8 & 9 Μάη – Η Σφαγή στο Λιμάνι

Εικόνα

Λιμάνι Καλαμάτας, Μάϊος 1934

Τις μέρες εκείνες το λιμάνι της Καλαμάτας ήταν ένα από τα πλέον δραστήρια εμπορικά λιμάνια της χώρας. Εκεί λειτουργούσαν οι αλευρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» και πολλά καράβια μετέφεραν εκεί σιτηρά για την παραγωγή αλευριού.

Στους Μύλους, εκείνες τις μέρες, θα έφτανε ένα νέο μηχάνημα, που θα απορροφούσε το σιτάρι απ’ ευθείας από το καράβι στον αλευρόμυλο. Το αποτέλεσμα θα ήταν πολλοί εργαζόμενοι να μείνουν χωρίς δουλειά.

Εικόνα

Η «ρουφήχτρα» τελικώς εγκαταστάθηκε. Στις 8 του Μάη, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις μαζί με το στρατό περιφρουρούν το χώρο του λιμανιού, έχοντας παράλληλα στήσει και ένα οπλοπολυβόλο στο έδαφος. Η απεργιακή διαδήλωση των λιμενεργατών, μαζί με αλληλέγγυους πολίτες, είναι μεγαλύτερη από όσο φαντάζονταν. Η πόλη νεκρώνει και όλοι μεταφέρονται στο λιμάνι, να συμπαρασταθούν στους εργαζόμενους.

Κανένα πλοίο δεν ξεφόρτωσε εκείνη τη μέρα. Πολλοί διαδηλωτές έμειναν εκεί όλη τη νύχτα και όσοι έφυγαν από το μέρος επέστρεψαν στις 6 το πρωί.

Τότε, πλησιάζει στην προκυμαία και το πλοίο «Λίμνη». Ο στρατός περιφρουρεί εντατικά την περιοχή των μύλων και παίρνει θέσεις ακόμα και πάνω στο πλοίο!  Δυο ώρες αργότερα, η «ρουφήχτρα» παίρνει μπρος. Η πρώτη εκφόρτωση πραγματοποιείται και επικρατεί τρομερή ένταση. Εξουσιαστές απειλούν τον κόσμο, λέγοντάς τους πως θα το μετανιώσουν και πως το κράτος έχει τη δύναμη να επιβληθεί!»

Οι διαδηλωτές επιτίθενται στις κατασταλτικές δυνάμεις αλλά δεν καταφέρνουν να σπάσουν τον κλοιό. Βλέπωντας πως είναι αδύνατο να προσεγγίσουν το μέρος εκφόρτωσης της «ρουφήχτρας», κάποιο προσπαθούν να φτάσουν εκεί από τη θάλασσα. Καθώς αυτοί πλησίαζαν ακούγεται από τους στρατιωτικούς «Σταματήστε! Μην Προχωρείτε Άλλο». Οι διαδηλωτές συνεχίζουν και το πλήθος τους επικροτεί.

Τότε ακούστηκε το «Πύρ!»

Πυροβολισμοί ακούγονται στο λιμάνι. Αναρίθμητοι, για περίπου 20λεπτά. Πυροβολισμοί προς τη βάρκα και μετά προς το συγκεντρωμένο πλήθος στην προκυμαία. Έριχνε και το πολυβόλο του στρατού. Έριχναν και τα τσιράκια των αφεντών των Μύλων.

Επικρατεί πανικός. Ο κόσμος προστατεύεται από τις σφαίρες αλλά δεν διαλύεται. Αντεπιτίθεται. Καταφέρνει να απομακρύνει το «Λίμνη» και σηκώνει στα χέρια του, ψηλά, τα νεκρά σώματα.

Οι νεκροί της ημέρας είναι οι: Αντώνης Μαραγκουδάκης, Ανδρέας Σπάλας, Παναγιώτης Μπλίκος, Γιάννης Κολιτσιδάκης, Π. Πηλίκας και Βασίλης Γιαλατσινός. Ένας από τους τραυματίες, ο Βασίλης Καπετανέας, θα πεθάνει αργότερα στο νοσοκομείο.

Οι ιδιοκτήτες των Μύλων «Ευαγγελιστρία» ονομάζονταν Πάστρας και Τραβασάρας.

197820_180139028809498_1387834479_n kalamata3

“…- Μα γιατί τους σκοτώσανε; Σκεβότανε λίγο ο γέρος μου και δεν εύρισκε ν’ απαντήσει. Μόνο κούναγε το κεφάλι του και σιγανά έλεγε: – Το κράτος βλέπεις, η εξουσία, πήγανε ενάντιά της…

Τ’ άκουγα από μικρό παιδί, σαν κουβάλαγα καρέκλες με το καρότσι ή έκανα κουβέντα με τους τσαγκαράδες της πλατείας ή τους μουλάδες, στην οδό Τριπολιτσάς, που δουλεύανε ξύλα ή φέρετρα. Τότενες θυμάμαι, πως μέρες πολλές ήταν σα να ‘χα αγναντέψει ο ίδιος, από τη μεγάλη πόρτα της «Ηλεχτρικής Εταιρίας», την εργατιά, ν’ ανεβαίνει από την παραλία με σηκωμένες γροθιές, κουβαλώντας νεκρούς και κόκκινα λάβαρα. Να σκούζει για τις ζωές και το ψωμί που της παίρνανε. Άλλες φορές ήταν, σα να ‘χα καθίσει χάμω κοντά στις μανάδες που κλαίγανε τα νεκρά εργατόπουλα. Ακόμα και τώρα, σα βγεις κατά κείνες τις φτωχοσυνοικίες, που σα ζωντόβολα μείνανε να χαζεύουνε το χρόνο… σαν κάτσεις στη «Φυτεία» στο καπηλειό του «Θείου», ή ρωτήσεις τους ασπρομάλληδες λιμενεργάτες, όσοι μείνανε, θα σου πουν για «τότενες». Για τη Σφαγή», που γράψανε οι φυλλάδες… για το κίνημα το δικό τους, που λέγανε όσοι το ζήσανε… για τα εφτά εργατόπουλα, που θέρισαν οι σφαίρες των μακελάρηδων του λαού μας… για τους ανήμπορους και τους σακατεμένους από τα χτυπήματα…

Χρόνια τώρα, με παιδεύανε αυτές οι εικόνες. Δεν μπορώ παρά να μιλήσω για τους νεκρούς, να ιστορίσω όσα άκουσα. Το αίμα μαθές δεν ξεπλένεται, δεν συχάζει, παρά μόνο στη θύμηση και τον αγώνα. Το να ξεχνάς είναι κατάρα…

Οδοιπορικό από τα χίλια εννιακόσια μέχρι 1934: τα χρόνια της αντάρας και της μαζικής πάλης. Η κοινωνική εξέγερση στα χέρια των αριστερών. Το όνειρο, για την ουτοπία, την αδελφοσύνη, την καλύτερη ζωή, το ανέβασμα του ανθρώπου πάνω από τη βαθμίδα του ζώου. Η Εξέγερση. Η εξαθλίωση της εργατιάς και η απελπισία των λαϊκών μαζών. Το τζάμπα μεροκάματο και το ψωμί που έλειπε από τις φαμίλιες. Αναγκαστικό δάνειο, για τις βουλγάρικες αποζημιώσεις, διχοτόμηση του νομίσματος. Η ταξική πάλη στο αποκορύφωμά της. Όλο νεκροί και αίματα και συγκρούσεις και εξεγέρσεις…”

Πηγές: Εφημερίδα “Διαδρομή Ελευθερίας”, φ.9, Δεκ. 2002, Εφημερίδα “Ελευθερία” 21/4/2002, σελ.10

…Της τάξης τρεις και ογδόντα

Image

Το Πάσχα καλώς ή κακώς είναι για τον περισσότερο κόσμο οικογενειακή γιορτή, που όλοι οι συγγενείς και στενοί οικογενειακοί φίλοι μαζεύονται μετά από καιρό που ίσως έχουν να συναντηθούν, μιλούν για τη ζωή τους, τα προβλήματά τους , την καθημερινότητά τους και γενικότερα προσπαθούν να ξεφύγουν από όλα αυτά αυτές τις λίγες μέρες ή ώρες που θα περάσουν μαζί. Μέχρι στιγμής όλα φαντάζουν ουτοπικά, σωστά; Τι άλλο καλύτερο από αυτό;

Κι εδώ είναι που αρχίζει το πρόβλημα. Νομίζω ότι όλοι έχουμε βρεθεί μπροστά σε μια αντιπαράθεση των συγγενών μεταξύ τους, ή έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την καταπιεστική πραγματικότητα των μεγαλύτερών μας. Τι εννοώ; Δυστυχώς ο κόσμος στην πλειοψηφία του, δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορετικότητα του ενός ανθρώπου από τον άλλο, με αποτέλεσμα να έρχονται και οι συγκρούσεις.

Η νοοτροπία του Έλληνα είναι μετά τα όποια « άντα» του να ξεχνά πως υπήρξε νέος και να θεωρεί τον εαυτό του παράδειγμα υπεροχής και ανιδιοτέλειας και πως επιτυχία και ευτυχία για τον καθένα είναι αυτό που κάνει ο ίδιος (παρόλο που ο ίδιος είναι δυστυχισμένος), ή αυτό που ο ίδιος θεωρεί σωστό.

Και εδώ τίθεται το άλλο ερώτημα. Τι είναι σωστό; Και εάν είναι σωστό μόνο ένα πράγμα σε ολόκληρο τον πλανήτη γιατί υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές αξίες και ιδανικά και είναι όλοι ευτυχισμένοι;

Γιατί πολλοί άνθρωποι με ομαδικό πνεύμα μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, να κάνουν με αυτό τον τρόπο τον κόσμο καλύτερο και να νιώθουν πραγματική ευτυχία και κατάνυξη της ψυχής τους μέσα από αυτό; Όχι! Είναι λάθος και κατακριτέο από την τάξη των «τριών και ογδόντα», όπως είπε πολύ σωστά κάποτε και ο Παύλος σε ένα από τα τραγούδια του. Η γενιά των «τριών και ογδόντα», λοιπόν, θεωρεί πως όλοι οι άνθρωποι, αν δεν έχουν ως πρωταρχικό σκοπό στη ζωή τους να βρουν μια καλή δουλειά, να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά, τα οποία παρεμπιπτόντως θα κάνει προβληματικά ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο, είναι είτε αλήτες, είτε παλιόπαιδα, είτε κακή επιρροή για τα παιδιά της και για την ίδια.

Αν το σκεφτόταν λίγο βαθύτερα ένας εκπρόσωπος αυτών ίσως μπορούσε να μας απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα:

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας καλλιτέχνης, μόνο και μόνο επειδή είναι καλλιτέχνης;

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας άνθρωπος που αφιερώνει τη ζωή του στον εθελοντισμό και χαρίζει καθημερινά μια πιο εύκολη ζωή σε ορφανά, ηλικιωμένους, παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες;

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας μετανάστης πολέμου;

-Γιατί όλοι οι παραπάνω είναι αλήτες αν περνάνε μαζί ποιοτικό χρόνο προσφέροντας πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό έργο από αυτό που θα προσφέρει ποτέ οποιοσδήποτε άλλος;

Και τέλος…

-Γιατί ο διαφορετικός από εσένα είναι αλήτης, παρόλο που συνήθως είναι πολύ πιο αξιοπρεπής από εσένα και ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για πράγματα που έχουν σημασία, παρά για το καινούριο αξεσουάρ που μόλις κυκλοφόρησε;

Ίσως όλα αυτά να είναι μια αντίδραση καταπιεσμένης προσωπικότητας και χρόνιας δυστυχίας. Εγώ τουλάχιστον μόνο έτσι μπορώ να το εξηγήσω. Και δε θα μπορούσα να κλείσω καλύτερα παρά με το γνωστό στους περισσότερους από εμάς στίχο και μέσα από αυτόν να δώσω μια συμβουλή στους φίλους μας που φοράνε παρωπίδες: «Ας την καρδιά σου να τα πει, κι αμόλησε καλούμπα…»

Στο εγγυώμαι, θα νιώσεις καλύτερα.

Η Αλληλεγγύη και μια φρούδα ελπίδα

Image

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι Έλληνες ανέχονται τη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τους τα τελευταία 4 χρόνια; Γιατί δεν αντιδρούν; Τι είναι αυτό που εμποδίζει τους Έλληνες στο να ενωθούν και να ανατρέψουν τη κατάσταση που τους έχει επιβληθεί;

Είναι οι διαφορετικές απόψεις; Σίγουρα ναι! Είναι οι ταξικές διαφορές; Εν μέρει θα πω, γιατί στο μυαλό του μέσου Έλληνα έχουν εξαλειφθεί οι τάξεις. Γι’ αυτόν όλοι οι Έλληνες είναι ίδιοι, οι τάξεις είναι για τους κομμουνιστές (θα σου πει)!!

Στην Ελλάδα σήμερα, η κάθε κοινωνική ομάδα σηκώνει τη δική της παντιέρα! Μερικοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο χρόνο, πιστεύοντας ότι θα σωθούν μέσω της κοινωνικής εξόντωσης συνανθρώπων τους (μέσω ενός είδους εκκαθάρισης δηλαδή), άλλοι βρίσκονται κλεισμένοι στη γυάλα τους, αδιαφορώντας για τα κοινά, αρνούμενοι να δουν τον έξω κόσμο κατάματα (οι περισσότεροι από δαύτους έτσι κι αλλιώς είναι βολεμένοι) και υπάρχουν κι αυτοί που επιζητούν μια νέα Βαϊμάρη, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους σε φυρερίσκους, πιστεύοντας ότι με αυτόν το τρόπο θα χτυπήσουν το σύστημα που τους έφερε μέχρι εδώ, βρίσκοντας εξιλαστήρια θύματα τους μετανάστες, τους αριστερούς και άλλους, αρνούμενοι να δουν οι ίδιοι, ότι μετατρέπονται σε υπερασπιστές του συστήματος!

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι αλληλέγγυοι! Είναι αυτοί που αμφισβητούν και πολεμούν το σύστημα και τις παραφυάδες του! Είναι αυτοί που βοηθούν το συνάνθρωπο τους με ανιδιοτέλεια, χωρίς να προσπαθούν να τον στρατολογήσουν δίνοντας του ένα κιλό κρέας και ένα τσουβάλι πατάτες! Είναι αυτοί που προσφέρουν βοήθεια στον συνάνθρωπό τους, χωρίς να έχουν απώτερο σκοπό την ιδεολογική κατήχηση! Είναι αυτοί που στάθηκαν στο πλευρό των κατοίκων της Κερατέας, που είπαν όχι στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές, που βρέθηκαν από τη πρώτη στιγμή στο πλευρό των εργαζομένων της ΕΡΤ. Είναι αυτοί που ξέρουν να παλεύουν και να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο επενδύοντας στην αλληλεγγύη και όχι σε αυταπάτες!

Αυτοί λοιπόν, χαρακτηρίζονται από τους βολεμένους και τους βαϊμαρόλοβοτομημένους ως, ουτοπιστές, ανθέλληνες κ.ο.κ.

Ας μην τρέφουμε λοιπόν φρούδες ελπίδες για Ενωμένους Έλληνες και άλλα τέτοια παραμύθια για μικρά παιδιά!

»Σημαία μας η ισότητα, όπλο μας η αλληλεγγύη»

Καμιά πατρίδα για τους αλληλέγγυους

ImageΤι κοινό έχουν οι Τούρκοι οπαδοί μιας τυχαίας ομάδας στην Τουρκία, με τον μέσο Έλληνα ποδοσφαιρόφιλο, τηλεθεατή και νοικοκυραίο; Μην σπάτε άδικα το κεφάλι σας. Η απάντηση είναι απολύτως τίποτα.

Ας πάρουμε λοιπόν το παράδειγμά των οπαδών της Galatasaray (photo). Ναι μεν, οι οπαδοί της συγκεκριμένης ομάδας έχουν πολλές φορές απασχολήσει τα αθλητικά media, με εξυβρίσεις, φανατισμούς και πλακάτ του τύπου «Δεν θα φύγετε από εδώ» και «Αυτές θα είναι οι τελευταίες σας 48 ώρες», αλλά, πώς να το κάνουμε, έτσι είναι τα media. Κινήσεις σαν αυτή της φωτογραφίας -που δεν τις βλέπουμε και κάθε μέρα στα γήπεδα- δεν πρόκειται να τις δούμε και ποτέ από κάποιο κανάλι στην τηλεόραση ή από κάποιο έγκυρο αθλητικό site. Εντάξει, η αλληλεγγύη δεν πουλάει και τόσο.

O μέσος Έλληνας νοικοκυραίος λοιπόν, που θα κάτσει στην πολυθρόνα του με την amstel να απολαύσει το ματσάκι του και να ακούσει το δημοσιογράφο να του χαϊδεύει τα αυτιά, είναι ο ίδιος νοικοκυραίος που σκέφτεται το διαβόητο «Τι ήθελε το μαλακισμένο στα εξάρχεια, τέτοια ώρα». Είτε το εξωτερικεύει, είτε όχι. Είναι εκείνος που μέτραγε τις ζημίες τότε. Είναι ο ίδιος που, παρακολουθώντας το Παναθηναϊκός – Ανόρθωση το Δεκέμβρη του 2008 και η όλη η κερκίδα φώναζε «Μπάτσοι, Γουρούνια, Δολοφόνοι», αυτός σκεφτόταν «Τι τα θέλουν αυτά τώρα σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι».

Από τη μία λοιπόν, οι Τούρκοι με πανό για το Γρηγορόπουλο. Από την άλλη ο Έλληνας που μέτραγε ζημιές το Δεκέμβρη. Διαλέγεις και παίρνεις. Και, πίστεψέ με, δεν έχει να κάνει με την εθνικότητα, ή τη μόρφωση, ή ο,τιδήποτε άλλο. Ούτε είναι ταξική ή πολιτική η διαφορά.

Είναι καθαρά θέμα συνείδησης.