Απίστευτα στοιχεία για το «μακρινό» χρεοκοπημένο Detroit

ImageΚάποτε έσφυζε από ζωή, τώρα απλά είναι μια ρημαγμένη πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί. Τα στοιχεία σοκάρουν ακόμα και τους πλέον αδιάφορους.
Ας δούμε κάποια από αυτά που θα σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό:
1. Το Ντιτρόιτ ήταν κάποτε η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ, αλλά ο πληθυσμός του έχει πέσει κατά 63%.
2. Το 1960 το Ντιτρόιτ είχε το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα σε όλες τις ΗΠΑ.
3. Το χρέος της πόλης είναι 20 δισ. δολάρια, πράγμα που σημαίνει πως σε κάθε κάτοικο αντιστοιχούν 25.000 δολάρια.
4. Το 1950 στην πόλη υπήρχαν περίπου 296.000 θέσεις εργασίας στον κλάδο των κατασκευών. Σήμερα υπάρχουν λιγότερες από 27.000.
5. Ανάμεσα στον Δεκέμβριο του 2000 και τον Δεκέμβριο του 2010 χάθηκαν το 48% των θέσεων εργασίας στην πολιτεία του Μίσιγκαν.
6. Το ένα τρίτο της έκτασης του Ντιτρόιτ είναι είτε ακατοίκητο, είτε εγκαταλελειμμένο.
7. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν προς πώληση σπίτια έναντι 500 δολαρίων.
8. Τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ανέρχονται σε 78.000.
9. Το εντυπωσιακό 47% των κατοίκων είναι αναλφάβητο.
10. Εργάζονται οι λιγότερο από τους μισούς έφηβους της πόλης.
11. Το 60% των παιδιών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.
12. Τα έσοδα της πόλης εξαρτώνται από τη φορολόγηση των καζίνο. Υπολογίζεται πως κάθε μήνα στο ταμείο από τα καζίνο μπαίνουν περίπου 11 εκατ. δολάρια.
13. Υπάρχουν 70 επικίνδυνες «χωματερές» σε όλη την πόλη.
14. Το 40 % του φωτισμού στους δρόμους δεν λειτουργεί.
15. Τα 2/3 των ασθενοφόρων είναι ακινητοποιημένα.
16. Τα 2/3 των πάρκων της πόλης έχουν κλείσει από το 2008.
17. Λόγω έλλειψης προσωπικού τα αστυνομικά τμήματα είναι κλειστά για το κοινό 16 ώρες τη μέρα.
18. Ο δείκτης εγκληματικότητας στην πόλη είναι πέντε φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο και ο δείκτης των δολοφονιών είναι 11 φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο.
19. Η αστυνομία εξιχνιάζει μόλις το 10% των υποθέσεων που αναλαμβάνει.
20. Ο μέσος όρος αναμονής μιας κλήσης σε αστυνομικό τμήμα του Ντιτρόιτ είναι 58 λεπτά!
21. Η εγκληματικότητα έχει ανέβει τόσο που η αστυνομία προειδοποιεί πως «εισέρχεστε στο Ντιτρόιτ με δική σας ευθύνη».

Advertisements

Ορθόδοξοι παγανιστές 2.0

Image

Στο άρθρο »Ορθόδοξοι παγανιστές», παραθέσαμε κάποια ντοκουμέντα όπως ένα κείμενο από παλαιότερο έντυπο της Χ.Α. με τίτλο »ΕΜΕΙΣ», στο οποίο η απέχθεια των συγγραφέων προς τον Χριστιανισμό ήταν έκδηλη , ένω επαναδημοσιεύσαμε και τις γνωστές φωτογραφίες του βουλευτή Γερμενή μέλους του Black Metal συγκροτήματος Naer Mataron.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο »Ορθόδοξοι παγανιστές» εδώ.

Η χρυσή αυγή ως νεοναζιστική οργάνωση τα μόνα που δεν μπορεί να ευαγγελίζεται είναι τα ιδεώδη του Χριστιανισμού. Τι σχέση μπορεί να έχει με τον Χριστιανισμό ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής, θαυμαστής του Χίτλερ και υμνητής του Πάνα,  όταν προλογίζει το »Το αστραφτερό σκοτάδι του Εωσφόρου» του Οδυσσέα Πατεράκη;

ImageImage

»Ο ερχομός σου θα σημάνει την αρχή ενός καινούριου κόσμου
βγαλμένο απ’ την παλιά σου διδαχή
το μήλο πάλι δώσμου!»

«Εκείνο όμως το οποίον προσωπικώς περισσότερο τιμώ εις το «Το αστραφτερό σκοτάδι του Εωσφόρου» είναι η Πνευματική Τόλμη και η Ιδεολογική Συνέπεια. Η Πνευματική Τόλμη ενός νέου ανθρώπου να μην υπολογίζη τον σκοταδισμόν είκοσι αιώνων και να τολμά αναφοράς εις τους παλαιούς απωλεσθέντας παραδείσους, οι οποίοι συγχρόνως είναι και οι μελλοντικοί κόσμοι των ονείρων μας, τα οποία με την Βούλησίν μας θα γίνουν πραγματικότης».

Εκθειάζοντας τον Πατεράκη, ο Μιχαλολιάκος μιλάει για τον σκοταδισμό 20 αιώνων! Αναφέρεται προφανώς στους 20 αιώνες Μετά Χριστόν!
Το κείμενο »Εωσφόρος» είναι στη 13η σελίδα του »πονήματος» του συγγραφέα.

Ο Μιχαλολιάκος είχε γράψει επίσης και ένα ποίημα, ωδή στον Μέγα Πάνα όπως τον αποκαλεί!

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΑΣ
Σιγή στο δάσος, παγερή οσμή εγκλήματος
Σύλληψη της στιγμής και ανθρωποθυσία
Τραγόμορφος επρόβαλε του μύθου νοσταλγός,
Σατανικά υπέροχος, ο Μέγας Παν.
Ώρα του δειλινού, το σκότος ανατέλλει
Και οι εξόριστοι της μέρας, οι Εωσφόροι
οι ποιητές ξυπνούνε,
Ηδονικά με βλέμμα κόκκινο, θολό τυραγνισμένο
Μια κίτρινη σελήνη που προβάλλει αντικρύζουν
Και τα στοιχειά της νύχτας ξαναζούνε
Οι μονομάχοι, οι κρεμασμένοι και οι συνωμότες.
Και αυτός στην μέση του ναού,
Στο κέντρο της τεράστιας αιμάτινης κηλίδας,
Στο βάθρο του βωμού,
Τραγόμορφος, σατανικά υπέροχος
Την ώρα δοξάζει της θυσίας
Των ευγενών ενστίκτων και της βίας
Αυτός ο αιώνιος κυβερνήτης, ο Μέγας Πάν…

Ποιός είναι όμως ο Οδυσσέας Πατεράκης, και ποια η σχέση του με τη Χρυσή αυγή; Ο Πατεράκης είναι μέλος της Χ.Α. και υποψήφιος αντιπεριφεριάρχης με τη Χ.Α. στη Κρήτη! Δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον Χίτλερ, τον Εωσφόρο και τον Πάνα! Στο λογαριασμό του στο Facebook παλαιότερα είχε φωτογραφίες του Αδόλφου τις οποίες τώρα έχει σβήσει για ευνόητους λόγους! Ψάχνοντας όμως στο διαδίκτυο είναι εύκολο να βρείς μερικές από τις αναρτήσεις του υποψήφιου αντιπεριφεριάρχη! Ας ρίξουμε μια ματιά:

 

ImageImage

Image
Ο νεοναζιστής, σατανιστής Πατεράκης ήταν αυτός που σηκώθηκε πρώτος από τη καρέκλα του για να χειροκροτήσει με υπερβάλλοντα ζήλο τον χρυσαυγίτη βουλευτή Αρβανίτη, ο οποίος χαιρέτησε ναζιστικά στη μαρτυρική Κρήτη.

 

Καμία σχέση -εκ των πραγμάτων- δεν μπορούν να έχουν οι υμνήτες του Σατανά, του Πάνα, του Χίτλερ και του Ολοκαυτώματος με τον Χριστιανισμό! Η μόνη σχέση τους με τον Χριστιανισμό είναι ότι τον χρησιμοποιούν ως μέσο για να προσεγγίσουν όλο και περισσότερους ανθρώπους οι οποίοι αγνοούν -ή αρνούνται να δουν- το τι είναι πραγματικά η χρυσή αυγή.

 

«Έχε το νου σου στο παιδί…»

lkl

Πώς ο φασισμός βρίσκει έδαφος στις μικρές ηλικίες και εκμεταλλεύεται την επιθυμία των παιδιών να ομαδοποιηθούν; Θα μπορούσε ένας εκπαιδευτικός να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου εντός του σχολείου; Η βίαιη συμπεριφορά των μελών της Χρυσής Αυγής, που «χτυπούν το κατεστημένο», μπορεί να ελκύσει κάποιους «αντιδραστικούς» έφηβους μαθητές;

Ερωτήσεις και σκέψεις που ξετυλίγονται με φόντο το πρώτο ντοκιμαντέρ της ομάδας της antifasi, για την παιδεία και το φασισμό.

«…Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί …υπάρχει ελπίδα.»

Δείτε το Teaser εδώ

…Της τάξης τρεις και ογδόντα

Image

Το Πάσχα καλώς ή κακώς είναι για τον περισσότερο κόσμο οικογενειακή γιορτή, που όλοι οι συγγενείς και στενοί οικογενειακοί φίλοι μαζεύονται μετά από καιρό που ίσως έχουν να συναντηθούν, μιλούν για τη ζωή τους, τα προβλήματά τους , την καθημερινότητά τους και γενικότερα προσπαθούν να ξεφύγουν από όλα αυτά αυτές τις λίγες μέρες ή ώρες που θα περάσουν μαζί. Μέχρι στιγμής όλα φαντάζουν ουτοπικά, σωστά; Τι άλλο καλύτερο από αυτό;

Κι εδώ είναι που αρχίζει το πρόβλημα. Νομίζω ότι όλοι έχουμε βρεθεί μπροστά σε μια αντιπαράθεση των συγγενών μεταξύ τους, ή έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την καταπιεστική πραγματικότητα των μεγαλύτερών μας. Τι εννοώ; Δυστυχώς ο κόσμος στην πλειοψηφία του, δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορετικότητα του ενός ανθρώπου από τον άλλο, με αποτέλεσμα να έρχονται και οι συγκρούσεις.

Η νοοτροπία του Έλληνα είναι μετά τα όποια « άντα» του να ξεχνά πως υπήρξε νέος και να θεωρεί τον εαυτό του παράδειγμα υπεροχής και ανιδιοτέλειας και πως επιτυχία και ευτυχία για τον καθένα είναι αυτό που κάνει ο ίδιος (παρόλο που ο ίδιος είναι δυστυχισμένος), ή αυτό που ο ίδιος θεωρεί σωστό.

Και εδώ τίθεται το άλλο ερώτημα. Τι είναι σωστό; Και εάν είναι σωστό μόνο ένα πράγμα σε ολόκληρο τον πλανήτη γιατί υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές αξίες και ιδανικά και είναι όλοι ευτυχισμένοι;

Γιατί πολλοί άνθρωποι με ομαδικό πνεύμα μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, να κάνουν με αυτό τον τρόπο τον κόσμο καλύτερο και να νιώθουν πραγματική ευτυχία και κατάνυξη της ψυχής τους μέσα από αυτό; Όχι! Είναι λάθος και κατακριτέο από την τάξη των «τριών και ογδόντα», όπως είπε πολύ σωστά κάποτε και ο Παύλος σε ένα από τα τραγούδια του. Η γενιά των «τριών και ογδόντα», λοιπόν, θεωρεί πως όλοι οι άνθρωποι, αν δεν έχουν ως πρωταρχικό σκοπό στη ζωή τους να βρουν μια καλή δουλειά, να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά, τα οποία παρεμπιπτόντως θα κάνει προβληματικά ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο, είναι είτε αλήτες, είτε παλιόπαιδα, είτε κακή επιρροή για τα παιδιά της και για την ίδια.

Αν το σκεφτόταν λίγο βαθύτερα ένας εκπρόσωπος αυτών ίσως μπορούσε να μας απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα:

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας καλλιτέχνης, μόνο και μόνο επειδή είναι καλλιτέχνης;

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας άνθρωπος που αφιερώνει τη ζωή του στον εθελοντισμό και χαρίζει καθημερινά μια πιο εύκολη ζωή σε ορφανά, ηλικιωμένους, παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες;

-Πως μπορεί να θεωρηθεί αλήτης ένας μετανάστης πολέμου;

-Γιατί όλοι οι παραπάνω είναι αλήτες αν περνάνε μαζί ποιοτικό χρόνο προσφέροντας πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό έργο από αυτό που θα προσφέρει ποτέ οποιοσδήποτε άλλος;

Και τέλος…

-Γιατί ο διαφορετικός από εσένα είναι αλήτης, παρόλο που συνήθως είναι πολύ πιο αξιοπρεπής από εσένα και ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για πράγματα που έχουν σημασία, παρά για το καινούριο αξεσουάρ που μόλις κυκλοφόρησε;

Ίσως όλα αυτά να είναι μια αντίδραση καταπιεσμένης προσωπικότητας και χρόνιας δυστυχίας. Εγώ τουλάχιστον μόνο έτσι μπορώ να το εξηγήσω. Και δε θα μπορούσα να κλείσω καλύτερα παρά με το γνωστό στους περισσότερους από εμάς στίχο και μέσα από αυτόν να δώσω μια συμβουλή στους φίλους μας που φοράνε παρωπίδες: «Ας την καρδιά σου να τα πει, κι αμόλησε καλούμπα…»

Στο εγγυώμαι, θα νιώσεις καλύτερα.

Ο Μαγιακόφσκι για τον Λένιν

Image

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λένιν.

Μετά τον θάνατο του, ο Μαγιακόφσκι γράφει ένα ποιήμα που σκιαγραφεί τη προσωπικότητα του ανθρώπου που ηγήθηκε της Οκτωβριανής Επανάστασης. Του ανθρώπου που έκανε το πρώτο βήμα για την υλοποίηση της ουτοπίας.

Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι για τον Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ.
Τον Λένιν!

Θα θάψουμε τον πιο απλό άνθρωπο
απ’ όλους όσους έζησαν στη γη.
Απλός ναι, αλλ’ όχι σαν κι αυτούς που το βλέμμα τους
πηγαίνει να καταλήξει στη λεκάνη τους.
Με μια ματιά που επόπτευε ολάκερη τη γη,
αγκάλιαζε αυτό που ο χρόνος σκέπαζε ξανά.
Σαν και σας και σαν εμένα, ίδιος κι απαράλλαχτος,
μόνο που στην άκρη των ματιών του,
ο στοχασμός περισσότερο ζαρώνει το πετσί,
και που τα χείλια του είναι πιο σκληρά και ειρωνικά.
Δεν είχε τη σκληράδα του σατράπη πάνω στ’ άρμα
που σε συντρίβει με μια μόνο κίνηση των χαλιναριών.
Ανθρώπινος, τρυφερός για το σύντροφο,
για τον εχθρό, η σκληράδα του σιδέρου.
Είχε, όπως έχουμε και μεις, αδυναμίες,
κ’ είχε γιατρευτεί απ’ τις αρρώστιες,
δίχως ποτέ να πλαγιάσει.
Έτσι, εμένα το μπιλλιάρδο, το μάτι μου γυμνάζει.
Γι’ αυτόν ήταν σκάκι, των αρχηγών,το ταιριαστό παιχνίδι.
Και περνώντας απ’ το σκάκι στον πραγματικό εχθρό,
αλλάζοντας μ’ ανθρώπους τα χτεσινά τα πιόνια
έβαλε την εργατική διχτατορία
πάνω από τις φυλακές και τα κάστρα του κεφαλαίου.
Ο Λένιν και τώρα
είναι απ’τους ζωντανούς
πιο ζωντανός ποιός δεν το ξέρει;
Είναι η γνώση η δύναμη,
και τ’όπλο το μεγάλο.
(…)

21η Απριλίου 1967: Πραξικοπηματίες…σαν έτοιμοι από καιρό

-__1_~1

Ποια ήταν η σχέση των πραξικοπηματιών με το πολιτικό σύστημα και με τις ξένες δυνάμεις πρώτου επιβληθεί στην Ελλάδα η δικτατορία της 21ης Απριλίου;

Οι αξιωματικοί, οι οποίοι μεταπολεμικά ήταν φίλα προσκείμενοι στη δεξιά, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, αφότου έφυγαν οι Γερμανοί κατακτητές.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις καλλιεργούσαν ένα κλίμα τρομοκρατίας κατά των κομμουνιστών. Παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, υποστηρίζονταν από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις και το παλάτι.  Επί κυβερνήσεως Καραμανλή μέχρι το ’61 (δύο χρόνια πριν τη δολοφονία Λαμπράκη η οποία συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα), λειτουργούσαν μηχανισμοί ελέγχου του τύπου και της πληροφόρησης. Το γνωστό παρακράτος το οποίο δολοφόνησε τον Λαμπράκη το ’63, αποτελούνταν από αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων και από ακροδεξιές οργανώσεις οι οποίες αμοίβονταν από μυστικά κονδύλια της Γενικής Διεύθυνσης Τύπου και Πληροφωριών και τη ΚΥΠ. Έλληνες και ξένοι δημοσιογράφοι αμοίβονταν επίσης από τη ΓΔΤΠ.

ΙΔΕΑ

Ο Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ) ήταν μια οργάνωση η οποία δημιουργήθηκε για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, ενώ είχε εκπονήσει -σε περίπτωση που τα πράγματα έφταναν στα άκρα(!!)- και σχέδιο κατάλυσης της Δημοκρατίας, μέσω πραξικοπήματος! Η δράση του ΙΔΕΑ τελείωσε το 1951, όμως αξιωματικοί που άνηκαν σε αυτή την οργάνωση συνέχισαν τη συνωμοτική τους δράση, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν μέλος αυτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης.

Ο ρόλος των Η.Π.Α.

Εν μέσω ψυχρού πολέμου οι Η.Π.Α. θέλησαν να εδραίωσουν την κυριαρχία τους στη Μεσόγειο. Οι Η.Π.Α. θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο για να καταστείλουν τα αριστερά κινήματα τα οποία απείλουσαν ή αμφισβητούσαν την κυριαρχία της Δύσης στη Μεσόγειο. Οι συνταγματάρχες ήταν οι ιδανικότεροι για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Ελληνικής άρχουσας τάξης αλλά και τα συμφέροντα των Αμερικανών, οι οποίοι στήριξαν τους πραξικοπηματίες με σκοπό να παγιώσουν τη κυριαρχία τους στον ευρύτερο χώρο.

Άλλη μια απόδειξη ότι οι Η.Π.Α. συνέβαλαν στην εδραίωση της δικτατορίας, ήταν η »συγγνώμη» του Προέδρου Μπιλ Κλίντον για το ρόλο που διαδραμάτισαν οι Η.Π.Α. στις πολιτικές εξελίξεις. Ο Αλέξης Παπαχελάς στο βιβλίο του »Ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας» παρουσιάζει τις σχέσεις του Παπαδόπουλου με τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α.

 

Η μαύρη επέτειος της 21ης Απριλίου είναι μια από τις μελανότερες (εάν όχι η μελανότερη) σελίδες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας. Ήταν η μέρα όπου ο στρατός με την ανοχή και την υποστήριξη της άρχουσας τάξης και των ξένων δυνάμεων κατέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες τη Δημοκρατία.

 

Κι όμως η χούντα δεν είχε νεκρούς…

Εικόνα

 

21 Απριλίου 1967. Η χώρα, και η Αυτού Μεγαλειότης βρίσκονται σε τρομερό αδιέξοδο. Ο κόσμος έχει παραπλανηθεί και τολμά να σκέφτεται τη στροφή προς τα αριστερά. Τι θα απογίνει ο Βασιλεύς; Τι θα απογίνει ο θείος Σαμ; Αναπάντητες αγωνίες τις οποίες έσπευσε να καθησυχάσει μια ομάδα συνταγματαρχών.

Έκριναν πως η χώρα θα έμπαινε σε τρομερές περιπέτειες και αποφάσισαν να επιβάλλουν την τάξη και την ηρεμία στον τόπο.

Τώρα πώς ακροβώς το κατάφεραν αυτό;

……

21 Απριλίου 1967: Βασίλης Πεσλής, 15 ετών νεκρός

21 Απριλίου 1967: Μαρία Καλαβρού, 24 ετών νεκρή

25 Απριλίου 1967: Παναγιώτης Ελλής, 47 ετών νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων συλληφθέντων συντρόφων του, στον ιππόδρομο του Φαλήρου.

22 Μαΐου 1967: Νικηφόρος Μανδηλαράς, 39 ετών νεκρός. Δολοφονημένος στη Ρόδο, κατά τη σύλληψη του, για τη συμμετοχή του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.

5 Σεπτεμβρίου 1967: Γιάννης Χαλκίδης, 27 ετών νεκρός. Στέλεχος της «Νεολαίας Λαμπράκη» και της ΕΔΑ και μέλος του ΠΑΜ, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη με δυο αστυνομικές σφαίρες στην πλάτη, για την ομαλή λειτουργία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

10 Μαΐου 1968: Γιώργος Τσαρουχάς, 56 ετών νεκρός. Πρώην βουλευτής της ΕΔΑ, δολοφονήθηκε κι αυτός στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από τη σύλληψή του, επειδή ήταν κομμουνιστής.

16 Νοεμβρίου 1973, 20.30: Σπυρίδων Κοντομάρης, 57 ετών νεκρός. Δικηγόρος, πρώην βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 21.30: Διομήδης Κομνηνός, 17 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά στην καρδιά, από τη Φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 22.30: Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε διαδήλωση στην Αθήνα από την αστυνομία.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Τόριλ Μάργκρετ Ένγκελαντ, 22 ετών νεκρή. Νορβηγίδα φοιτήτρια. Δολοφονημένη σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

16 Νοεμβρίου 1973, 23.30: Βασίλειος Φάμελλος, 26 ετών νεκρός. Δολοφονημένος σε διαδήλωση στην Αθήνα από πυρά της Φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

17 Νοεμβρίου 1973, 00.00: Γεώργιος Σαμούρης, 22 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από πυρά της Αστυνομίας.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτριος Κυριακόπουλος, 35 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Σπύρος Μαρίνος, 31 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στο Πολυτεχνείο από την Αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Νικόλαος Μαρκούλης, 24 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Βάθης από ριπή στρατιωτικής περιπόλου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αικατερίνη Αργυροπούλου, 76 ετών νεκρή. Τραυματίστηκε στην αυλή του σπιτιού της στους Αγ. Αναργύρους, από σφαίρα. Κατέληξε μερικούς μήνες αργότερα, συνεπεία του τραύματός της.

17 Νοεμβρίου 1973: Στυλιανός Καραγιώργης, 19 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην οδό Πατησίων, από ριπή πολυβόλου(!) όπλου από περίπολο πεζοναυτών, που επέβαιναν σε τεθωρακισμένο όχημα.

17 Νοεμβρίου 1973: Μάρκος Καραμανής, 23 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε σε ταράτσα πολυκατοικίας στην οδό Αιγύπτου 1, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Σπαρτίδης, 16 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στη διασταύρωση Πατησίων και Κότσικα, από πυρά της στρατιωτικής φρουράς.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Παπαϊωάννου, 60 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε στην πλατεία Ομονοίας από την αστυνομία.

17 Νοεμβρίου 1973: Γιώργος Γεριτσίδης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο του από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου.

17 Νοεμβρίου 1973: Βασιλική Μπεκιάρη, 17 ετών νεκρή. Δολοφονήθηκε στην ταράτσα του σπιτιού της από πυρά στον αυχένα.

17 Νοεμβρίου 1973: Δημήτρης Θεοδώρας, 5 ετών. Ναι, 5 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από στρατιωτικά πυρά, ενώ διέσχιζε τη λεωφόρο Παπάγου, στου Ζωγράφου.

17 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Βασίλειος Καράκας, 43 ετών, νεκρός. Δολοφονήθηκε από ρυπή μυδραλίου, καθώς βάδιζε με τον 13χρονο γιό του τη διασταύρωση Χέυδεν και Αχαρνών.

18 Νοεμβρίου 1973: Αλέξανδρος Παπαθανασίου, 59 ετών, νεκρός.

18 Νοεμβρίου 1973: Ανδρέας Κούμπος, 63 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά μυδραλίου τεθωρακσμένου στρατιωτικού οχήματος.

18 Νοεμβρίου 1973: Μιχαήλ Μυρογάννης, 20 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του στρατου, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησίων.

18 Νοεμβρίου 1973: Κυριάκος Παντελεάκης, 44 ετών νεκρός. Δολοφονήθηκε από πυρά διερχόμενου άρματος μάχης, ενώ βάδιζε στην οδό Πατησιών.

18 Νοεμβρίου 1973: Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών νεκρός. Δολοφονημένος από την αστυνομία.

17 Δεκεμβρίου 1973: Ιωάννης Μικρώνης, 22 ετών νεκρός, χτυπημένος από την αστυνομία στην Πάτρα.

(Πηγή: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

Στ. Παττακός: «…Να ησυχάσουμε! Η δύναμις επιβάλλεται δια παντός τρόπου. ‘Ο,τι δε λύνεται, κόβεται! Σπαθί!…»

Όταν απειλείται η δημοκρατία των αστών, δε μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Θα ήταν λάθος να πούμε πως όλοι αυτοί -κι ενδεχομένως κι άλλοι, πολλοί περισσότεροι- είναι οι νεκροί της χούντας.

Είναι άνθρωποι, που πέθαναν για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, ιδανικά που λείπουν αισθητά στις μέρες μας.

Ο φασισμός έρχεται με οποιαδήποτε μορφή. Πρώτα για τους άλλους… και μετά για όλους.

 

 

 

 

Ορθόδοξοι παγανιστές

Χ.α Επιτάφιος

Τι σχέση μπορεί να έχουν οι χρυσαυγίτες με τον Χριστιανισμό; Όλοι θυμόμαστε τα έκτροπα που έλαβαν χώρα έξω από το θέατρο Χυτήριο με αφορμή τη παράσταση Corpus Cristi, όταν οι χρυσαυγίτες βουλευτές έβριζαν τους συντελεστές της παράστασης φτάνοντας στο σημείο να απειλούν ακόμα και τη ζωή τους. Ο σκοπός των νεοναζί βουλευτών ήταν να ματαιώσουν τη παράσταση, επικαλούμενοι τα πιστεύω τους, τα οποία η συγκεκριμένη παράσταση -έλεγαν- προσβάλλει. Άξιζει να σημειωθεί ότι ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ κατέθεσε μήνυση κατά των συντελεστών της παράστασης συνοδευόμενος από τον νεοναζιστή βουλευτή Χρήστο Παππά και άλλους βουλευτές της Χ.Α.

Ας θυμηθούμε τα έκτροπα που έλαβαν χώρα έξω από το θέατρο Χυτήριο.

Ας θυμηθούμε επίσης ποιά είναι η γνώμη της Χ.Α. για τον Χριστιανισμό και που πραγματικά πιστεύουν οι Χρυσαυγίτες βουλευτές σύμφωνα με παλαιότερο κείμενο τους το οποίο έχουν δημοσιεύσει στην εφημερίδα της όργάνωσης.

Image

«Είμαστε παγανιστές γιατί η ύπαρξίς μας σέβεται και πορεύεται πάνω στους τόνους της μουσικής των φυσικών νόμων χωρίς να αγνοή την μαγεία του απρόβλεπτου, την μοναδικότητα της στιγμής και τον θετικό υποκειμενισμό του ανθρώπου-στοιχείου της φύσεως. Είμαστε παγανιστές γιατί είμαστε Έλληνες, γιατί μας είναι αδύνατο να παραδεχθούμε άλλες αξίες εκτός από αυτές που απορρέουν από το θαύμα του Ελληνικού Πνεύματος. Είμαστε παγανιστές γιατί στη θέσι των ηρώων και των φιλοσόφων μας δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βάλουμε προφήτες σκοτεινούς και βασιλιάδες αιμοσταγείς ενός άξεστου νομαδικού λαού. Είμαστε παγανιστές γιατί στην καλύτερη αντίθετη περίπτωσι θα συναντούσαμε τον θάνατο με την μορφή της ευτυχισμένης γαλήνης του παραδείσου»…

Στο παραπάνω κείμενο (φωτογραφία) οι χρυσαυγίτες στρέφονται κατά των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, αποκαλώντας τους προφήτες σκοτεινούς και βασιλιάδες αιμοσταγείς ενός άξεστου νομαδικού λαού (του Εβραικού λαού).

Διαβάζοντας τα παραπάνω, αυτό που καταλαβαίνει κανείς από τις θέσεις που εκφράζουν οι νεοναζί, είναι ότι ουδεμία σχέση έχουν και σαφώς δεν θέλουν να έχουν με τον Χριστιανισμό.

Image Σε αυτή τη γνωστή φωτογραφία βλέπουμε τον βουλευτή της Χ.Α. Γιώργο Γερμενή κατά κόσμον Καιάδα, να ποζάρει μπροστά από μια αφίσα στην οποία αναγράφεται η πρόταση Corpus Cristi!

ImageΣτο εξώφυλλο του άλμπουν των Naer Mataron, του συγκροτήματος στο οποίο είναι μέλος ο Γερμενής, απεικονίζεται ο Χριστός να κάθεται σε θρόνο φτιαγμένο από νεκροκεφαλές, ενώ στην Αγία Γραφή που κρατάει ο Ιησούς όλοι μπορούμε να διακρίνουμε το σύμβολο του Σατανισμού.

 

Οι μισάνθρωποι της Χρυσής Αυγής έρχονται σήμερα και προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο Χριστιανοί είναι. Είναι προφάνες ότι άνθρωποι που μισούν τη διαφορετικότητα και τους συνανθρώπους τους, φθάνοντας σε σημείο να τους δολοφονούν εν ψυχρώ, είτε επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα, είτε επειδή έχουν διαφορετικές ιδέες, δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και με αυτά τα οποία πρεσβεύει.

 

Λίγα λόγια για τον «Γκάμπο»

Εικόνα

Λίγα λόγια για τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ που απεβίωσε την Πέμπτη 17 Απριλίου 2014. Για όσους δεν πάει το μυαλό τους, ο Μάρκεζ ήταν ο συγγραφέας των σπουδαίων έργων «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς» και «Έρωτας στα χρόνια της χολέρας».

Γεννήθηκε στην Κολομβία το 1927.

Μεγάλωσε με τον παππού και τη γιαγιά του.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ενώ παράλληλα σπούδαζε νομική στην Μπογκοτά.

Εμπνευσμένος από το ρεαλισμό του Hemingway, έγραψε το πρώτο του βιβλίο «Τα νεκρά φύλλα» (1955).

Το 1967 συγγράφει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, το «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς».

Το 1981 τελειώνει το σπουδαίο «Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου».

Ένα χρόνο αργότερα προτείνεται για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο τελικά κερδίζει.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1985 εκδίδεται το best seller «Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας».

Συνολικά, ο Μάρκεζ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους πρεσβευτές της ισπανικής λογοτεχνίας στον Αμερικανικό νότο.

Συνέβαλε κι αυτός στις διαπραγματεύσεις είρηνης στον κολομβιανό εμφύλιο, μεταξύ του κινήματος Guerrillas και της κυβέρνησης.

Απεβίωσε σε νοσοκομείο της πόλης του Μεξικού από βαριάς μορφής πνευμονία.

«…Θα ήταν καλύτερα αν όλα τα βιβλία μου εκδίδονταν μετά το θάνατό μου…», ο ίδιος ισχυριζόταν «…Έτσι δεν θα έπρεπε να περάσω όλη αυτήν την κατάσταση με τη διασημότητα…»

Πόσο τελικά μας στοιχίζει ένας άστεγος;

Εικόνα

Αφήνοντας εκτός τόξου συζήτησης τους μισάνθρωπους, τους ρατσιστές και τους άνθρωπους που ασπάζονται το φασισμό για να προοδεύσουν, θα παρατηρήσουμε αρκετά ενδιαφέρουσες, φιλελεύθερες προσεγγίσεις όσον αφορά τον άστεγο τρόπο ζωής.

Αρκεί να βγείς για ένα περίπατο στο κέντρο της Αθήνας. Και δεν εννοώ την Πλάκα και την Ερμού. Προχώρα λίγο παρακάτω, στο Μοναστηράκι, στο Κολωνάκι, στην Ομόνοια κ.ο.κ.

Μελαγχολείς, σφίγγεται η καρδιά σου, νιώθεις άσχημα με τον εαυτό σου, νιώθεις τύψεις. Ντρέπεσαι για αυτά που έχεις και ένας άστεγος δεν έχει. Είτε αυτό είναι ένα ποτήρι, ένα κασκόλ ή ένα ταβάνι. Ντρέπεσαι ακόμα και να πλησιάσεις κάποιον που ζητιανεύει γιατί ότι κι αν σου πει θα έχει δίκιο. Έχει δίκιο να ζητά λίγα ψιλά για τις σημαντικότερες ανάγκες επιβίωσης, το φαγητό, τα ρούχα, ακόμα και το νερό.

Μήπως όμως πρέπει να σκεφτόμαστε ορθολογικά σε ότι έχει να κάνει με τους άστεγους; Αν ασπαστούμε τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, το νεοφιλελευθερισμό, θα πρέπει να αποδεχθούμε το ότι οι άνθρωποι αυτοί είχαν την ευκαιρία τους να ζήσουν «αξιοπρεπώς» και την έχασαν.

Επίσης, σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, θα πρέπει να εξετάζουμε το …γιατί έμεινε ένας άνθρωπος άστεγος, δηλαδή αν του αξίζει αυτή η μοίρα; Και τελικά, σύμφωνα πάντα με το νεοφιλελευθερισμό, πόσο θα στοιχίσει στον κρατικό μηχανισμό να τον περιθάλψει;

Οι συγκεκριμένες όμως ιδέες, μόνο καινούργιες δεν είναι. Τις ίδιες ευαγγελιζόταν και ο άκριτος Αντολφ Χίτλερ, στεκόμενος απέναντι από τον κόσμο πλάι σε έναν άστεγο, διαλαλώντας: «Αυτός (σ.σ. ο άστεγος) σας κοστίζει τόσα. Δεν προσφέρει τίποτα. Τον θέλετε; Θέλετε να συνεχίζετε να τον πληρώνετε;»

 Ας βάλουμε τα πράγματα κάτω και ας τα μετρήσουμε. Συζητάμε για ανθρώπους, τους οποίους έχει αποβάλλει το σύστημα με τις άμετρες ανισόρροπες ίσες ευκαιρίες του.

Λυπούμαστε, βοηθάμε, ντρεπόμαστε.

Αλλά, ουσιαστικά, κανείς δεν κάνει τίποτα.