El 68 – Tο αίμα κυλάει ακόμα

images (11)

Πόλη του Μεξικού, Συνοικία Τλατέλολκο, 1968.

Η Πόλη του Μεξικού προετοιμάζεται να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Χιλιάδες πολίτες, στην πλειοψηφία τους φοιτητές, αντιδρούν στην ανάθεση των αγώνων, δημιουργώντας παράλληλα ένα κίνημα αντίστασης, άνευ προηγουμένου.

Οι μαζικές διαδηλώσεις ξεκινούν από τον Ιούλιο, δηλαδή, τρεις μήνες πριν από την έναρξη των αγώνων. Η βίαια καταστολή από την αστυνομία, καταλήγει στις 26 Ιουλίου σε ολονύκτιες οδομαχίες, χιλιάδες τραυματισμούς και συλλήψεις.

tlatelolco-arrest images (10)

Τους επόμενους μήνες, το κίνημα απέκτησε έναν διαφορετικό χαρακτήρα, ξεφεύγοντας από τον πρωταρχικό του στόχο, δηλαδή την αποτροπή διοργάνωσης των αγώνων. Οι φοιτητές οργανώθηκαν και δημιούργησαν ένα σύνολο ηχηρής αμφισβήτησης προς την αυταρχική εξουσία του PRI (κυβερνών κόμμα, οριζόμενο ως επαναστατικό και προερχόμενο από τη μεξικανική επανάσταση).

Το Σεπτέμβριο του 1968, οι φοιτητές ξεκίνησαν τις διαδηλώσεις τους με ειρηνικό χαρακτήρα, διαλαλώντας πως δεν θα εμπόδιζαν την διεξαγωγή των αγώνων. Ο πρόεδρος όμως του PRI, Γκουστάβο Ντίας Ορδάς έκρινε πως επρόκειτο για μια εξελισσόμενη απειλή για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Οι φοιτητές με σημαίες τους, τις φωτογραφίες των Τσε, Χο Τσι Μινχ, Εμιλιάνο Ζαπάτα και Πάντσο Βιγια, ξαναβγήκαν στο δρόμο σε μια πορεία 250.000 ανθρώπων, στις 13 Σεπτεμβρίου.

Στις 2 Οκτωβρίου, οι κατασταλτικές δυνάμεις απάντησαν, καταλαμβάνωντας το Εθνικό Πολυτεχνικό Ινστιτούτο. Η απάντηση των διαδηλωτών ήταν άμεση. Έως 15 χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε στην πλατεία «ντε λας τρες κουλτούρας» της συνοικίας του Τλατέλολκο. Ανάμεσα τους και προβοκάτορες του παραστρατιωτικού «Τάγματος Ολύμπικο», ντυμένοι με πολιτικά και λευκά μαντήλια, για να διακρίνονται μεταξύ τους.

Το απόγευμα, περίπου στις 6μμ, ένα ελικόπτερο πέταξε πάνω από την πλατεία και πέταξε τρεις φωτοβολίδες. Ήταν το σύνθημα. Ακούστηκαν πυροβολισμοί μέσα στο πλήθος. Ο κόσμος πανικόβλητος άρχισε να διαλύεται, τρέχοντας αριστερά-δεξιά. Οι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν. Μεσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μετατράπηκαν σε ριπές. Οι διαδηλωτές άρχισαν να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο. Κάποιοι πήγαν να διαφύγουν και πυροβολήθηκαν στην πλάτη. Άλλοι έτρεξαν προς την εκκλησία της πλατείας, μα δεν τους άνοιξαν.

Μακελειό. Περισσότεροι από 300 άνθρωποι νεκροί. Πάνω από 1.000 σοβαρά τραυματισμένοι. Σχεδόν 2.000 συλληφθέντες. Ο μεξικανικός στρατός μετέφερε τα πτώματα σε αεροπλάνα και τα άδειασε στον κόλπο.

«Πού πέταξαν τους νεκρούς μας; Πού τους πέταξαν, γαμώτο;»

download (2) download (3) download (4) download (5) download (6) images (12) images (13) images (14) images (15) images (16) images (17) images (18)

ContentSegment_7068409$W200_H0_R0_P0_S0_V1$Jpg

Πηγές: «LeMonde», «Tvxs»

Advertisements

Μια δολοφονία, χίλιες λέξεις

210913140304_4567

Ο φασισμός έρχεται πρώτα για τους άλλους και μετά για όλους. Και για σένα. Και για μένα. Είτε είναι από τάγματα εφόδου, είτε είναι από δυνάμεις καταστολής, είτε από τις ειδικές αποστολές σαν αυτή του Ρουπακιά.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως στη θέση του Φύσσα ή της οικογένειάς του, μπορεί να βρεθούμε όλοι. Δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένουμε το μίσος να ξεθυμάνει και το κάθε εθνικιστικό μισαλλόδοξο μόρφωμα να ξεπεραστεί σα μόδα μπανάλ. Το καταπολεμάμε, όπως μπορεί και όπως εκτιμά ο καθένας καλύτερα.

Αν κάτι διογκώθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αυτό είναι το αντιφασιστικό κίνημα. Αυτή τη μέρα μνήμης σε κάθε γωνιά θα υπάρχει διαδήλωση.

Σε όλη την Αθήνα:

xartis-thumb-large

Σε όλη την Ελλάδα:

FYSSAS-GREECE2-990x769

Σε όλη την Ευρώπη:

KILLAHP1-990x769

Γιατί το φασισμό δεν τον αγνοείς, ούτε τον δικαιολογείς. Αυτός δεν θα σε αγνοήσει, ούτε θα σε δικαιολογήσει.

Ας χτίσουμε μαζί ένα κόσμο χωρίς αυτούς…

Ενας χρονος απο το μαυρο στην ΕΡΤ

images

Τελικά πού εκπέμπει η Δημοκρατία; Στο σταθμό που την άκουγα τώρα ακούω κάτι αλλο. Μου φαίνεται οτι κάποιος προσπαθεί να πει μια λέξη, μα δεν την ακούω καθαρά. Κουνάω λίγο την κεραία. Είμαι και μονος στο σπίτι και δεν μπορώ να ρωτήσω κανέναν αν κατάλαβε κάτι. Μα η λέξη ακούγεται τώρα πιο καθαρά. Και πιο δυνατά. Ολοένα και δυναμώνει. Και δυναμώνει. Πλέον την ακούω τόσο καθαρά και δυνατά που ανησυχώ μήπως ενοχλήσω τους γειτονίες. “ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”! Και ξαφνικά ακούω παλι το βουητό…

Το λουκέτο στην ΕΡΤ απέδειξε το ποσο αδίστακτη είναι τελικά η υπεύθυνη συγκυβέρνηση. Η βροντερή δήλωση του τότε καμαρωτού κυβερνητικού εκπρόσωπου, πως η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, χαρακτηρίζοντας την παράλληλα ως σκάνδαλο που δεν τόλμησε να αγγίξει κανείς, έμεινε στην ιστορία.

Η ΕΡΤ δεν ήταν η αρχή, και από οτι αποδείχθηκε στη συνέχεια, ούτε και το τέλος.

Παλιά, έκοβαν τις ταινίες για μια φράση. Άσχετοι, διάβαζαν τα γράμματα που έστελναν οι μανάδες στα παιδιά τους και οι αρραβωνιαρηδες στις αγαπημένες τους μην τυχόν και εμπεριέχεται κανένας αγωνιστικος χαιρετισμός. Τα διάβαζαν και γελούσαν. Και μετα τα έσκιζαν, τα έκαναν σαΐτες.

Στη σύγχρονη εποχή, η λογοκρισία διογκώνεται ελαφρώς …διαφορετικά. Μεγαλοκαναλαρχες κόβουν, τη μια μετα την αλλη, κάθε εκπομπή που μπορεί να τους ενοχλήσει στο ελάχιστο. Στα δικα μου τα μάτια, που δεν έχουν δει πολλά, ξεκίνησε με το «Infowar» και την «Ελληνοφρενεια» στο Skai. Αρχικά τηλεοπτικά, στη συνέχεια και ραδιοφωνικά. Ακολούθησε το εξαιρετικο, αλλά ενοχλητικο για πολλούς «κουτι της Πανδώρας», το «ΡΧΣ (ρεπορτάζ χωρίς σύνορα)», συγκεκριμένες εκπομπές του «Εξάντα» κλπ.

Και βέβαια, υπήρχε λογος που έκλεισε η ΕΡΤ. Οχι επειδή επρόκειτο για σκάνδαλο η’ γιατί έπρεπε να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές. Ούτε επειδή το επέβαλε κάποια τρόικα. Η ΕΡΤ έκλεισε για τις συνεχόμενες και επαναλαμβανόμενες απεργίες. Γιατί εξέπεμπαν για σειρά ημερών με έναν υπερτιτλο “Φτώχεια Γιατί;” σε κάθε τους πρόγραμμα. Γιατί δήλωναν πως απεργούν ενάντια στα άδικα και απάνθρωπα μετρα φτωχοποίησης του ελληνικού λαού. Γιατί αντιστάθηκαν. Γιατί ήταν αγκάθι στον πισινο τους. Ήταν ενας άλυτος κόμπος στο λαιμό τους. Αλλά κάποιος ελεγε πως «οτι δε λύνεται, κόβεται. Σπαθί!» Αυτο ακολουθήσαν πιστά.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ ξανά-αντιστάθηκαν. Αυτή τη φορά με τη στήριξη Ευρωπαϊκών συνεργείων μεταδόσεων. Με το εθελοντικο απεργιακο πρόγραμμα των δημοσιογράφων. Με χιλιάδες αλληλέγγυο κόσμο στο πλευρό τους…

Σε κάποιο δωμάτιο του Ραδιομεγαρου ακούστηκε ενα …”Ψυχή Βαθιά”. Και ήταν τόσο δυνατό, που ακούστηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Σε κάποια αίθουσα του Ραδιομεγαρου, υπο το βλέμμα του ιδίου του πολιτισμού, μια δακρυσμένη χορωδία ψυχορραγεί, τραγουδώντας τον εθνικο ύμνο.

Το μεγάλο μας τσίρκο!

Εικόνα

 

Αποτίμηση.

Αρχικά, ένα τεράστιο μπράβο στους κατοίκους της Ηλείας, που φέρουν το προσωνύμιο των «εγκληματιών» και των «καταυλακιωτών, όπου ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του» που εξέλεξαν δήμαρχο για την καλλικρατική περιοχή της Νέας Μανωλάδας, ένα μετανάστη.

Πολλά μπράβο στη Νέα Δημοκρατία, που είχε σε ένα τεράστιο ποσοστό, υποψήφιους στο Β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Κρίμα που δεν εξέλεξε σχεδόν κανένα.

Πολλά μπράβο στο συνδυασμό νίκης της Ελιάς* για την σωτηρία και την σταθερότητα στις Ευρωεκλογές. Το κόμμα του King Benny και της Αφροδίτης «Lara Croft» Αλ Σαλεχ κατάφερε να σπάσει όλα τα κοντέρ και να χάσει πάνω από 30% των εναπομείναντων ψηφοφόρων του!

Εικόνα Εικόνα Απολύτως!

Κρίμα για τον Φώτη τον Κουβέλη, που με το Δημαρκτό Σοσιαλισμό και την σταδιακή απαγκίστρωση από την κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτελέσει τον τρίτο πόλο.

Κρίμα και για τον ΣυΡιζΑ, που έχασε στις ευρωεκλογές, επειδή δεν έφτασε τα ποσοστά του ΠαΣοΚ του 81.

Μπράβο στο Κ.Κ.Ε. που πήρε 4 σημαντικούς δήμους, οι οποίοι θα λειτουργήσουν με το κομμουνιστικό μοντέλο. (Ε;)

Και βέβαια ένα πολύ μεγάλο μπράβο στον Αντώνη Σαμαρά, το μεγάλο νικητή από όλες τις απόψεις των χθεσινών τριπλών εκλογών. Έχασε μεν, τους μεγαλύτερους δήμους, τις πολυπληθέστερες περιφέρειες, έχασε και τις ευρωεκλογές με 4%, αλλά σημασία έχει το μήνυμα σταθερότητας που Αυτός εξέλαβε! Μπράβο Αντώνη!

Εμείς με τη σειρά μας αφιερώνουμε το κάτωθι σε όλους (σχεδόν) τους ψηφοφόρους.

 

*Ελιά: ΠαΣοΚ

H Ταϋλάνδη (ξανά) στο Γύψο

Εικόνα

6 μήνες κράτησαν οι αντικυβερνητικές εκδηλώσεις στην Ταϋλάνδη. Τα σκάνδαλα διαφθοράς το ένα πίσω από το άλλο, ξεσήκωσαν τις γειτονιές τις Νότιας Ασίας και έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. 28 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Ο πρωθυπουργός της χώρας αρνήθηκε να υποχωρήσει στις φωνές του λαού και αντ’ αυτού προτίμησε να επιβάλει μια στρατιωτική «εποπτεία».

Εικόνα

Ο στρατός της Ταϋλάνδης, τα ξημερώματα της 20ης Μαϊου 2014, επέβαλε τον στρατιωτικό νόμο με σκοπό να καταστείλει τις διαμαρτυρίες στη χώρα, χωρίς όμως να αποδέχεται -ως είθισται- τον όρο πραξικόπημα. Αντιθέτως οι στρατιωτικοί δήλωσαν, πως η συγκεκριμένη κίνηση έγινε για να «διασφαλίσει την ειρήνη και την τάξη στον τόπο».

Πρώτη κίνηση των στρατιωτικών ήταν, φυσικά, να καταλάβουν τους μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας για τους προφανείς λόγους.

Εικόνα Εικόνα

Για την Ιστορία να επισημάνουμε ότι πρόκειται για το 12ο στρατιωτικό πραξικόπημα στην ιστορία της Ταϋλάνδης από την πτώση της μοναρχίας (1932) και μετά.

Επιβάλλεται να στηριχτεί ο λαός της Ταϋλάνδης, που ξύπνησε την Τρίτη το πρωί και βρήκε τη χερσόνησο του Σιαμ υπό στρατιωτικό καθεστώς.

 

8 & 9 Μάη – Η Σφαγή στο Λιμάνι

Εικόνα

Λιμάνι Καλαμάτας, Μάϊος 1934

Τις μέρες εκείνες το λιμάνι της Καλαμάτας ήταν ένα από τα πλέον δραστήρια εμπορικά λιμάνια της χώρας. Εκεί λειτουργούσαν οι αλευρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» και πολλά καράβια μετέφεραν εκεί σιτηρά για την παραγωγή αλευριού.

Στους Μύλους, εκείνες τις μέρες, θα έφτανε ένα νέο μηχάνημα, που θα απορροφούσε το σιτάρι απ’ ευθείας από το καράβι στον αλευρόμυλο. Το αποτέλεσμα θα ήταν πολλοί εργαζόμενοι να μείνουν χωρίς δουλειά.

Εικόνα

Η «ρουφήχτρα» τελικώς εγκαταστάθηκε. Στις 8 του Μάη, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις μαζί με το στρατό περιφρουρούν το χώρο του λιμανιού, έχοντας παράλληλα στήσει και ένα οπλοπολυβόλο στο έδαφος. Η απεργιακή διαδήλωση των λιμενεργατών, μαζί με αλληλέγγυους πολίτες, είναι μεγαλύτερη από όσο φαντάζονταν. Η πόλη νεκρώνει και όλοι μεταφέρονται στο λιμάνι, να συμπαρασταθούν στους εργαζόμενους.

Κανένα πλοίο δεν ξεφόρτωσε εκείνη τη μέρα. Πολλοί διαδηλωτές έμειναν εκεί όλη τη νύχτα και όσοι έφυγαν από το μέρος επέστρεψαν στις 6 το πρωί.

Τότε, πλησιάζει στην προκυμαία και το πλοίο «Λίμνη». Ο στρατός περιφρουρεί εντατικά την περιοχή των μύλων και παίρνει θέσεις ακόμα και πάνω στο πλοίο!  Δυο ώρες αργότερα, η «ρουφήχτρα» παίρνει μπρος. Η πρώτη εκφόρτωση πραγματοποιείται και επικρατεί τρομερή ένταση. Εξουσιαστές απειλούν τον κόσμο, λέγοντάς τους πως θα το μετανιώσουν και πως το κράτος έχει τη δύναμη να επιβληθεί!»

Οι διαδηλωτές επιτίθενται στις κατασταλτικές δυνάμεις αλλά δεν καταφέρνουν να σπάσουν τον κλοιό. Βλέπωντας πως είναι αδύνατο να προσεγγίσουν το μέρος εκφόρτωσης της «ρουφήχτρας», κάποιο προσπαθούν να φτάσουν εκεί από τη θάλασσα. Καθώς αυτοί πλησίαζαν ακούγεται από τους στρατιωτικούς «Σταματήστε! Μην Προχωρείτε Άλλο». Οι διαδηλωτές συνεχίζουν και το πλήθος τους επικροτεί.

Τότε ακούστηκε το «Πύρ!»

Πυροβολισμοί ακούγονται στο λιμάνι. Αναρίθμητοι, για περίπου 20λεπτά. Πυροβολισμοί προς τη βάρκα και μετά προς το συγκεντρωμένο πλήθος στην προκυμαία. Έριχνε και το πολυβόλο του στρατού. Έριχναν και τα τσιράκια των αφεντών των Μύλων.

Επικρατεί πανικός. Ο κόσμος προστατεύεται από τις σφαίρες αλλά δεν διαλύεται. Αντεπιτίθεται. Καταφέρνει να απομακρύνει το «Λίμνη» και σηκώνει στα χέρια του, ψηλά, τα νεκρά σώματα.

Οι νεκροί της ημέρας είναι οι: Αντώνης Μαραγκουδάκης, Ανδρέας Σπάλας, Παναγιώτης Μπλίκος, Γιάννης Κολιτσιδάκης, Π. Πηλίκας και Βασίλης Γιαλατσινός. Ένας από τους τραυματίες, ο Βασίλης Καπετανέας, θα πεθάνει αργότερα στο νοσοκομείο.

Οι ιδιοκτήτες των Μύλων «Ευαγγελιστρία» ονομάζονταν Πάστρας και Τραβασάρας.

197820_180139028809498_1387834479_n kalamata3

“…- Μα γιατί τους σκοτώσανε; Σκεβότανε λίγο ο γέρος μου και δεν εύρισκε ν’ απαντήσει. Μόνο κούναγε το κεφάλι του και σιγανά έλεγε: – Το κράτος βλέπεις, η εξουσία, πήγανε ενάντιά της…

Τ’ άκουγα από μικρό παιδί, σαν κουβάλαγα καρέκλες με το καρότσι ή έκανα κουβέντα με τους τσαγκαράδες της πλατείας ή τους μουλάδες, στην οδό Τριπολιτσάς, που δουλεύανε ξύλα ή φέρετρα. Τότενες θυμάμαι, πως μέρες πολλές ήταν σα να ‘χα αγναντέψει ο ίδιος, από τη μεγάλη πόρτα της «Ηλεχτρικής Εταιρίας», την εργατιά, ν’ ανεβαίνει από την παραλία με σηκωμένες γροθιές, κουβαλώντας νεκρούς και κόκκινα λάβαρα. Να σκούζει για τις ζωές και το ψωμί που της παίρνανε. Άλλες φορές ήταν, σα να ‘χα καθίσει χάμω κοντά στις μανάδες που κλαίγανε τα νεκρά εργατόπουλα. Ακόμα και τώρα, σα βγεις κατά κείνες τις φτωχοσυνοικίες, που σα ζωντόβολα μείνανε να χαζεύουνε το χρόνο… σαν κάτσεις στη «Φυτεία» στο καπηλειό του «Θείου», ή ρωτήσεις τους ασπρομάλληδες λιμενεργάτες, όσοι μείνανε, θα σου πουν για «τότενες». Για τη Σφαγή», που γράψανε οι φυλλάδες… για το κίνημα το δικό τους, που λέγανε όσοι το ζήσανε… για τα εφτά εργατόπουλα, που θέρισαν οι σφαίρες των μακελάρηδων του λαού μας… για τους ανήμπορους και τους σακατεμένους από τα χτυπήματα…

Χρόνια τώρα, με παιδεύανε αυτές οι εικόνες. Δεν μπορώ παρά να μιλήσω για τους νεκρούς, να ιστορίσω όσα άκουσα. Το αίμα μαθές δεν ξεπλένεται, δεν συχάζει, παρά μόνο στη θύμηση και τον αγώνα. Το να ξεχνάς είναι κατάρα…

Οδοιπορικό από τα χίλια εννιακόσια μέχρι 1934: τα χρόνια της αντάρας και της μαζικής πάλης. Η κοινωνική εξέγερση στα χέρια των αριστερών. Το όνειρο, για την ουτοπία, την αδελφοσύνη, την καλύτερη ζωή, το ανέβασμα του ανθρώπου πάνω από τη βαθμίδα του ζώου. Η Εξέγερση. Η εξαθλίωση της εργατιάς και η απελπισία των λαϊκών μαζών. Το τζάμπα μεροκάματο και το ψωμί που έλειπε από τις φαμίλιες. Αναγκαστικό δάνειο, για τις βουλγάρικες αποζημιώσεις, διχοτόμηση του νομίσματος. Η ταξική πάλη στο αποκορύφωμά της. Όλο νεκροί και αίματα και συγκρούσεις και εξεγέρσεις…”

Πηγές: Εφημερίδα “Διαδρομή Ελευθερίας”, φ.9, Δεκ. 2002, Εφημερίδα “Ελευθερία” 21/4/2002, σελ.10

Η Πτώση

Εικόνα 2 Μαίου 1945.

Η Σοβιετική Ένωση ανακοινώνει την πτώση του Βερολίνου. Ο κόκκινος στρατός, υπό τις εντολές του στρατηγού Κουζνετσόφ, έχει μπει στην καρδιά του ναζιστικού κτήνους και αλώνει κυριολεκτικά την πρωτεύουσα του 3ου Ράιχ. Η κόκκινη σημαία κυματίζει στο διοικητήριο του Ράιχσταγκ.

Λίγες ημέρες αργότερα ο πόλεμος στην Ευρώπη τελειώνει οριστικά και ο Στάλιν θα προέβαινε σε μια σύντομη ανακεφαλαίωσή του.

«…Πριν από τρία χρόνια ο Χίτλερ δήλωσε δημόσια πως μέσα στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται και ο διαμελισμός της Σοβιετικής Ενωσης και η απόσπαση από αυτή του Καυκάσου, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, των Βαλτικών και άλλων περιοχών. Δήλωσε ξεκάθαρα: «Θα εξοντώσουμε τη Ρωσία ώστε να μην μπορέσει ποτέ πια να σηκωθεί». Αυτό ήταν πριν τρία χρόνια. Δεν ήταν όμως τυχερό να πραγματοποιηθούν οι παράφρονες ιδέες του Χίτλερ. Η πορεία του πολέμου τις εξανέμισε. Στην πραγματικότητα έγινε κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν μέσα στο παραλήρημά τους οι χιτλερικοί. Η Γερμανία τσακίστηκε κατακέφαλα. Τα γερμανικά στρατεύματα συνθηκολογούν. Η Σοβιετική Ενωση πανηγυρίζει τη νίκη, αν και δεν ετοιμάζεται ούτε να διαμελίσει, ούτε να εκμηδενίσει τη Γερμανία…».

Η ιστορική στιγμή της ανάρτησης της σημαίας συμβόλου του σοβιετικού λαού, ήταν μια πράξη συμβολική. Αποδείκνυε τη δύναμη του σοσιαλισμού στη δοκιμασία του πολέμου, που είχε γίνει η αδιάψευστη ελπίδα όλων των λαών για τη συντριβή του φασισμού και την ειρήνη στη Γη.

Εικόνα

Απέμενε όμως το τελικό χτύπημα, για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας ώστε να επισφραγίσει την οριστική νίκη, να δικαιώσει το αίμα των λαών στον πιο βάρβαρο πόλεμο που γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας.

Εικόνα Η κόκκινη σημαία δίπλα στο ναζιστικό αετό του αεροδρομίου Templehof

Εικόνα Στην πύλη του Βραδεμβούργου

Για την αντιφασιστική νίκη των λαών!

 

Πρωτομαγιά του 76

Εικόνα

Ένα ακριβώς χρόνο από την έλευση της χούντας των συνταγματαρχών, πραγματοποιείται η πρώτη απόπειρα δολοφονίας κατά του Γεωργίου Παπαδόπουλου από τον Αλέξανδρο Παναγούλη. Αυτόματα, η κίνηση αυτή θα σημάνει στην Ευρώπη, πως ο ελληνικός λαός δίολου δεν καθησυχάστηκε από την κατεπείγουσα στρατιωτική επέμβαση.

Ο Παναγούλης συλλαμβάνεται και καταδικάζεται δις εις θάνατον από το στρατοδικείο στις 17 Νοεμβρίου του 1968. Η ομόφωνη κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας συμβάλλει αποφασιστικά στο να του δοθεί τελικά χάρη

«…Για τον τρόπο, που εγένετο η απόπειρα, κατέληξα σε αυτή τη μέθοδο μετά από συστηματική παρακολούθηση του Παπαδόπουλου και είδα πως τα μέτρα ασφαλείας που έπαιρνε, δεν επέτρεπαν κανέναν άλλο τρόπο ενεργείας. Έγινε ο καθορισμός του σημείου, θεωρήθηκε το καταλληλότερο, τόσο γιατί διευκόλυνε κατά κάποιο τρόπο μια δυνατότητα διαφυγής του, αλλά και από το γεγονός ότι ήταν στροφή ο δρόμος και κατά συνέπεια ήταν δυνατόν να είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα η όλη ενέργεια… «, δήλωνε μεταξύ άλλων για την απόπειρα.

Ο Παναγούλης τελικά μεταφέρεται στις στρατιωτικές φυλακές του Μπογιατίου, όπου βασανίζεται, φυλακίζεται σε απομόνωση και του επιβάλλεται η ποινή του εντοιχισμού! Λίγους μήνες αργότερα καταφέρνει να δραπετεύσει. Συλλαμβάνεται, όμως εκ νέου και επιστρέφει στις στρατιωτικές φυλακές για να φυλακιστεί σε μια ειδικά σχεδιασμένη για τον ίδιο απομόνωση. Η φυλακή αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν διέφερε και πολύ από έναν …τάφο!

Εικόνα Εικόνα

Εκεί γράφει ποιήματα με σπιρτόξυλα και αίμα πάνω στους τοίχους του τάφου του:

«     Διεύθυνσή μου

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί

Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω

Παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ’ από φυλακή σας γράφω

στην Ελλάδα»

(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)

Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.

Τον Αύγουστο του 1973 ο Αλέξανδρος Παναγούλης απελευθερώνεται και αυτοεξορίζεται στην Ιταλία, με σκοπό την ανασύνταξη της αντίστασης.

Την 1η Μαϊου 1976, ο Παναγούλης ανασύρεται νεκρός από το αυτοκίνητό του, ύστερα από ένα μυστήριο τροχαίο δυστύχημα, λίγες μέρες πριν από την αποκάλυψη του φάκελου ΕΣΑ. (Φάκελος που περιείχε αποδείξεις συνεργασίας ορισμένων πολιτικών με τη χούντα).

Ένας φάκελος, που φυσικά δεν άνοιξε ποτέ.

Εικόνα

 

 

Υπόσχεση

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν’ αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε

απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι’ Αγώνα υπόσχεση

 

«Έχε το νου σου στο παιδί…»

lkl

Πώς ο φασισμός βρίσκει έδαφος στις μικρές ηλικίες και εκμεταλλεύεται την επιθυμία των παιδιών να ομαδοποιηθούν; Θα μπορούσε ένας εκπαιδευτικός να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου εντός του σχολείου; Η βίαιη συμπεριφορά των μελών της Χρυσής Αυγής, που «χτυπούν το κατεστημένο», μπορεί να ελκύσει κάποιους «αντιδραστικούς» έφηβους μαθητές;

Ερωτήσεις και σκέψεις που ξετυλίγονται με φόντο το πρώτο ντοκιμαντέρ της ομάδας της antifasi, για την παιδεία και το φασισμό.

«…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί …υπάρχει ελπίδα.»

Δείτε το Teaser εδώ

Κι όμως η χούντα δεν είχε νεκρούς…

Εικόνα

 

21 Απριλίου 1967. Η χώρα, και η Αυτού Μεγαλειότης βρίσκονται σε τρομερό αδιέξοδο. Ο κόσμος έχει παραπλανηθεί και τολμά να σκέφτεται τη στροφή προς τα αριστερά. Τι θα απογίνει ο Βασιλεύς; Τι θα απογίνει ο θείος Σαμ; Αναπάντητες αγωνίες τις οποίες έσπευσε να καθησυχάσει μια ομάδα συνταγματαρχών.

Έκριναν πως η χώρα θα έμπαινε σε τρομερές περιπέτειες και αποφάσισαν να επιβάλλουν την τάξη και την ηρεμία στον τόπο.

Τώρα πώς ακροβώς το κατάφεραν αυτό;

……

21 Απριλίου 1967: Βασίλης Πεσλής, 15 ετών νεκρός

21 Απριλίου 1967: Μαρία Καλαβρού, 24 ετών νεκρή

25 Απριλίου 1967: Παναγιώτης Ελλής, 47 ετών νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων συλληφθέντων συντρόφων του, στον ιππόδρομο του Φαλήρου.

22 Μαΐου 1967: Νικηφόρος Μανδηλαράς, 39 ετών νεκρός. Δολοφονημένος στη Ρόδο, κατά τη σύλληψη του, για τη συμμετοχή του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.

5 Σεπτεμβρίου 1967: Γιάννης Χαλκίδης, 27 ετών νεκρός. Στέλεχος της «Νεολαίας Λαμπράκη» και της ΕΔΑ και μέλος του ΠΑΜ, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη με δυο αστυνομικές σφαίρες στην πλάτη, για την ομαλή λειτουργία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

10 Μαΐου 1968: Γιώργος Τσαρουχάς, 56 ετών νεκρός. Πρώην βουλευτής της ΕΔΑ, δολοφονήθηκε κι αυτός στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από τη σύλληψή του, επειδή ήταν κομμουνιστής.

16 Νοεμβρίου 1973, 20.30: Σπυρίδων Κοντομάρης, 57 ετών νεκρός. Δικηγόρος, πρώην βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 21.30: Διομήδης Κομνηνός, 17 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά στην καρδιά, από τη Φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 22.30: Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Τόριλ Μάργκρετ Ένγκελαντ, 22 ετών νεκρή. Νορβηγίδα φοιτήτρια. Δολοφονημένη σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Βασίλειος Φάμελλος, 26 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

17 Νοεμβρίου 1973, 00.00: Γεώργιος Σαμούρης, 22 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από πυρά της Αστυνομίας.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτριος Κυριακόπουλος, 35 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Σπύρος Μαρίνος, 31 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Νικόλαος Μαρκούλης, 24 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Βάθης από ριπή στρατιωτικής περιπόλου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αικατερίνη Αργυροπούλου, 76 ετών νεκρή. Τραυματίστηκε στην αυλή του σπιτιού της στους Αγ. Αναργύρους, από σφαίρα. Κατέληξε μερικούς μήνες αργότερα, συνεπεία του τραύματός της.

17 Νοεμβρίου 1973: Στυλιανός Καραγιώργης, 19 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην οδό Πατησίων, από ριπή πολυβόλου(!) όπλου από περίπολο πεζοναυτών, που επέβαιναν σε τεθωρακισμένο όχημα.

17 Νοεμβρίου 1973: Μάρκος Καραμανής, 23 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε ταράτσα πολυκατοικίας στην οδό Αιγύπτου 1, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Σπαρτίδης, 16 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στη διασταύρωση Πατησίων και Κότσικα, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Παπαϊωάννου, 60 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Ομονοίας από την αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Γιώργος Γεριτσίδης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο του από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου.

17 Νοεμβρίου 1973: Βασιλική Μπεκιάρη, 17 ετών νεκρή. Δολοφονήθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της από πυρά στον αυχένα.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Θεοδώρας, 5 ετών. Ναι, 5 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από στρατιωτικά πυρά, ενώ διέσχιζε τη λεωφόρο Παπάγου, στου Ζωγράφου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Βασίλειος Καράκας, 43 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από ρυπή μυδραλίου, καθώς βάδιζε με τον 13χρονο γιό του τη διασταύρωση Χέυδεν και Αχαρνών.

18 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Παπαθανασίου, 59 ετών, νεκρός.

18 Νοεμβρίου 1973: Ανδρέας Κούμπος, 63 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά μυδραλίου τεθωρακσμένου στρατιωτικού οχήματος.

18 Νοεμβρίου 1973: Μιχαήλ Μυρογάννης, 20 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του στρατου, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησίων.

18 Νοεμβρίου 1973: Κυριάκος Παντελεάκης, 44 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά διερχόμενου άρματος μάχης, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησιών.

18 Νοεμβρίου 1973: Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονημένος από την αστυνομία.

17 Δεκεμβρίου 1973: Ιωάννης Μικρώνης, 22 ετών νεκρός, χτυπημένος από την αστυνομία στην Πάτρα.

(Πηγή: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

Στ. Παττακός: «…Να ησυχάσουμε! Η δύναμις επιβάλλεται δια παντός τρόπου. ‘Ο,τι δε λύνεται, κόβεται! Σπαθί!…»

Όταν απειλείται η δημοκρατία των αστών, δε μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Θα ήταν λάθος να πούμε πως όλοι αυτοί -κι ενδεχομένως κι άλλοι, πολλοί περισσότεροι- είναι οι νεκροί της χούντας.

Είναι άνθρωποι, που πέθαναν για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, ιδανικά που λείπουν αισθητά στις μέρες μας.

Ο φασισμός έρχεται με οποιαδήποτε μορφή. Πρώτα για τους άλλους… και μετά για όλους.