεραν αυτό;

……

21 Απριλίου 1967: Βασίλης Πεσλής, 15 ετών νεκρός

21 Απριλίου 1967: Μαρία Καλαβρού, 24 ετών νεκρή

25 Απριλίου 1967: Παναγιώτης Ελλής, 47 ετών νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων συλληφθέντων συντρόφων του, στον ιππόδρομο του Φαλήρου.

22 Μαΐου 1967: Νικηφόρος Μανδηλαράς, 39 ετών νεκρός. Δολοφονημένος στη Ρόδο, κατά τη σύλληψη του, για τη συμμετοχή του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.

5 Σεπτεμβρίου 1967: Γιάννης Χαλκίδης, 27 ετών νεκρός. Στέλεχος της «Νεολαίας Λαμπράκη» και της ΕΔΑ και μέλος του ΠΑΜ, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη με δυο αστυνομικές σφαίρες στην πλάτη, για την ομαλή λειτουργία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

10 Μαΐου 1968: Γιώργος Τσαρουχάς, 56 ετών νεκρός. Πρώην βουλευτής της ΕΔΑ, δολοφονήθηκε κι αυτός στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από τη σύλληψή του, επειδή ήταν κομμουνιστής.

16 Νοεμβρίου 1973, 20.30: Σπυρίδων Κοντομάρης, 57 ετών νεκρός. Δικηγόρος, πρώην βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 21.30: Διομήδης Κομνηνός, 17 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά στην καρδιά, από τη Φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 22.30: Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Τόριλ Μάργκρετ Ένγκελαντ, 22 ετών νεκρή. Νορβηγίδα φοιτήτρια. Δολοφονημένη σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Βασίλειος Φάμελλος, 26 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

17 Νοεμβρίου 1973, 00.00: Γεώργιος Σαμούρης, 22 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από πυρά της Αστυνομίας.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτριος Κυριακόπουλος, 35 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Σπύρος Μαρίνος, 31 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Νικόλαος Μαρκούλης, 24 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Βάθης από ριπή στρατιωτικής περιπόλου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αικατερίνη Αργυροπούλου, 76 ετών νεκρή. Τραυματίστηκε στην αυλή του σπιτιού της στους Αγ. Αναργύρους, από σφαίρα. Κατέληξε μερικούς μήνες αργότερα, συνεπεία του τραύματός της.

17 Νοεμβρίου 1973: Στυλιανός Καραγιώργης, 19 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην οδό Πατησίων, από ριπή πολυβόλου(!) όπλου από περίπολο πεζοναυτών, που επέβαιναν σε τεθωρακισμένο όχημα.

17 Νοεμβρίου 1973: Μάρκος Καραμανής, 23 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε ταράτσα πολυκατοικίας στην οδό Αιγύπτου 1, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Σπαρτίδης, 16 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στη διασταύρωση Πατησίων και Κότσικα, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Παπαϊωάννου, 60 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Ομονοίας από την αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Γιώργος Γεριτσίδης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο του από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου.

17 Νοεμβρίου 1973: Βασιλική Μπεκιάρη, 17 ετών νεκρή. Δολοφονήθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της από πυρά στον αυχένα.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Θεοδώρας, 5 ετών. Ναι, 5 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από στρατιωτικά πυρά, ενώ διέσχιζε τη λεωφόρο Παπάγου, στου Ζωγράφου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Βασίλειος Καράκας, 43 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από ρυπή μυδραλίου, καθώς βάδιζε με τον 13χρονο γιό του τη διασταύρωση Χέυδεν και Αχαρνών.

18 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Παπαθανασίου, 59 ετών, νεκρός.

18 Νοεμβρίου 1973: Ανδρέας Κούμπος, 63 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά μυδραλίου τεθωρακσμένου στρατιωτικού οχήματος.

18 Νοεμβρίου 1973: Μιχαήλ Μυρογάννης, 20 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του στρατου, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησίων.

18 Νοεμβρίου 1973: Κυριάκος Παντελεάκης, 44 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά διερχόμενου άρματος μάχης, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησιών.

18 Νοεμβρίου 1973: Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονημένος από την αστυνομία.

17 Δεκεμβρίου 1973: Ιωάννης Μικρώνης, 22 ετών νεκρός, χτυπημένος από την αστυνομία στην Πάτρα.

(Πηγή: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

Στ. Παττακός: «…Να ησυχάσουμε! Η δύναμις επιβάλλεται δια παντός τρόπου. ‘Ο,τι δε λύνεται, κόβεται! Σπαθί!…»

Όταν απειλείται η δημοκρατία των αστών, δε μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Θα ήταν λάθος να πούμε πως όλοι αυτοί -κι ενδεχομένως κι άλλοι, πολλοί περισσότεροι- είναι οι νεκροί της χούντας.

Είναι άνθρωποι, που πέθαναν για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, ιδανικά που λείπουν αισθητά στις μέρες μας.

Ο φασισμός έρχεται με οποιαδήποτε μορφή. Πρώτα για τους άλλους… και μετά για όλους.

 

 

 

 

Καλό σκυλί, ψόφο δεν έχει

images

Εδώ και χρόνια, τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια και ο τρόπος διακυβέρνησης που επιβάλλουν, ρυθμίζουν συνεχώς μια ασταθή, χαοτική κατάσταση, η οποία δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από εκείνη την κατάσταση που επικρατούσε στις τριτοκοσμικές χώρες τις προηγούμενες δεκαετίες.

Ο σταδιακός «εκσυγχρονισμός» των μοντέλων διακυβέρνησης και ο καθορισμός των πολιτικών αποφάσεων από μεγάλες πολυεθνικές, αποδεικνύουν πως μέρα με τη μέρα εξαπλώνεται στην Ευρώπη ένας τρομερός και ανελέητος ιός. Και το κρούσμα που παρατηρείται είναι ένα: απώλεια της δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή Ν. Τσόμσκι, ακόμη και οι εκλογές πλέον δεν παίζουν σχεδόν κανένα ρόλο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, οι οποίες διοικούνται αποκλειστικά από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Δεν είναι καθόλου τυχαία και η άνοδος των ακροδεξιών παρατάξεων ανά την Ευρώπη. Προβάλλοντας το εθνικό φρόνημα και προτάσσοντας την ασφάλεια, εις βάρος της ελευθερίας, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και οι μεγάλες εταιρίες προσεγγίζουν στρώματα των λαϊκών κομμάτων και τους μετατρέπουν σε φανατισμένους υπερασπιστές των πολιτικών τους.

Ναι μεν, ο λαός θα αντιδράσει, γιατί δεν του αρέσει να ξεβολεύεται, αλλά σε αυτές τις μίνι-εξεγέρσεις βρίσκονται πάντα μπροστάρηδες άνθρωποι του σοσιαλιστικού ή κομμουνιστικού χώρου. Ε, αυτό, οι σκύλοι-φύλακες του συστήματος δεν μπορούν να το χωνέψουν. Θα προτιμήσουν να ταχθούν πλάι στις ομάδες καταστολής, πολλές φορές φορώντας αγανακτισμένες κουκούλες, και θα κάνουν τα πάντα για να διαφυλάξουν την ασφάλεια των αφεντάδων τους. Δεν υποστηρίζουν έτσι κι αλλιώς τις δημοκρατικές μεθόδους, οπότε κι ένας λόγος παραπάνω.

Με τη σειρά τους, και οι πολυεθνικές κυβερνήσεις, πάντα με τη σιωπηλή συγκατάθεση των Μ.Μ.Ε., δεν φαίνονται αχάριστες προς τις «αντισυστημικές» παρακρατικές δυνάμεις τους. Χρηματοδοτούν αδρά τη δράση τους, τούς φουσκώνουν τις τσέπες και τα μυαλά, οπλίζουν τα χέρια τους και τους καταστούν φύλακες με δολοφονικά ένστικτα.

Επικίνδυνες και κακοντυμένες μαριονέτες.

Μην το διαβάσεις. Εκτός αν είναι μεγάλη ανάγκη.

imagesΤον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει και παρατηρώ -και με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό- πώς η κοινωνία πια έχει αρχίσει και στρέφεται στην αυτοπληροφόρηση.

Εντάξει, συμφωνώ πως είναι επιτακτική ανάγκη να είμαστε πάντα πληροφορημένοι για το τι γίνεται γύρω μας, καθώς έτσι θα μπορέσουμε να δράσουμε ή να αντιδράσουμε σε όλα αυτά που μας αφορούν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, δρουν και οι κυβερνήσεις και φροντίζουν να εκπαιδεύουν τους πολίτες έγκαιρα, έτσι ώστε να συναινούν, ακόμη και να επαινούν. Και κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Ο ρόλος όλων αυτών των πολιτικοποιημένων καθηγητών, δικηγόρων, γιατρών, διανοουμένων είναι εξαιρετικά απλός. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να «προγραμματίσουν» τον απλό πολίτη σε ένα mode απάθειας, συναίνεσης και φυσικά υπακοής. Είναι αυτό ακριβώς που λέει ο αμερικανός φιλόσοφος Ν. Τσόμσκι:

«Οι μηχανισμοί της δημοκρατίας που εφαρμόζουμε είναι σαφείς: Η χώρα πρέπει να κυβερνάται από «υπεύθυνους» πολίτες, και όλοι οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να κάθονται φρόνιμα…»

Τι συμβαίνει όμως όταν η κοινωνία αρχίζει και αντιδράει; Η απάντηση είναι καταστολή. Βία.

Εντάξει, κι αν αντιδράσει ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας; Η απάντηση είναι καταστολή. Περισσότερη Βία.

Ε, αν είναι έτσι, οι πολίτες θα απαυδήσουν και θα απαντήσουν στις κάλπες με το όπλο της ψήφου. Και εδώ είναι που μπαίνει στο παιχνίδι η τηλεόραση.  Το ζήσαμε έντονα το καλοκαίρι του 2012, μετά την πρώτη εκλογική διαδικασία, που τα megaλα κανάλια σου ανακοίνωναν ότι φίλες και φίλοι το καταλάβαμε, είστε δυσαρεστημένοι και οκ, δεν εμπιστεύεστε κανέναν, αλλά πρέπει να στηρίξουμε τα δυο μεγάλα κόμματα, για να κυβερνηθεί ο τόπος…

Με μεγάλη χαρά και ανακούφιση διαπίστωσα τότε, το πρώτο μεγάλο κύμα αποστροφής των πολιτών προς την τηλεόραση και τους μεγαλοδημοσιογράφους.O κόσμος είχε ήδη αρχίσει να απαξιώνει την φυτευτή ενημέρωση της τηλεόρασης καθώς διαπίστωνε, μέρα με τη μέρα, πως οι πολιτικές, που υπερασπίζονταν στις ειδήσεις των οχτώ, κατέρρεαν. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας λοιπόν, δεν άργησε να πετάξει την τηλεόραση από τη ζωή του, απαγορεύοντας στα κανάλια να του ελέγχουν το νου. Και όσοι παρέμειναν στην τηλεοπτική ενημέρωση, κυρίως επειδή δεν είχαν άλλο τρόπο πληροφόρησης, άρχισαν να σκέφτονται και επομένως να αμφισβητούν κάθε πληροφορία.

Με εξαιρετικά ταχείς ρυθμούς, ξεκίνησαν να ενημερώνονται για το τι γίνεται στον κόσμο, χρησιμοποιώντας διαφορετικές πηγές.

Ο κόσμος στράφηκε αναγκαστικά σε εναλλακτικές μορφές πληροφόρησης και από ό,τι φαίνεται μόνο κακό δεν του έκανε.

Και εκείνο τον καιρό είδα τον πρώτο, εκκωφαντικό αντίκτυπο της αυτοπληροφόρησης στην κοινωνία.

Callate!

ImageΚάπου θα πήρε το αυτί σας, πως τις τελευταίες μέρες η Ισπανία είναι πάλι στους δρόμους. Αυτή τη φορά, με φίμωτρο στο στόμα και πλακάτ που κραυγάζουν για «ελευθερία» και «δημοκρατία».

Ο λόγος είναι πως η κυβέρνηση -το «λαϊκό κόμμα»- της Ισπανίας, αποφάσισε να προτείνει έναν από τους ίσως πιο κατασταλτικούς νόμους στην ιστορία. Τι προβλέπει ο εν λόγω νόμος; Ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Δηλαδή, τέλος στις διαδηλώσεις. Δια ροπάλου.

Σου αφήνει, βέβαια, μια εναλλακτική, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Θες κύριε να διαδηλώσεις; Καλείσαι να πληρώσεις 30.000 ευρώ πρόστιμο σε περίπτωση που προσβάλλεις αστυνομικό με οποιοδήποτε τρόπο -ευτυχώς που οι ματατζήδες δεν προκαλούν κιόλας- και 600.000 ευρώ πρόστιμο (ναι εξακόσιες χιλιάδες, σωστά το έγραψα) αν τολμήσεις και διαδηλώσεις κοντά στο κοινοβούλιο χωρίς σχετική άδεια!

Τι σημαίνει αυτό; Π.χ. είσαι αγανακτισμένος με κάτι. Καθώς λοιπόν βράζεις από οργή, κάνεις πρώτα-πρώτα μια απλή αίτηση για να πάρεις τη σχετική άδεια και μετά διαδηλώνεις νόμιμα, όμορφα κι ωραία.

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν πρόκειται για άλλη μια περίπτωση του δόγματος του σοκ.

Φοβάμαι να μάθω αν τελικά περάσει ο συγκεκριμένος νόμος-έκτρωμα.

Οφείλω όμως, να εμπιστευτώ τους Ισπανούς στον δρόμο.