Μανώλης Γλέζος: Ένας ζωντανός Θρύλος

images

Σαν σήμερα πριν από 73 χρόνια, στις 30 Μαίου του ’41 ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν την Ναζιστική σημαία των κατακτητών από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Ο Μανώλης Γλέζος εκδιώχθηκε μετέπειτα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις για την πολιτική του δράση, ακόμα κι ως προδότης της πατρίδας για την οποία αγωνίστηκε με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση.

Πέρασε 12 χρόνια από τη ζωή του στις φυλακές και στις εξορίες, ενώ καταδικάστηκε 4 φορές σε θάνατο.

Αυτός ο ζωντανός θρύλος λοιδορείται όσο κανένας άλλος, από τους απόγονους των ναζιστών, των χιτών και των ταγματασφαλιτών. Βέβαια το να λοιδορείται ένας ήρωας ο οποίος θα έδινε ακόμα και τη ζωή του για τη πατρίδα και το λαό της, από ανθρώπους οι οποίοι ασπάζονται τα ναζιστικά ιδεώδη, είναι και παράσημο και τίτλος τιμής.

Ο Γλέζος όντας επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε μισό εκατομμύριο ψήφους. Αυτή είναι η αποθέωση και η αναγνώριση από ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού το οποίο δείχνει ότι τιμά και δεν ξεχνά αυτούς που αγωνίστηκαν και θα αγωνίζονται για να ξημερώσει σε αυτόν το τόπο μια καινούργια μέρα, μια καινούργια εποχή.

imgd0_017 Αυτός το σκίτσο που δείχνει του δύο ήρωες, Σάντα και Γλεζο να κατεβάζουν το ναζιστικό σύμβολο από την Ακρόπολη- και η είδηση του γεγονότος έδωσαν θάρρος στους λαούς της Ευρώπης για το ξεκίνημα του αντιφασιστικού αγώνα! Αυτό το σκίτσο και η πράξη των δύο αγωνιστών, μας δίνει θάρρος για τη συνέχιση του δικού μας αντιφασιστικού αγώνα.

 

Advertisements

Το μεγάλο μας τσίρκο!

Εικόνα

 

Αποτίμηση.

Αρχικά, ένα τεράστιο μπράβο στους κατοίκους της Ηλείας, που φέρουν το προσωνύμιο των «εγκληματιών» και των «καταυλακιωτών, όπου ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του» που εξέλεξαν δήμαρχο για την καλλικρατική περιοχή της Νέας Μανωλάδας, ένα μετανάστη.

Πολλά μπράβο στη Νέα Δημοκρατία, που είχε σε ένα τεράστιο ποσοστό, υποψήφιους στο Β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Κρίμα που δεν εξέλεξε σχεδόν κανένα.

Πολλά μπράβο στο συνδυασμό νίκης της Ελιάς* για την σωτηρία και την σταθερότητα στις Ευρωεκλογές. Το κόμμα του King Benny και της Αφροδίτης «Lara Croft» Αλ Σαλεχ κατάφερε να σπάσει όλα τα κοντέρ και να χάσει πάνω από 30% των εναπομείναντων ψηφοφόρων του!

Εικόνα Εικόνα Απολύτως!

Κρίμα για τον Φώτη τον Κουβέλη, που με το Δημαρκτό Σοσιαλισμό και την σταδιακή απαγκίστρωση από την κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτελέσει τον τρίτο πόλο.

Κρίμα και για τον ΣυΡιζΑ, που έχασε στις ευρωεκλογές, επειδή δεν έφτασε τα ποσοστά του ΠαΣοΚ του 81.

Μπράβο στο Κ.Κ.Ε. που πήρε 4 σημαντικούς δήμους, οι οποίοι θα λειτουργήσουν με το κομμουνιστικό μοντέλο. (Ε;)

Και βέβαια ένα πολύ μεγάλο μπράβο στον Αντώνη Σαμαρά, το μεγάλο νικητή από όλες τις απόψεις των χθεσινών τριπλών εκλογών. Έχασε μεν, τους μεγαλύτερους δήμους, τις πολυπληθέστερες περιφέρειες, έχασε και τις ευρωεκλογές με 4%, αλλά σημασία έχει το μήνυμα σταθερότητας που Αυτός εξέλαβε! Μπράβο Αντώνη!

Εμείς με τη σειρά μας αφιερώνουμε το κάτωθι σε όλους (σχεδόν) τους ψηφοφόρους.

 

*Ελιά: ΠαΣοΚ

H Ταϋλάνδη (ξανά) στο Γύψο

Εικόνα

6 μήνες κράτησαν οι αντικυβερνητικές εκδηλώσεις στην Ταϋλάνδη. Τα σκάνδαλα διαφθοράς το ένα πίσω από το άλλο, ξεσήκωσαν τις γειτονιές τις Νότιας Ασίας και έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. 28 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Ο πρωθυπουργός της χώρας αρνήθηκε να υποχωρήσει στις φωνές του λαού και αντ’ αυτού προτίμησε να επιβάλει μια στρατιωτική «εποπτεία».

Εικόνα

Ο στρατός της Ταϋλάνδης, τα ξημερώματα της 20ης Μαϊου 2014, επέβαλε τον στρατιωτικό νόμο με σκοπό να καταστείλει τις διαμαρτυρίες στη χώρα, χωρίς όμως να αποδέχεται -ως είθισται- τον όρο πραξικόπημα. Αντιθέτως οι στρατιωτικοί δήλωσαν, πως η συγκεκριμένη κίνηση έγινε για να «διασφαλίσει την ειρήνη και την τάξη στον τόπο».

Πρώτη κίνηση των στρατιωτικών ήταν, φυσικά, να καταλάβουν τους μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας για τους προφανείς λόγους.

Εικόνα Εικόνα

Για την Ιστορία να επισημάνουμε ότι πρόκειται για το 12ο στρατιωτικό πραξικόπημα στην ιστορία της Ταϋλάνδης από την πτώση της μοναρχίας (1932) και μετά.

Επιβάλλεται να στηριχτεί ο λαός της Ταϋλάνδης, που ξύπνησε την Τρίτη το πρωί και βρήκε τη χερσόνησο του Σιαμ υπό στρατιωτικό καθεστώς.

 

Strange fruit…ένα τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα

nina-simone

Εμπνευσμένο από το ποιήμα του Άμπελ Μέροπολ, ενός καθηγητή γυμνασίου από το Μπρόνξ και μέλους του κομμουνιστικού κόμματος Αμερικής, το strange fruit είναι το τραγούδι-ύμνος κατά του ρατσισμού, που έμελλε να επηρεάσει το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της δεκαετίας του ’50 και του ’60.

Το ποίημα εκφράζει την αγανάκτηση και τη φρίκη που νιώθει ο Μέροπολ στη θέα μιας φωτογραφίας στην οποία απεικονίζονται δύο  Αφροαμερικανοί οι οποίοι λιντσαρίστηκαν και κρεμάστηκαν από κατοίκους στο Μάριον της Ιντιάνα.

18tztmh7m8assjpg

Ο Μέροπολ μελοποίησε μόνος του τους στοίχους του ποιήματος, αφού εκείνη την εποχή κανείς μουσικός δεν ήταν πρόθυμος να τον βοηθήσει. Πρώτη ερμηνεύτρια του τραγουδιού ήταν η Λώρα Ντάνκαν η οποία ερμήνευσε το τραγούδι στο Madison Square garden χωρίς όμως αυτό να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.

Όταν ο Μπάρνει Τζόζεφσον, ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου Cafe Society ακούει το τραγούδι, ενθουσιασμένος προτείνει στην Μπίλυ Χόλιντεϊ να το ερμηνεύσει στο νυχτερινό του κέντρο. Η Χόλιντεϊ αψηφώντας την τρομοκρατία της εποχής τραγουδούσε το Strange Fruit σε κάθε της παράσταση. Η τραγουδίστρια απευθύνθηκε στον φίλο της Μίλτ Γκάμπλερ ο οποίος δέχτηκε να ηχογραφήσει το δίσκο της που συμπεριλάμβανε και το τραγούδι Strange Fruit.

»Τη πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμιζα ότι έκανα μεγάλο λάθος. Είχα τελείωσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή…δεν ακουγόταν τίποτε. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί και μέτα όλοι μαζί χειροκροτούσαν και ζητωκράυγαζαν» είχε πει η Χόλιντει την πρώτη φορά που το τραγούδησε.

Τα…strange fruits είναι τα σώματα των Αφροαμερικανών που κρέμονται στα δέντρα, απεικονίζοντας τη φρίκη που επικρατεί στο »ειδυλιακό» τοπίο των νότιων πολιτειών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1999, το περιοδικό Time επέλεξε το Strange fruit ως το τραγούδι του 20ου αιώνα!

»Southern trees bear a strange fruit,blood on the leaves and blood at the root,black body swinging in the Southern breeze,strange fruit hanging from the poplar trees.»

 

 

 

69 χρόνια από την ιστορική Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

Image

Σαν σήμερα πριν από 69 χρόνια, στις 9 Μάη του ’45, έληξε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος. Η ναζιστική Γερμανία αφού αιματοκύλισε για 5 ολόκληρα χρόνια την Ευρώπη, σε έναν πόλεμο όπου όμοιο του δεν γνώρισε η σύγχρονη ιστορία, αναγκάστηκε σε άνευ όρων παράδοση των όπλων.

69 χρόνια πριν, ο στρατιώτης του Κόκκινου στρατού καρφώνει τη κόκκινη σημαία πάνω στο ράιχσταγκ, στη καρδιά του ναζιστικού τέρατος και στέλνει το μήνυμα της απελευθέρωσης της Ευρώπης και των λαών της.

Σήμερα είναι ημέρα ιστορικής μνήμης, και όσο κι αν κάποιοι καλλιεργούν τη λήθη, η αλήθεια είναι μία. Οι υποστηρικτές της θεωρίας των δύο άκρων οι οποίοι αβαντάρουν τα νεοναζιστικά μορφώματα ανά την Ευρώπη είναι αυτοί οι οποίοι εξομοιώνουν τους κομμουνιστές ήρωες με τους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των Γερμανων που έδιναν όρκο στον Χίτλερ! Είναι αυτοί που παραβλέπουν την θυσία 22 εκατομυρίων στρατιωτών της Σοβιετικής Ένωσης οι οποίοι έδωσαν το αίμα τους για την απελευθέρωση της Ευρώπης.

Εμείς οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι η σημερινή ημέρα είναι και θα είναι πάντα ορόσημο για νέους αγώνες. Είναι η μέρα που τιμούμε ανθρώπους οι οποίοι θυσιάστηκαν για ένα καλύτερο αύριο χωρίς πολέμους, πείνα και δυστυχία.

Η 9η του Μάη ειναι η μέρα όπου οι απαντάχου φασίστες και οι αστοί συνοδοιπόροι τους, γονάτισαν μπροστά στη κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο!

8 & 9 Μάη – Η Σφαγή στο Λιμάνι

Εικόνα

Λιμάνι Καλαμάτας, Μάϊος 1934

Τις μέρες εκείνες το λιμάνι της Καλαμάτας ήταν ένα από τα πλέον δραστήρια εμπορικά λιμάνια της χώρας. Εκεί λειτουργούσαν οι αλευρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» και πολλά καράβια μετέφεραν εκεί σιτηρά για την παραγωγή αλευριού.

Στους Μύλους, εκείνες τις μέρες, θα έφτανε ένα νέο μηχάνημα, που θα απορροφούσε το σιτάρι απ’ ευθείας από το καράβι στον αλευρόμυλο. Το αποτέλεσμα θα ήταν πολλοί εργαζόμενοι να μείνουν χωρίς δουλειά.

Εικόνα

Η «ρουφήχτρα» τελικώς εγκαταστάθηκε. Στις 8 του Μάη, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις μαζί με το στρατό περιφρουρούν το χώρο του λιμανιού, έχοντας παράλληλα στήσει και ένα οπλοπολυβόλο στο έδαφος. Η απεργιακή διαδήλωση των λιμενεργατών, μαζί με αλληλέγγυους πολίτες, είναι μεγαλύτερη από όσο φαντάζονταν. Η πόλη νεκρώνει και όλοι μεταφέρονται στο λιμάνι, να συμπαρασταθούν στους εργαζόμενους.

Κανένα πλοίο δεν ξεφόρτωσε εκείνη τη μέρα. Πολλοί διαδηλωτές έμειναν εκεί όλη τη νύχτα και όσοι έφυγαν από το μέρος επέστρεψαν στις 6 το πρωί.

Τότε, πλησιάζει στην προκυμαία και το πλοίο «Λίμνη». Ο στρατός περιφρουρεί εντατικά την περιοχή των μύλων και παίρνει θέσεις ακόμα και πάνω στο πλοίο!  Δυο ώρες αργότερα, η «ρουφήχτρα» παίρνει μπρος. Η πρώτη εκφόρτωση πραγματοποιείται και επικρατεί τρομερή ένταση. Εξουσιαστές απειλούν τον κόσμο, λέγοντάς τους πως θα το μετανιώσουν και πως το κράτος έχει τη δύναμη να επιβληθεί!»

Οι διαδηλωτές επιτίθενται στις κατασταλτικές δυνάμεις αλλά δεν καταφέρνουν να σπάσουν τον κλοιό. Βλέπωντας πως είναι αδύνατο να προσεγγίσουν το μέρος εκφόρτωσης της «ρουφήχτρας», κάποιο προσπαθούν να φτάσουν εκεί από τη θάλασσα. Καθώς αυτοί πλησίαζαν ακούγεται από τους στρατιωτικούς «Σταματήστε! Μην Προχωρείτε Άλλο». Οι διαδηλωτές συνεχίζουν και το πλήθος τους επικροτεί.

Τότε ακούστηκε το «Πύρ!»

Πυροβολισμοί ακούγονται στο λιμάνι. Αναρίθμητοι, για περίπου 20λεπτά. Πυροβολισμοί προς τη βάρκα και μετά προς το συγκεντρωμένο πλήθος στην προκυμαία. Έριχνε και το πολυβόλο του στρατού. Έριχναν και τα τσιράκια των αφεντών των Μύλων.

Επικρατεί πανικός. Ο κόσμος προστατεύεται από τις σφαίρες αλλά δεν διαλύεται. Αντεπιτίθεται. Καταφέρνει να απομακρύνει το «Λίμνη» και σηκώνει στα χέρια του, ψηλά, τα νεκρά σώματα.

Οι νεκροί της ημέρας είναι οι: Αντώνης Μαραγκουδάκης, Ανδρέας Σπάλας, Παναγιώτης Μπλίκος, Γιάννης Κολιτσιδάκης, Π. Πηλίκας και Βασίλης Γιαλατσινός. Ένας από τους τραυματίες, ο Βασίλης Καπετανέας, θα πεθάνει αργότερα στο νοσοκομείο.

Οι ιδιοκτήτες των Μύλων «Ευαγγελιστρία» ονομάζονταν Πάστρας και Τραβασάρας.

197820_180139028809498_1387834479_n kalamata3

“…- Μα γιατί τους σκοτώσανε; Σκεβότανε λίγο ο γέρος μου και δεν εύρισκε ν’ απαντήσει. Μόνο κούναγε το κεφάλι του και σιγανά έλεγε: – Το κράτος βλέπεις, η εξουσία, πήγανε ενάντιά της…

Τ’ άκουγα από μικρό παιδί, σαν κουβάλαγα καρέκλες με το καρότσι ή έκανα κουβέντα με τους τσαγκαράδες της πλατείας ή τους μουλάδες, στην οδό Τριπολιτσάς, που δουλεύανε ξύλα ή φέρετρα. Τότενες θυμάμαι, πως μέρες πολλές ήταν σα να ‘χα αγναντέψει ο ίδιος, από τη μεγάλη πόρτα της «Ηλεχτρικής Εταιρίας», την εργατιά, ν’ ανεβαίνει από την παραλία με σηκωμένες γροθιές, κουβαλώντας νεκρούς και κόκκινα λάβαρα. Να σκούζει για τις ζωές και το ψωμί που της παίρνανε. Άλλες φορές ήταν, σα να ‘χα καθίσει χάμω κοντά στις μανάδες που κλαίγανε τα νεκρά εργατόπουλα. Ακόμα και τώρα, σα βγεις κατά κείνες τις φτωχοσυνοικίες, που σα ζωντόβολα μείνανε να χαζεύουνε το χρόνο… σαν κάτσεις στη «Φυτεία» στο καπηλειό του «Θείου», ή ρωτήσεις τους ασπρομάλληδες λιμενεργάτες, όσοι μείνανε, θα σου πουν για «τότενες». Για τη Σφαγή», που γράψανε οι φυλλάδες… για το κίνημα το δικό τους, που λέγανε όσοι το ζήσανε… για τα εφτά εργατόπουλα, που θέρισαν οι σφαίρες των μακελάρηδων του λαού μας… για τους ανήμπορους και τους σακατεμένους από τα χτυπήματα…

Χρόνια τώρα, με παιδεύανε αυτές οι εικόνες. Δεν μπορώ παρά να μιλήσω για τους νεκρούς, να ιστορίσω όσα άκουσα. Το αίμα μαθές δεν ξεπλένεται, δεν συχάζει, παρά μόνο στη θύμηση και τον αγώνα. Το να ξεχνάς είναι κατάρα…

Οδοιπορικό από τα χίλια εννιακόσια μέχρι 1934: τα χρόνια της αντάρας και της μαζικής πάλης. Η κοινωνική εξέγερση στα χέρια των αριστερών. Το όνειρο, για την ουτοπία, την αδελφοσύνη, την καλύτερη ζωή, το ανέβασμα του ανθρώπου πάνω από τη βαθμίδα του ζώου. Η Εξέγερση. Η εξαθλίωση της εργατιάς και η απελπισία των λαϊκών μαζών. Το τζάμπα μεροκάματο και το ψωμί που έλειπε από τις φαμίλιες. Αναγκαστικό δάνειο, για τις βουλγάρικες αποζημιώσεις, διχοτόμηση του νομίσματος. Η ταξική πάλη στο αποκορύφωμά της. Όλο νεκροί και αίματα και συγκρούσεις και εξεγέρσεις…”

Πηγές: Εφημερίδα “Διαδρομή Ελευθερίας”, φ.9, Δεκ. 2002, Εφημερίδα “Ελευθερία” 21/4/2002, σελ.10

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Image

Οι εικόνες που ακολουθούν είναι σκληρές. Αυτές όμως αποκαλύπτουν το μισαλλόδοξο και απάνθρωπο πρόσωπο της σημερινής κυβέρνησης της Ουκρανίας η οποία απροκάλυπτα υποστηρίζει τους νεοναζιστές δολοφόνους οι οποίοι έκαψαν ζωντανούς 38 ανθρώπους, βάζοντας φωτιά στο κτίριο που στεγάζει τα εργατικά συνδικάτα στην Οδησσό.

Image10259780_10202295885187527_1602109221814610648_n

 

Πόλλοι από τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να σωθούν από τις φλόγες πηδούσαν από τα παράθυρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι νεοναζιστές του δεξιού τομέα ενθάρρυναν -φωνάζοντας και χλευάζοντας- τους ανθρώπους που βρίσκονταν στα παράθυρα να πηδήξουν στο κενό!

Γι’ αυτό το νέο ολοκαύτωμα όμως δεν είναι υπεύθυνη μόνο η μεταβατική κυβέρνηση της Ουκρανίας και τα νεοναζιστικά αποβράσματα. Υπεύθυνοι είναι η ΕΕ και οι ΗΠΑ, που ως ηθικοί αυτουργοί υποστηρίζουν τις ακραίες θέσεις και πρακτικές της κυβέρνησης της Ουκρανίας, με σκοπό να εξυπηρετήσουν τα δικά τους οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Επίσης ηθικός αυτουργός είναι και ο φασίστας Ευάγγελος Βενιζέλος που με αφορμή την Ελληνική προεδρία έτρεξε να στηρίξει τη φασιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας, θέλοντας να δείξει στους »εταίρους» για ακόμη μια φορά, το πόσο υποτελείς και υπόδουλος είναι.

ImageImage

Βλέποντας τις εικόνες της φρίκης, αντικρίζοντας κατάματα το τέρας του ναζισμού και του φασισμού, είναι καιρός να πούμε όλοι μαζί οι λαοί της Ευρώπης και όλου του κόσμου, ΌΧΙ στο φασισμό, ΟΧΙ στο ναζισμό, ΟΧΙ σε ένα νέο ολοκαύτωμα, ΟΧΙ σε έναν νέο πόλεμο ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ελίτ καταδικάζοντας τους λαούς σε θάνατο, φτώχεια και πείνα! (και) Με αφορμή την 9η Μαίου που ξημερώνεται σε πέντε μέρες, γιαρτάζοντας την αντιφασιστική νίκη των λαών, μετά από 69 χρόνια, είναι καιρός να πουμέ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Η Πτώση

Εικόνα 2 Μαίου 1945.

Η Σοβιετική Ένωση ανακοινώνει την πτώση του Βερολίνου. Ο κόκκινος στρατός, υπό τις εντολές του στρατηγού Κουζνετσόφ, έχει μπει στην καρδιά του ναζιστικού κτήνους και αλώνει κυριολεκτικά την πρωτεύουσα του 3ου Ράιχ. Η κόκκινη σημαία κυματίζει στο διοικητήριο του Ράιχσταγκ.

Λίγες ημέρες αργότερα ο πόλεμος στην Ευρώπη τελειώνει οριστικά και ο Στάλιν θα προέβαινε σε μια σύντομη ανακεφαλαίωσή του.

«…Πριν από τρία χρόνια ο Χίτλερ δήλωσε δημόσια πως μέσα στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται και ο διαμελισμός της Σοβιετικής Ενωσης και η απόσπαση από αυτή του Καυκάσου, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, των Βαλτικών και άλλων περιοχών. Δήλωσε ξεκάθαρα: «Θα εξοντώσουμε τη Ρωσία ώστε να μην μπορέσει ποτέ πια να σηκωθεί». Αυτό ήταν πριν τρία χρόνια. Δεν ήταν όμως τυχερό να πραγματοποιηθούν οι παράφρονες ιδέες του Χίτλερ. Η πορεία του πολέμου τις εξανέμισε. Στην πραγματικότητα έγινε κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν μέσα στο παραλήρημά τους οι χιτλερικοί. Η Γερμανία τσακίστηκε κατακέφαλα. Τα γερμανικά στρατεύματα συνθηκολογούν. Η Σοβιετική Ενωση πανηγυρίζει τη νίκη, αν και δεν ετοιμάζεται ούτε να διαμελίσει, ούτε να εκμηδενίσει τη Γερμανία…».

Η ιστορική στιγμή της ανάρτησης της σημαίας συμβόλου του σοβιετικού λαού, ήταν μια πράξη συμβολική. Αποδείκνυε τη δύναμη του σοσιαλισμού στη δοκιμασία του πολέμου, που είχε γίνει η αδιάψευστη ελπίδα όλων των λαών για τη συντριβή του φασισμού και την ειρήνη στη Γη.

Εικόνα

Απέμενε όμως το τελικό χτύπημα, για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας ώστε να επισφραγίσει την οριστική νίκη, να δικαιώσει το αίμα των λαών στον πιο βάρβαρο πόλεμο που γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας.

Εικόνα Η κόκκινη σημαία δίπλα στο ναζιστικό αετό του αεροδρομίου Templehof

Εικόνα Στην πύλη του Βραδεμβούργου

Για την αντιφασιστική νίκη των λαών!

 

Πρωτομαγιά του 76

Εικόνα

Ένα ακριβώς χρόνο από την έλευση της χούντας των συνταγματαρχών, πραγματοποιείται η πρώτη απόπειρα δολοφονίας κατά του Γεωργίου Παπαδόπουλου από τον Αλέξανδρο Παναγούλη. Αυτόματα, η κίνηση αυτή θα σημάνει στην Ευρώπη, πως ο ελληνικός λαός δίολου δεν καθησυχάστηκε από την κατεπείγουσα στρατιωτική επέμβαση.

Ο Παναγούλης συλλαμβάνεται και καταδικάζεται δις εις θάνατον από το στρατοδικείο στις 17 Νοεμβρίου του 1968. Η ομόφωνη κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας συμβάλλει αποφασιστικά στο να του δοθεί τελικά χάρη

«…Για τον τρόπο, που εγένετο η απόπειρα, κατέληξα σε αυτή τη μέθοδο μετά από συστηματική παρακολούθηση του Παπαδόπουλου και είδα πως τα μέτρα ασφαλείας που έπαιρνε, δεν επέτρεπαν κανέναν άλλο τρόπο ενεργείας. Έγινε ο καθορισμός του σημείου, θεωρήθηκε το καταλληλότερο, τόσο γιατί διευκόλυνε κατά κάποιο τρόπο μια δυνατότητα διαφυγής του, αλλά και από το γεγονός ότι ήταν στροφή ο δρόμος και κατά συνέπεια ήταν δυνατόν να είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα η όλη ενέργεια… «, δήλωνε μεταξύ άλλων για την απόπειρα.

Ο Παναγούλης τελικά μεταφέρεται στις στρατιωτικές φυλακές του Μπογιατίου, όπου βασανίζεται, φυλακίζεται σε απομόνωση και του επιβάλλεται η ποινή του εντοιχισμού! Λίγους μήνες αργότερα καταφέρνει να δραπετεύσει. Συλλαμβάνεται, όμως εκ νέου και επιστρέφει στις στρατιωτικές φυλακές για να φυλακιστεί σε μια ειδικά σχεδιασμένη για τον ίδιο απομόνωση. Η φυλακή αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν διέφερε και πολύ από έναν …τάφο!

Εικόνα Εικόνα

Εκεί γράφει ποιήματα με σπιρτόξυλα και αίμα πάνω στους τοίχους του τάφου του:

«     Διεύθυνσή μου

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί

Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω

Παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ’ από φυλακή σας γράφω

στην Ελλάδα»

(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)

Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.

Τον Αύγουστο του 1973 ο Αλέξανδρος Παναγούλης απελευθερώνεται και αυτοεξορίζεται στην Ιταλία, με σκοπό την ανασύνταξη της αντίστασης.

Την 1η Μαϊου 1976, ο Παναγούλης ανασύρεται νεκρός από το αυτοκίνητό του, ύστερα από ένα μυστήριο τροχαίο δυστύχημα, λίγες μέρες πριν από την αποκάλυψη του φάκελου ΕΣΑ. (Φάκελος που περιείχε αποδείξεις συνεργασίας ορισμένων πολιτικών με τη χούντα).

Ένας φάκελος, που φυσικά δεν άνοιξε ποτέ.

Εικόνα

 

 

Υπόσχεση

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν’ αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε

απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι’ Αγώνα υπόσχεση