ΣΥΝ-ΝΟΜΟΤΑΓΕΙΣ

Image

Νόμοι, νόμοι, νόμοι.. για το καλύτερο! Απόλυτοι! Για όλους! Δεχόμενοι θερμά από τα πλήθη, που αναφωνούν: επιτέλους! Πάμε μπροστά! Προχωράμε! Ποιός τους βγάζει όμως; ΜΕ ρωτήσατε; » Έλα τώρα που ζείς; Αφού ποτέ δε μας ρωτάνε.» Δηλαδή θα πρέπει να θεωρείται γραφικός όποιος απαιτεί KAI τη δική του ενημέρωση πριν αποφασιστεί κάτι; Ναί φίλε, είσαι γραφικός!

Εδώ στις εταιρίες παροχής ιντερνετικών υπηρεσιών (κοινωνικά δίκτυα, μέιλς κ.α.) συμφωνείς υπογράφοντας ηλεκτρονικά στους όρους ότι θα έχουν πρόσβαση στα δεδομένα σου (τα οποία θα χρησιμοποιούν καλά και σοφά, σου υπόσχονται) και ότι όταν αλλάζουν οι όροι χρήσης θα πρέπει μόνος σου να το ψάξεις, αλλά δεν είναι υποχρεωμένοι να σ’ ενημερώνουν, ούτε αξιώνεις να σε καλύπτει κάποιος νόμος. Αχα! Ξυπνάς δηλαδή μια ωραία πρωία και σου λένε: πρέπει να έχεις το τάδε… για να είσαι αποδεκτός στη κοινωνία.. αλλιώς απομονώσου.. Φασισμός είναι μόνο όταν σε «χτυπάνε» ευθέως τελικά; Το να μην έχεις επιλογές σε κάτι πως ονομάζεται; Τελικά έχει πολλά ονόματα, αλλά είναι πρωτίστως νοοτροπία όπως λέει και ο τζιπάκος.. (που κατ’ επέκταση γίνεται νομοτροπία και κρύβεται στη δικαιοσύνη θα έλεγα εγώ).

Advertisements

Δε θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια

Image

Μία εικόνα, χίλιες λέξεις – Marketing

Το περιοδικό FORTUNE έδειξε και βράβευσε τις καλύτερες φωτογραφίες του 2013.

 http://www.fortunegreece.com/photo-gallery/ta-vravia-world-press-photos-tou-2014/

 Μπείτε και δείτε. Είναι φοβερές. Κοινοποιήστε τις στο Facebook. Σας εύχομαι να πάρετε όσα περισσότερα likes μπορείτε. Το έκανα και εγώ.  Οι φωτογραφίες θα βρεθούν αυτόματα πάνω από τη φωτογραφία μίας όμορφης κοπέλας και κάτω από ένα check-in στο Κολωνάκι ή στα Harrods.

 Αυτή είναι η μαγεία του internet όμως. Ίσως η μαγεία της ελευθερίας λόγου. Αν θέλω να φάω τον απαγορεύμενο καρπό της σύγχρονης κοινωνίας, είμαι ελεύθερος να το κάνω. Όταν είσαι στην κόλαση, τι αξία έχει η αμαρτία;

 Αν βγω στους δρόμους να φωνάξω ή να αγωνιστώ, μπορώ να το κάνω οποιαδήποτε στιγμή θέλω. Δεν θα με ενοχλήσει κανείς.

 Μίλησα για μαγεία. Τη μαγεία της σύγχρονης κοινωνίας. Επειδή δεν πιστεύω στη μαγεία όμως, θα το θεωρήσω ως ταχυδακτυλουργικό τρικ. Κάτι που δεν συνειδητοποιείς, αλλά είναι μπροστά στα μάτια σου. Έτσι είναι και η σύγχρονη ελευθερία λόγου. Νιώθεις προστατευμένος από τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, την αστυνομία ή το στρατό, αλλά αν δείτε τις φωτογραφίες του FORTUNE, όλα αυτά καταρρίπτονται. Οι κάτοικοι του Τζιμπουντί, πηγαίνουν στην ακτή που είναι πιο κοντά στην Σομαλία, ώστε να στείλουν μήνυμα στους συγγενείς τους. Εκεί ο ΟΗΕ δεν απλώνει τα πλοκάμια του, και τα τετράδια της UNICEF δεν έχουν αρκετές γραμμές για όλους. Οι αντάρτες που προστατεύονται από τα βλήματα του στρατού στη Συρία σε ποιο θεό θα αποδώσουν τις ελπίδες τους; Οι επιζώντες του τυφώνα Χαϊγιαν στις Φιλιππίνες πόσο φιλοδώρημα να πήραν από τους δυτικόυς φίλους τους;

 Ας μην εκμηδενίζουμε τα πάντα, δεν ξέρω για να μιλάω. Δεν ξέρω τι προσπάθειες έχουν γίνει ώστε να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Δεν ξέρω πόσες ζωές χάθηκαν στην προσπάθεια να σώσουν άλλες. Δεν ξέρω καν πόσους νεκρόυς έχει ως τώρα η Συρία και πόσους οι Φιλιππίνες. Ξέρω όμως, ποια είναι τα κριτήρια που θα οδηγήσουν έναν άντρα στο να κερατώσει. Τα διάβασα σήμερα στο ‘The Times’ περιοδικό της Αγγλίας.

Ζώα & Σεβασμός

Image
Θέλω να μοιραστώ κάτι που με πληγώνει πολύ και είναι ένα άλυτο πρόβλημα μέχρι σήμερα (και ίσως θα είναι για πολλά ακόμη χρόνια).

Η ιστορία έχει ως εξής…

Κάποια μέρα, κάποιου έτους, ήμασταν ενθουσιασμένοι με τη φίλη μου στην ιδέα του να περνούσαμε μερικούς μήνες (ή και χρόνια) κατοικώντας και εξερευνόντας νέους τρόπους ζωής στο εξωτερικό.
Είμαστε μια πολύ ωραία και μικρή οικογένεια, μαζί με τις 2 γάτες μας.
Έίχαμε ετοιμάσει τα πάντα, αλλά κάτι μας σταμάτησε στη διαδικασία.. ένας πρόσφατος νόμος του 2012 που αγνοούσαμε, κατέστησε αδύνατο για μας το να κάνουμε αυτό το ταξίδι.
Ποιός ήταν αυτός ο νόμος;
Πρόκειται για την υποχρεωτική ηλεκτρονική-σήμανση (όπως το αποκαλούν) όλων των ζώων.
Αυτό δεν είναι αποδεκτό από όλες τις χώρες του κόσμου φυσικά, αλλά είναι ένα γεγονός για την πλειοψηφία τους (ιδιαίτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου ζούμε).
Κατ’ αρχάς, δεν θεωρώ ότι είναι δίκαιο ή σωστό να βάζουμε κάτι μέσα στο σώμα ενός άλλου όντος, όταν δεν έχει καν ερωτηθεί γι’ αυτό.
Θα ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να βάλω ένα τσιπ μέσα στο σώμα της γάτας μου, και να το στηρίξω στην αίσθηση ευθύνης μου
(η οποία είναι ισχυρή ούτως ή άλλως, από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να την φροντίζω) και να κάνω το ταξίδι.
Όμως, έχω την πεποίθηση πως δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τα κατοικίδια ζώα, που -πρωτίστως- είναι φίλοι μας, ακόμα κι αν φαίνεται να είναι για έναν καλό σκοπό, οφείλουμε να τα σεβόμαστε. Διότι, έτσι κι αλλιώς, το γεγονός ότι έτυχε να ζουν τη ζωή τους με εμάς και μόνο και μόνο επειδή τους παρέχουμε φροντίδα, τροφή, νερό και ένα καταφύγιο, δεν σημαίνει ότι είναι παιχνίδια ή εξαγορές μας.
Κάθε ζώο έχει μια πραγματικά αξιοθαύμαστη γλώσσα και αν είμαστε αρκετά υπομονετικοί μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους.Λοιπόν, τι νομίζεις;
Μήπως θα ήθελαν να γίνει κάτι χωρίς την άδειά τους;
(Ειδικά οι γάτες που ζουν έναν πραγματικά ανεξάρτητο τρόπο ζωής)
…Ή, δεν πρέπει να έχουν γνώμη επειδή είναι ζώα (που εκλείπονται της περίφημης ανθρώπινης λογικής);
Ολοκληρώνοντας τη θέση μου,
δεν είμαι ενάντια στους ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι εντάξει το να τσιπάρουν τα ζώα τους, πιθανώς επειδή νομίζουν ότι αν τα χάσουν θα τα βρουν πιο εύκολα (νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος ουσιώδης λόγος – αφού η εγκατάλειψη δεν μπορεί να σταματήσει και αυτό έχει αποδειχθεί).
Είμαι κατά της αυστηρότητας – καταναγκαστικότητας αυτου του νόμου.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος που δεν τσιπάρει το κατοικίδιο ζώο του, πρέπει να θεωρείται παράνομος και, ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν θα μπορούσε να είναι αρκετό το φυλλάδιο με όλα τα απαραίτητα εμβόλια ή κάποιο χαρτί πιστοποιημένο από κτηνίατρο ή ακόμη και μία επίσημη δήλωση υιοθεσίας από τον (ας πούμε) ιδιοκτήτη του ζώου.
Νομίζω ότι είναι ένας πραγματικά άδικος και επιζήμιος νόμος, δεδομένου ότι προσβάλλει τα δικαιώματα των ζώων σε σχέση με την ελευθερία στην έκφρασή τους και, τελικά, τα αντιμετωπίζει ως απλά αντικείμενα που κοσμούν τις αποσκευές ή το σπίτι κάποιου.
Κάποιοι θα συμφωνήσουν μαζί μου, κάποιοι θα διαφωνήσουν.
Αλλά, νομίζω, ότι, έχουμε πάντα το δικαίωμα να κάνουμε μια επιλογή.
Και αυτός ο νόμος δεν προσφέρει καμία.

Υστερόγραφο: Υπάρχουν πραγματικά καλύτεροι νόμοι, αν θέλουμε να δείξουμε την αγάπη μας για τα ζώα (αδέσποτα και μη), όπως αυτός που θα παρείχε κεφάλαια ώστε να δημιουργηθούν δημόσιες ταίστρες κατά μήκος των πεζοδρομίων και των πλατειών στις πόλεις.
Νομίζω ότι θα ήταν τέλειο.
Εχει ήδη γίνει σε κάποιες χώρες, αλλά νομίζω ότι και άλλοι πρέπει να ακολουθήσουν.

Το σάιτ μου ειναι necrogl.weebly.com

Η αναζήτηση του ιδανικού

Image

Διδάχτηκα στο πανεπιστήμιο περί ουτοπίας και δυστοπίας. Αν δεχτούμε ότι η εξέλιξη μίας κατάστασης φέρει ένα αποτέλεσμα, θεωρώντας λόγου χάρη την ανέλιξη της τεχνολογίας ως μία κατάσταση, αναμένουμε κάποια πιθανά αποτελέσματα. Βάση της ουτοπίας λοιπόν, θα υπάρξουν θετικά αποτελέσματα για την κοινωνία και για την ανθρωπότητα ενώ βάση της δυστοπίας, θα υπάρξουν αρνητικά. Η ευχή κάθε κοινωνίας και κάθε ανθρώπου είναι να επικρατούν ιδανικές συνθήκες σε όλους τους βασικούς τομείς της ζωής τους. Να επικρατεί ασφάλεια και ειρήνη, να υπάρχει τροφή και νερό, στέγαση και ότι άλλο χρειάζεται ώστε να καλυφθεί η ανάγκη της επιβίωσης.

Σκεφτόμενος αυτά, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία: Τι θα απογίνουμε αν όλα γύρω μας γίνουν ιδανικά; Οι αρχαίοι έψαχναν συνέχεια τρόπους, ώστε να καλυτερεύσουν τις συνθήκες διαβιωσής τους. Από τα μυτερά ξύλα για το κυνήγι τους μέχρι την ανάπτυξη των μαθηματικών, της φυσικής και της μηχανικής. Και θέτοντας τις βάσεις σε όλα αυτά, μας άφησαν μια απερίγραπτη κληρονομιά η οποία οφείλεται στην πρόοδό τους, κάτι που λείπει από εμάς, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Οι αρχαίοι παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν στην μεταφορά τους και στην επικοινωνία τους, σκέφτονταν συνεχώς. Εμείς, βασιζόμενοι στην απλότητα και στην ευκολία χρήσης όλων των πραγμάτων καταφέραμε να μην σκεφτόμαστε. Αμα ξαφνικά χαλάσει το GPS, θα χαθούμε μέχρι και στα στενά τα οποία μεγαλώσαμε. Και αυτό είναι μια μικρή λεπτομέρεια. Άμα κοπεί το ρεύμα, θα μείνουμε νηστικοί διότι ο φούρνος δεν θα δουλεύει, κλεισμένοι στο σπίτι γιατί το ηλεκτρικό γκαράζ δεν θα λειτουργεί και σαν γνήσιοι Έλληνες θα τσακωθούμε στο λεπτό.

Ερχόμενος στα παραπάνω, ένα ουτοπικό μέρος δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτό που λέμε ιδανικό μέρος κάτω από ιδανικές συνθήκες. Ένα ουτοπικό μέρος έχει το σχήμα ενός κόλπου, ώστε όταν μπαίνεις σε αυτόν να καταλήγεις σε αδιέξοδο. Συνήθως έχει πολύ πράσινο, όπως πάρκα, δέντρα κλπ, για την καλύτερη αισθητική και τα σπίτια είναι όλα σε σειρά, με ίδιο σχήμα, σχήμα που θυμίζει παιδικές ζωγραφιές. Οι φράχτες των σπιτιών είναι χαμηλοί ώστε να χωρίζουν μεν τα σπίτια αλλά να δίνουν το δικαίωμα στους κατοίκους να μιλάνε μεταξύ τους και το βασικότερο, να μην χρειάζεται να φωνάζουν. Μιλάμε λοιπόν για μια μικρή κοινωνία, κλειστή καθώς το σχήμα της συνοικίας δεν αφήνει να εισέλθουν εξωτερικοί παράγοντες καθώς θα καταλήξουν σε αδιέξοδο έτσι και αλλιώς. Μια τέτοια πόλη στη σύγχρονη εποχή θεωρείται πρότυπο μοντέλο και εδώ και μερικά χρόνια εφαρμόζεται σε δυτικές χώρες όπως τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αγγλία. Σε ένα τέτοιο μοντέλο πόλης, ο κάτοικος δεν χρειάζεται να βγαίνει έξω καθώς η δουλειά του, το σούπερ μάρκετ που ψωνίζει και οι γείτονες φίλοι του βρίσκονται εκεί.

Έτσι λοιπόν, ένα παιδί που μεγαλώνει σε μία τέτοια κοινωνία, ωριμάζει χωρίς να αποκτήσει την ανάγκη επιβίωσης και μιας και του προσφέρονται όλα τα βασικά αγαθά όπως λόγου χάρη η ασφάλεια, στην πρώτη του επαφή με το διαφορετικό θα του εμφανιστούν τα πρώτα συναισθήματα απάθειας. Επίσης δεν του δημιουργήθηκε ποτέ η ανάγκη να βγει και ανακαλύψει το διαφορετικό καθώς πάντα το είχε στο μυαλό του ως ξένο και επικίνδυνο, και αυτό είναι το βασικό είδος μελλοντικού γονέα που θα είναι υπερπροστατευτικός και θα γεμίζει το παιδί με φοβίες προερχόμενες απο εκείνον.

Βάση της συστημικής θεωρίας, μια πόλη, ένα σχολείο ή μια οικογένεια μπορεί να θεωρηθεί σύστημα. Σύμφωνα με τον Bateson (1972), σύστημα είναι ένα σύμπλεγμα αλληλοεπηρεαζομένων και αλληλοεξαρτώμενων μεταξύ τους στοιχείων. Κάθε αλλαγή σε κάποιο στοιχείο του συστήματος επιφέρει αλλαγές σε ολόκληρο το σύστημα. Ένα σύστημα επηρεάζεται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Μια ουτοπική πόλη δεν αλληλεπιδρά με εξωτερικούς παράγοντες ή τείνει στο να τους μειώνει συνεχώς κάτι που σε ένα σύστημα είναι αδύνατο.

Καταλήγοντας λοιπόν, η αναζήτηση του ιδανικού, είτε προσφερόμενη, είτε δημιουργημένη από εμάς δεν προσφέρει τίποτα, παρα μόνο την αδρανοποίηση του εγκεφάλου μας. Σε μια τέτοια εποχή που ζούμε κατά τη γνώμη μου, από αυτό πρέπει να προστατευτούμε. Δυστυχώς κάποιοι θέλουν μια αδρανοποίηση.