ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Image

Οι εικόνες που ακολουθούν είναι σκληρές. Αυτές όμως αποκαλύπτουν το μισαλλόδοξο και απάνθρωπο πρόσωπο της σημερινής κυβέρνησης της Ουκρανίας η οποία απροκάλυπτα υποστηρίζει τους νεοναζιστές δολοφόνους οι οποίοι έκαψαν ζωντανούς 38 ανθρώπους, βάζοντας φωτιά στο κτίριο που στεγάζει τα εργατικά συνδικάτα στην Οδησσό.

Image10259780_10202295885187527_1602109221814610648_n

 

Πόλλοι από τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να σωθούν από τις φλόγες πηδούσαν από τα παράθυρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι νεοναζιστές του δεξιού τομέα ενθάρρυναν -φωνάζοντας και χλευάζοντας- τους ανθρώπους που βρίσκονταν στα παράθυρα να πηδήξουν στο κενό!

Γι’ αυτό το νέο ολοκαύτωμα όμως δεν είναι υπεύθυνη μόνο η μεταβατική κυβέρνηση της Ουκρανίας και τα νεοναζιστικά αποβράσματα. Υπεύθυνοι είναι η ΕΕ και οι ΗΠΑ, που ως ηθικοί αυτουργοί υποστηρίζουν τις ακραίες θέσεις και πρακτικές της κυβέρνησης της Ουκρανίας, με σκοπό να εξυπηρετήσουν τα δικά τους οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Επίσης ηθικός αυτουργός είναι και ο φασίστας Ευάγγελος Βενιζέλος που με αφορμή την Ελληνική προεδρία έτρεξε να στηρίξει τη φασιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας, θέλοντας να δείξει στους »εταίρους» για ακόμη μια φορά, το πόσο υποτελείς και υπόδουλος είναι.

ImageImage

Βλέποντας τις εικόνες της φρίκης, αντικρίζοντας κατάματα το τέρας του ναζισμού και του φασισμού, είναι καιρός να πούμε όλοι μαζί οι λαοί της Ευρώπης και όλου του κόσμου, ΌΧΙ στο φασισμό, ΟΧΙ στο ναζισμό, ΟΧΙ σε ένα νέο ολοκαύτωμα, ΟΧΙ σε έναν νέο πόλεμο ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ελίτ καταδικάζοντας τους λαούς σε θάνατο, φτώχεια και πείνα! (και) Με αφορμή την 9η Μαίου που ξημερώνεται σε πέντε μέρες, γιαρτάζοντας την αντιφασιστική νίκη των λαών, μετά από 69 χρόνια, είναι καιρός να πουμέ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Η Πτώση

Εικόνα 2 Μαίου 1945.

Η Σοβιετική Ένωση ανακοινώνει την πτώση του Βερολίνου. Ο κόκκινος στρατός, υπό τις εντολές του στρατηγού Κουζνετσόφ, έχει μπει στην καρδιά του ναζιστικού κτήνους και αλώνει κυριολεκτικά την πρωτεύουσα του 3ου Ράιχ. Η κόκκινη σημαία κυματίζει στο διοικητήριο του Ράιχσταγκ.

Λίγες ημέρες αργότερα ο πόλεμος στην Ευρώπη τελειώνει οριστικά και ο Στάλιν θα προέβαινε σε μια σύντομη ανακεφαλαίωσή του.

«…Πριν από τρία χρόνια ο Χίτλερ δήλωσε δημόσια πως μέσα στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται και ο διαμελισμός της Σοβιετικής Ενωσης και η απόσπαση από αυτή του Καυκάσου, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, των Βαλτικών και άλλων περιοχών. Δήλωσε ξεκάθαρα: «Θα εξοντώσουμε τη Ρωσία ώστε να μην μπορέσει ποτέ πια να σηκωθεί». Αυτό ήταν πριν τρία χρόνια. Δεν ήταν όμως τυχερό να πραγματοποιηθούν οι παράφρονες ιδέες του Χίτλερ. Η πορεία του πολέμου τις εξανέμισε. Στην πραγματικότητα έγινε κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν μέσα στο παραλήρημά τους οι χιτλερικοί. Η Γερμανία τσακίστηκε κατακέφαλα. Τα γερμανικά στρατεύματα συνθηκολογούν. Η Σοβιετική Ενωση πανηγυρίζει τη νίκη, αν και δεν ετοιμάζεται ούτε να διαμελίσει, ούτε να εκμηδενίσει τη Γερμανία…».

Η ιστορική στιγμή της ανάρτησης της σημαίας συμβόλου του σοβιετικού λαού, ήταν μια πράξη συμβολική. Αποδείκνυε τη δύναμη του σοσιαλισμού στη δοκιμασία του πολέμου, που είχε γίνει η αδιάψευστη ελπίδα όλων των λαών για τη συντριβή του φασισμού και την ειρήνη στη Γη.

Εικόνα

Απέμενε όμως το τελικό χτύπημα, για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας ώστε να επισφραγίσει την οριστική νίκη, να δικαιώσει το αίμα των λαών στον πιο βάρβαρο πόλεμο που γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας.

Εικόνα Η κόκκινη σημαία δίπλα στο ναζιστικό αετό του αεροδρομίου Templehof

Εικόνα Στην πύλη του Βραδεμβούργου

Για την αντιφασιστική νίκη των λαών!

 

Πρωτομαγιά του 76

Εικόνα

Ένα ακριβώς χρόνο από την έλευση της χούντας των συνταγματαρχών, πραγματοποιείται η πρώτη απόπειρα δολοφονίας κατά του Γεωργίου Παπαδόπουλου από τον Αλέξανδρο Παναγούλη. Αυτόματα, η κίνηση αυτή θα σημάνει στην Ευρώπη, πως ο ελληνικός λαός δίολου δεν καθησυχάστηκε από την κατεπείγουσα στρατιωτική επέμβαση.

Ο Παναγούλης συλλαμβάνεται και καταδικάζεται δις εις θάνατον από το στρατοδικείο στις 17 Νοεμβρίου του 1968. Η ομόφωνη κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας συμβάλλει αποφασιστικά στο να του δοθεί τελικά χάρη

«…Για τον τρόπο, που εγένετο η απόπειρα, κατέληξα σε αυτή τη μέθοδο μετά από συστηματική παρακολούθηση του Παπαδόπουλου και είδα πως τα μέτρα ασφαλείας που έπαιρνε, δεν επέτρεπαν κανέναν άλλο τρόπο ενεργείας. Έγινε ο καθορισμός του σημείου, θεωρήθηκε το καταλληλότερο, τόσο γιατί διευκόλυνε κατά κάποιο τρόπο μια δυνατότητα διαφυγής του, αλλά και από το γεγονός ότι ήταν στροφή ο δρόμος και κατά συνέπεια ήταν δυνατόν να είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα η όλη ενέργεια… «, δήλωνε μεταξύ άλλων για την απόπειρα.

Ο Παναγούλης τελικά μεταφέρεται στις στρατιωτικές φυλακές του Μπογιατίου, όπου βασανίζεται, φυλακίζεται σε απομόνωση και του επιβάλλεται η ποινή του εντοιχισμού! Λίγους μήνες αργότερα καταφέρνει να δραπετεύσει. Συλλαμβάνεται, όμως εκ νέου και επιστρέφει στις στρατιωτικές φυλακές για να φυλακιστεί σε μια ειδικά σχεδιασμένη για τον ίδιο απομόνωση. Η φυλακή αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν διέφερε και πολύ από έναν …τάφο!

Εικόνα Εικόνα

Εκεί γράφει ποιήματα με σπιρτόξυλα και αίμα πάνω στους τοίχους του τάφου του:

«     Διεύθυνσή μου

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί

Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω

Παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ’ από φυλακή σας γράφω

στην Ελλάδα»

(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)

Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.

Τον Αύγουστο του 1973 ο Αλέξανδρος Παναγούλης απελευθερώνεται και αυτοεξορίζεται στην Ιταλία, με σκοπό την ανασύνταξη της αντίστασης.

Την 1η Μαϊου 1976, ο Παναγούλης ανασύρεται νεκρός από το αυτοκίνητό του, ύστερα από ένα μυστήριο τροχαίο δυστύχημα, λίγες μέρες πριν από την αποκάλυψη του φάκελου ΕΣΑ. (Φάκελος που περιείχε αποδείξεις συνεργασίας ορισμένων πολιτικών με τη χούντα).

Ένας φάκελος, που φυσικά δεν άνοιξε ποτέ.

Εικόνα

 

 

Υπόσχεση

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν’ αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε

απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι’ Αγώνα υπόσχεση

 

Απίστευτα στοιχεία για το «μακρινό» χρεοκοπημένο Detroit

ImageΚάποτε έσφυζε από ζωή, τώρα απλά είναι μια ρημαγμένη πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί. Τα στοιχεία σοκάρουν ακόμα και τους πλέον αδιάφορους.
Ας δούμε κάποια από αυτά που θα σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό:
1. Το Ντιτρόιτ ήταν κάποτε η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ, αλλά ο πληθυσμός του έχει πέσει κατά 63%.
2. Το 1960 το Ντιτρόιτ είχε το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα σε όλες τις ΗΠΑ.
3. Το χρέος της πόλης είναι 20 δισ. δολάρια, πράγμα που σημαίνει πως σε κάθε κάτοικο αντιστοιχούν 25.000 δολάρια.
4. Το 1950 στην πόλη υπήρχαν περίπου 296.000 θέσεις εργασίας στον κλάδο των κατασκευών. Σήμερα υπάρχουν λιγότερες από 27.000.
5. Ανάμεσα στον Δεκέμβριο του 2000 και τον Δεκέμβριο του 2010 χάθηκαν το 48% των θέσεων εργασίας στην πολιτεία του Μίσιγκαν.
6. Το ένα τρίτο της έκτασης του Ντιτρόιτ είναι είτε ακατοίκητο, είτε εγκαταλελειμμένο.
7. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν προς πώληση σπίτια έναντι 500 δολαρίων.
8. Τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ανέρχονται σε 78.000.
9. Το εντυπωσιακό 47% των κατοίκων είναι αναλφάβητο.
10. Εργάζονται οι λιγότερο από τους μισούς έφηβους της πόλης.
11. Το 60% των παιδιών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.
12. Τα έσοδα της πόλης εξαρτώνται από τη φορολόγηση των καζίνο. Υπολογίζεται πως κάθε μήνα στο ταμείο από τα καζίνο μπαίνουν περίπου 11 εκατ. δολάρια.
13. Υπάρχουν 70 επικίνδυνες «χωματερές» σε όλη την πόλη.
14. Το 40 % του φωτισμού στους δρόμους δεν λειτουργεί.
15. Τα 2/3 των ασθενοφόρων είναι ακινητοποιημένα.
16. Τα 2/3 των πάρκων της πόλης έχουν κλείσει από το 2008.
17. Λόγω έλλειψης προσωπικού τα αστυνομικά τμήματα είναι κλειστά για το κοινό 16 ώρες τη μέρα.
18. Ο δείκτης εγκληματικότητας στην πόλη είναι πέντε φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο και ο δείκτης των δολοφονιών είναι 11 φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο.
19. Η αστυνομία εξιχνιάζει μόλις το 10% των υποθέσεων που αναλαμβάνει.
20. Ο μέσος όρος αναμονής μιας κλήσης σε αστυνομικό τμήμα του Ντιτρόιτ είναι 58 λεπτά!
21. Η εγκληματικότητα έχει ανέβει τόσο που η αστυνομία προειδοποιεί πως «εισέρχεστε στο Ντιτρόιτ με δική σας ευθύνη».

Ορθόδοξοι παγανιστές 2.0

Image

Στο άρθρο »Ορθόδοξοι παγανιστές», παραθέσαμε κάποια ντοκουμέντα όπως ένα κείμενο από παλαιότερο έντυπο της Χ.Α. με τίτλο »ΕΜΕΙΣ», στο οποίο η απέχθεια των συγγραφέων προς τον Χριστιανισμό ήταν έκδηλη , ένω επαναδημοσιεύσαμε και τις γνωστές φωτογραφίες του βουλευτή Γερμενή μέλους του Black Metal συγκροτήματος Naer Mataron.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο »Ορθόδοξοι παγανιστές» εδώ.

Η χρυσή αυγή ως νεοναζιστική οργάνωση τα μόνα που δεν μπορεί να ευαγγελίζεται είναι τα ιδεώδη του Χριστιανισμού. Τι σχέση μπορεί να έχει με τον Χριστιανισμό ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής, θαυμαστής του Χίτλερ και υμνητής του Πάνα,  όταν προλογίζει το »Το αστραφτερό σκοτάδι του Εωσφόρου» του Οδυσσέα Πατεράκη;

ImageImage

»Ο ερχομός σου θα σημάνει την αρχή ενός καινούριου κόσμου
βγαλμένο απ’ την παλιά σου διδαχή
το μήλο πάλι δώσμου!»

«Εκείνο όμως το οποίον προσωπικώς περισσότερο τιμώ εις το «Το αστραφτερό σκοτάδι του Εωσφόρου» είναι η Πνευματική Τόλμη και η Ιδεολογική Συνέπεια. Η Πνευματική Τόλμη ενός νέου ανθρώπου να μην υπολογίζη τον σκοταδισμόν είκοσι αιώνων και να τολμά αναφοράς εις τους παλαιούς απωλεσθέντας παραδείσους, οι οποίοι συγχρόνως είναι και οι μελλοντικοί κόσμοι των ονείρων μας, τα οποία με την Βούλησίν μας θα γίνουν πραγματικότης».

Εκθειάζοντας τον Πατεράκη, ο Μιχαλολιάκος μιλάει για τον σκοταδισμό 20 αιώνων! Αναφέρεται προφανώς στους 20 αιώνες Μετά Χριστόν!
Το κείμενο »Εωσφόρος» είναι στη 13η σελίδα του »πονήματος» του συγγραφέα.

Ο Μιχαλολιάκος είχε γράψει επίσης και ένα ποίημα, ωδή στον Μέγα Πάνα όπως τον αποκαλεί!

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΑΣ
Σιγή στο δάσος, παγερή οσμή εγκλήματος
Σύλληψη της στιγμής και ανθρωποθυσία
Τραγόμορφος επρόβαλε του μύθου νοσταλγός,
Σατανικά υπέροχος, ο Μέγας Παν.
Ώρα του δειλινού, το σκότος ανατέλλει
Και οι εξόριστοι της μέρας, οι Εωσφόροι
οι ποιητές ξυπνούνε,
Ηδονικά με βλέμμα κόκκινο, θολό τυραγνισμένο
Μια κίτρινη σελήνη που προβάλλει αντικρύζουν
Και τα στοιχειά της νύχτας ξαναζούνε
Οι μονομάχοι, οι κρεμασμένοι και οι συνωμότες.
Και αυτός στην μέση του ναού,
Στο κέντρο της τεράστιας αιμάτινης κηλίδας,
Στο βάθρο του βωμού,
Τραγόμορφος, σατανικά υπέροχος
Την ώρα δοξάζει της θυσίας
Των ευγενών ενστίκτων και της βίας
Αυτός ο αιώνιος κυβερνήτης, ο Μέγας Πάν…

Ποιός είναι όμως ο Οδυσσέας Πατεράκης, και ποια η σχέση του με τη Χρυσή αυγή; Ο Πατεράκης είναι μέλος της Χ.Α. και υποψήφιος αντιπεριφεριάρχης με τη Χ.Α. στη Κρήτη! Δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον Χίτλερ, τον Εωσφόρο και τον Πάνα! Στο λογαριασμό του στο Facebook παλαιότερα είχε φωτογραφίες του Αδόλφου τις οποίες τώρα έχει σβήσει για ευνόητους λόγους! Ψάχνοντας όμως στο διαδίκτυο είναι εύκολο να βρείς μερικές από τις αναρτήσεις του υποψήφιου αντιπεριφεριάρχη! Ας ρίξουμε μια ματιά:

 

ImageImage

Image
Ο νεοναζιστής, σατανιστής Πατεράκης ήταν αυτός που σηκώθηκε πρώτος από τη καρέκλα του για να χειροκροτήσει με υπερβάλλοντα ζήλο τον χρυσαυγίτη βουλευτή Αρβανίτη, ο οποίος χαιρέτησε ναζιστικά στη μαρτυρική Κρήτη.

 

Καμία σχέση -εκ των πραγμάτων- δεν μπορούν να έχουν οι υμνήτες του Σατανά, του Πάνα, του Χίτλερ και του Ολοκαυτώματος με τον Χριστιανισμό! Η μόνη σχέση τους με τον Χριστιανισμό είναι ότι τον χρησιμοποιούν ως μέσο για να προσεγγίσουν όλο και περισσότερους ανθρώπους οι οποίοι αγνοούν -ή αρνούνται να δουν- το τι είναι πραγματικά η χρυσή αυγή.

 

«Έχε το νου σου στο παιδί…»

lkl

Πώς ο φασισμός βρίσκει έδαφος στις μικρές ηλικίες και εκμεταλλεύεται την επιθυμία των παιδιών να ομαδοποιηθούν; Θα μπορούσε ένας εκπαιδευτικός να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου εντός του σχολείου; Η βίαιη συμπεριφορά των μελών της Χρυσής Αυγής, που «χτυπούν το κατεστημένο», μπορεί να ελκύσει κάποιους «αντιδραστικούς» έφηβους μαθητές;

Ερωτήσεις και σκέψεις που ξετυλίγονται με φόντο το πρώτο ντοκιμαντέρ της ομάδας της antifasi, για την παιδεία και το φασισμό.

«…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί …υπάρχει ελπίδα.»

Δείτε το Teaser εδώ

…Της τάξης τρεις και ογδόντα

Image

Το Πάσχα καλώς ή κακώς είναι για τον περισσότερο κόσμο οικογενειακή γιορτή, που όλοι οι συγγενείς και στενοί οικογενειακοί φίλοι μαζεύονται μετά από καιρό που ίσως έχουν να συναντηθούν, μιλούν για τη ζωή τους, τα προβλήματά τους , την καθημερινότητά τους και γενικότερα προσπαθούν να ξεφύγουν από όλα αυτά αυτές τις λίγες μέρες ή ώρες που θα περάσουν μαζί. Μέχρι στιγμής όλα φαντάζουν ουτοπικά, σωστά; Τι άλλο καλύτερο από αυτό;

Κι εδώ είναι που αρχίζει το πρόβλημα. Νομίζω ότι όλοι έχουμε βρεθεί μπροστά σε μια αντιπαράθεση των συγγενών μεταξύ τους, ή έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την καταπιεστική πραγματικότητα των μεγαλύτερών μας. Τι εννοώ; Δυστυχώς ο κόσμος στην πλειοψηφία του, δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορετικότητα του ενός ανθρώπου από τον άλλο, με αποτέλεσμα να έρχονται και οι συγκρούσεις.

Η νοοτροπία του Έλληνα είναι μετά τα όποια « άντα» του να ξεχνά πως υπήρξε νέος και να θεωρεί τον εαυτό του παράδειγμα υπεροχής και ανιδιοτέλειας και πως επιτυχία και ευτυχία για τον καθένα είναι αυτό που κάνει ο ίδιος (παρόλο που ο ίδιος είναι δυστυχισμένος), ή αυτό που ο ίδιος θεωρεί σωστό.

Και εδώ τίθεται το άλλο ερώτημα. Τι είναι σωστό; Και εάν είναι σωστό μόνο ένα πράγμα σε ολόκληρο τον πλανήτη γιατί υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές αξίες και ιδανικά και είναι όλοι ευτυχισμένοι;

Γιατί πολλοί άνθρωποι με ομαδικό πνεύμα μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, να κάνουν με αυτό τον τρόπο τον κόσμο καλύτερο και να νιώθουν πραγματική ευτυχία και κατάνυξη της ψυχής τους μέσα από αυτό; Όχι! Είναι λάθος και κατακριτέο από την τάξη των «τριών και ογδόντα», όπως είπε πολύ σωστά κάποτε και ο Παύλος σε ένα από τα τραγούδια του. Η γενιά των «τριών και ογδόντα», λοιπόν, θεωρεί πως όλοι οι άνθρωποι, αν δεν έχουν ως πρωταρχικό σκοπό στη ζωή τους να βρουν μια καλή δουλειά, να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά, τα οποία παρεμπιπτόντως θα κάνει προβληματικά ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο, είναι είτε αλήτες, είτε παλιόπαιδα, είτε κακή επιρροή για τα παιδιά της και για την ίδια.

Αν το σκεφτόταν λίγο βαθύτερα ένας εκπρόσωπος αυτών ίσως μπορούσε να μας απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα:

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας καλλιτέχνης, μόνο και μόνο επειδή είναι καλλιτέχνης;

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας άνθρωπος που αφιερώνει τη ζωή του στον εθελοντισμό και χαρίζει καθημερινά μια πιο εύκολη ζωή σε ορφανά, ηλικιωμένους, παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες;

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας μετανάστης πολέμου;

-Γιατί όλοι οι παραπάνω είναι αλήτες αν περνάνε μαζί ποιοτικό χρόνο προσφέροντας πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό έργο από αυτό που θα προσφέρει ποτέ οποιοσδήποτε άλλος;

Και τέλος…

-Γιατί ο διαφορετικός από εσένα είναι αλήτης, παρόλο που συνήθως είναι πολύ πιο αξιοπρεπής από εσένα και ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για πράγματα που έχουν σημασία, παρά για το καινούριο αξεσουάρ που μόλις κυκλοφόρησε;

Ίσως όλα αυτά να είναι μια αντίδραση καταπιεσμένης προσωπικότητας και χρόνιας δυστυχίας. Εγώ τουλάχιστον μόνο έτσι μπορώ να το εξηγήσω. Και δε θα μπορούσα να κλείσω καλύτερα παρά με το γνωστό στους περισσότερους από εμάς στίχο και μέσα από αυτόν να δώσω μια συμβουλή στους φίλους μας που φοράνε παρωπίδες: «Ας την καρδιά σου να τα πει, κι αμόλησε καλούμπα…»

Στο εγγυώμαι, θα νιώσεις καλύτερα.

Ο Μαγιακόφσκι για τον Λένιν

Image

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λένιν.

Μετά τον θάνατο του, ο Μαγιακόφσκι γράφει ένα ποιήμα που σκιαγραφεί τη προσωπικότητα του ανθρώπου που ηγήθηκε της Οκτωβριανής Επανάστασης. Του ανθρώπου που έκανε το πρώτο βήμα για την υλοποίηση της ουτοπίας.

Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι για τον Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ.
Τον Λένιν!

Θα θάψουμε τον πιο απλό άνθρωπο
απ’ όλους όσους έζησαν στη γη.
Απλός ναι, αλλ’ όχι σαν κι αυτούς που το βλέμμα τους
πηγαίνει να καταλήξει στη λεκάνη τους.
Με μια ματιά που επόπτευε ολάκερη τη γη,
αγκάλιαζε αυτό που ο χρόνος σκέπαζε ξανά.
Σαν και σας και σαν εμένα, ίδιος κι απαράλλαχτος,
μόνο που στην άκρη των ματιών του,
ο στοχασμός περισσότερο ζαρώνει το πετσί,
και που τα χείλια του είναι πιο σκληρά και ειρωνικά.
Δεν είχε τη σκληράδα του σατράπη πάνω στ’ άρμα
που σε συντρίβει με μια μόνο κίνηση των χαλιναριών.
Ανθρώπινος, τρυφερός για το σύντροφο,
για τον εχθρό, η σκληράδα του σιδέρου.
Είχε, όπως έχουμε και μεις, αδυναμίες,
κ’ είχε γιατρευτεί απ’ τις αρρώστιες,
δίχως ποτέ να πλαγιάσει.
Έτσι, εμένα το μπιλλιάρδο, το μάτι μου γυμνάζει.
Γι’ αυτόν ήταν σκάκι, των αρχηγών,το ταιριαστό παιχνίδι.
Και περνώντας απ’ το σκάκι στον πραγματικό εχθρό,
αλλάζοντας μ’ ανθρώπους τα χτεσινά τα πιόνια
έβαλε την εργατική διχτατορία
πάνω από τις φυλακές και τα κάστρα του κεφαλαίου.
Ο Λένιν και τώρα
είναι απ’τους ζωντανούς
πιο ζωντανός ποιός δεν το ξέρει;
Είναι η γνώση η δύναμη,
και τ’όπλο το μεγάλο.
(…)

21η Απριλίου 1967: Πραξικοπηματίες…σαν έτοιμοι από καιρό

-__1_~1

Ποια ήταν η σχέση των πραξικοπηματιών με το πολιτικό σύστημα και με τις ξένες δυνάμεις πρώτου επιβληθεί στην Ελλάδα η δικτατορία της 21ης Απριλίου;

Οι αξιωματικοί, οι οποίοι μεταπολεμικά ήταν φίλα προσκείμενοι στη δεξιά, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, αφότου έφυγαν οι Γερμανοί κατακτητές.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις καλλιεργούσαν ένα κλίμα τρομοκρατίας κατά των κομμουνιστών. Παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, υποστηρίζονταν από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις και το παλάτι.  Επί κυβερνήσεως Καραμανλή μέχρι το ’61 (δύο χρόνια πριν τη δολοφονία Λαμπράκη η οποία συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα), λειτουργούσαν μηχανισμοί ελέγχου του τύπου και της πληροφόρησης. Το γνωστό παρακράτος το οποίο δολοφόνησε τον Λαμπράκη το ’63, αποτελούνταν από αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων και από ακροδεξιές οργανώσεις οι οποίες αμοίβονταν από μυστικά κονδύλια της Γενικής Διεύθυνσης Τύπου και Πληροφωριών και τη ΚΥΠ. Έλληνες και ξένοι δημοσιογράφοι αμοίβονταν επίσης από τη ΓΔΤΠ.

ΙΔΕΑ

Ο Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ) ήταν μια οργάνωση η οποία δημιουργήθηκε για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, ενώ είχε εκπονήσει -σε περίπτωση που τα πράγματα έφταναν στα άκρα(!!)- και σχέδιο κατάλυσης της Δημοκρατίας, μέσω πραξικοπήματος! Η δράση του ΙΔΕΑ τελείωσε το 1951, όμως αξιωματικοί που άνηκαν σε αυτή την οργάνωση συνέχισαν τη συνωμοτική τους δράση, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν μέλος αυτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης.

Ο ρόλος των Η.Π.Α.

Εν μέσω ψυχρού πολέμου οι Η.Π.Α. θέλησαν να εδραίωσουν την κυριαρχία τους στη Μεσόγειο. Οι Η.Π.Α. θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο για να καταστείλουν τα αριστερά κινήματα τα οποία απείλουσαν ή αμφισβητούσαν την κυριαρχία της Δύσης στη Μεσόγειο. Οι συνταγματάρχες ήταν οι ιδανικότεροι για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Ελληνικής άρχουσας τάξης αλλά και τα συμφέροντα των Αμερικανών, οι οποίοι στήριξαν τους πραξικοπηματίες με σκοπό να παγιώσουν τη κυριαρχία τους στον ευρύτερο χώρο.

Άλλη μια απόδειξη ότι οι Η.Π.Α. συνέβαλαν στην εδραίωση της δικτατορίας, ήταν η »συγγνώμη» του Προέδρου Μπιλ Κλίντον για το ρόλο που διαδραμάτισαν οι Η.Π.Α. στις πολιτικές εξελίξεις. Ο Αλέξης Παπαχελάς στο βιβλίο του »Ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας» παρουσιάζει τις σχέσεις του Παπαδόπουλου με τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α.

 

Η μαύρη επέτειος της 21ης Απριλίου είναι μια από τις μελανότερες (εάν όχι η μελανότερη) σελίδες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας. Ήταν η μέρα όπου ο στρατός με την ανοχή και την υποστήριξη της άρχουσας τάξης και των ξένων δυνάμεων κατέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες τη Δημοκρατία.

 

Κι όμως η χούντα δεν είχε νεκρούς…

Εικόνα

 

21 Απριλίου 1967. Η χώρα, και η Αυτού Μεγαλειότης βρίσκονται σε τρομερό αδιέξοδο. Ο κόσμος έχει παραπλανηθεί και τολμά να σκέφτεται τη στροφή προς τα αριστερά. Τι θα απογίνει ο Βασιλεύς; Τι θα απογίνει ο θείος Σαμ; Αναπάντητες αγωνίες τις οποίες έσπευσε να καθησυχάσει μια ομάδα συνταγματαρχών.

Έκριναν πως η χώρα θα έμπαινε σε τρομερές περιπέτειες και αποφάσισαν να επιβάλλουν την τάξη και την ηρεμία στον τόπο.

Τώρα πώς ακροβώς το κατάφεραν αυτό;

……

21 Απριλίου 1967: Βασίλης Πεσλής, 15 ετών νεκρός

21 Απριλίου 1967: Μαρία Καλαβρού, 24 ετών νεκρή

25 Απριλίου 1967: Παναγιώτης Ελλής, 47 ετών νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων συλληφθέντων συντρόφων του, στον ιππόδρομο του Φαλήρου.

22 Μαΐου 1967: Νικηφόρος Μανδηλαράς, 39 ετών νεκρός. Δολοφονημένος στη Ρόδο, κατά τη σύλληψη του, για τη συμμετοχή του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.

5 Σεπτεμβρίου 1967: Γιάννης Χαλκίδης, 27 ετών νεκρός. Στέλεχος της «Νεολαίας Λαμπράκη» και της ΕΔΑ και μέλος του ΠΑΜ, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη με δυο αστυνομικές σφαίρες στην πλάτη, για την ομαλή λειτουργία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

10 Μαΐου 1968: Γιώργος Τσαρουχάς, 56 ετών νεκρός. Πρώην βουλευτής της ΕΔΑ, δολοφονήθηκε κι αυτός στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από τη σύλληψή του, επειδή ήταν κομμουνιστής.

16 Νοεμβρίου 1973, 20.30: Σπυρίδων Κοντομάρης, 57 ετών νεκρός. Δικηγόρος, πρώην βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 21.30: Διομήδης Κομνηνός, 17 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά στην καρδιά, από τη Φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 22.30: Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Τόριλ Μάργκρετ Ένγκελαντ, 22 ετών νεκρή. Νορβηγίδα φοιτήτρια. Δολοφονημένη σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Βασίλειος Φάμελλος, 26 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

17 Νοεμβρίου 1973, 00.00: Γεώργιος Σαμούρης, 22 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από πυρά της Αστυνομίας.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτριος Κυριακόπουλος, 35 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Σπύρος Μαρίνος, 31 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Νικόλαος Μαρκούλης, 24 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Βάθης από ριπή στρατιωτικής περιπόλου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αικατερίνη Αργυροπούλου, 76 ετών νεκρή. Τραυματίστηκε στην αυλή του σπιτιού της στους Αγ. Αναργύρους, από σφαίρα. Κατέληξε μερικούς μήνες αργότερα, συνεπεία του τραύματός της.

17 Νοεμβρίου 1973: Στυλιανός Καραγιώργης, 19 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην οδό Πατησίων, από ριπή πολυβόλου(!) όπλου από περίπολο πεζοναυτών, που επέβαιναν σε τεθωρακισμένο όχημα.

17 Νοεμβρίου 1973: Μάρκος Καραμανής, 23 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε ταράτσα πολυκατοικίας στην οδό Αιγύπτου 1, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Σπαρτίδης, 16 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στη διασταύρωση Πατησίων και Κότσικα, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Παπαϊωάννου, 60 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Ομονοίας από την αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Γιώργος Γεριτσίδης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο του από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου.

17 Νοεμβρίου 1973: Βασιλική Μπεκιάρη, 17 ετών νεκρή. Δολοφονήθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της από πυρά στον αυχένα.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Θεοδώρας, 5 ετών. Ναι, 5 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από στρατιωτικά πυρά, ενώ διέσχιζε τη λεωφόρο Παπάγου, στου Ζωγράφου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Βασίλειος Καράκας, 43 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από ρυπή μυδραλίου, καθώς βάδιζε με τον 13χρονο γιό του τη διασταύρωση Χέυδεν και Αχαρνών.

18 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Παπαθανασίου, 59 ετών, νεκρός.

18 Νοεμβρίου 1973: Ανδρέας Κούμπος, 63 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά μυδραλίου τεθωρακσμένου στρατιωτικού οχήματος.

18 Νοεμβρίου 1973: Μιχαήλ Μυρογάννης, 20 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του στρατου, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησίων.

18 Νοεμβρίου 1973: Κυριάκος Παντελεάκης, 44 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά διερχόμενου άρματος μάχης, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησιών.

18 Νοεμβρίου 1973: Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονημένος από την αστυνομία.

17 Δεκεμβρίου 1973: Ιωάννης Μικρώνης, 22 ετών νεκρός, χτυπημένος από την αστυνομία στην Πάτρα.

(Πηγή: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

Στ. Παττακός: «…Να ησυχάσουμε! Η δύναμις επιβάλλεται δια παντός τρόπου. ‘Ο,τι δε λύνεται, κόβεται! Σπαθί!…»

Όταν απειλείται η δημοκρατία των αστών, δε μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Θα ήταν λάθος να πούμε πως όλοι αυτοί -κι ενδεχομένως κι άλλοι, πολλοί περισσότεροι- είναι οι νεκροί της χούντας.

Είναι άνθρωποι, που πέθαναν για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, ιδανικά που λείπουν αισθητά στις μέρες μας.

Ο φασισμός έρχεται με οποιαδήποτε μορφή. Πρώτα για τους άλλους… και μετά για όλους.