White fucking Christmas

ImageΑκόμα πιο θλιβερή από ότι θα την περίμενε κανείς ήταν η εικόνα στο κέντρο της πόλης την τελευταία Κυριακή του χρόνου. Σκυθρωπά πρόσωπα χωμένα μέσα στα κασκόλ και τα παλτά κι ας ήταν γλυκιά η βραδιά. Τα παιδιά δεν έτρεχαν γύρω από τον Άη Βασίλη, αλλά τον κοιτούσαν θλιμμένα από μακριά κολλημένα στη φούστα της μαμάς τους. Ίσως να έφταιγε που μιλούσε κι αυτός με τον κύριο που πουλάει μαλλί γριάς λίγο πιο πέρα. Ούτε κι αυτοί  δουλέψαν φέτος. Λίγο πιο κάτω, μετά το  στολισμένο καράβι στο Σύνταγμα  ακούγεται μουσική. Δε φαίνεται να συμβαίνει και τίποτα το φαντασμαγορικό πάντως.  Σε μια τεράστια εξέδρα είναι δύο νέοι που δίνουν τη δική τους παράσταση τραγουδώντας με τη συνοδεία ενός πιάνου παλιά έντεχνα τραγούδια. Κανείς δε δείχνει να συγκινείται ιδιαίτερα πάντως, παρά την ευχάριστη αυτή νότα στη βραδιά.

Προχωρώντας παρακάτω, προς την Ερμού ο κόσμος αρχίζει να πυκνώνει και σιγά σιγά να διαφοροποιείται. Καλοβαλμένες κυρίες με τους συζύγους και νιόπαντρα ζευγάρια ακριβοντυμένα και φορτωμένα χριστουγεννιάτικα δώρα και ότι χρειάζεται για το ρεβεγιόν.  Παντού κατά μήκος του δρόμου υπάρχουν γριούλες που μετά βίας περπατάνε, άνθρωποι με κομμένα μέλη, λόγω πολέμου ή ατυχημάτων, μικρά παιδιά που ζητούν κυριολεκτικά ένα κομμάτι ψωμί για να φάνε. Κανείς δε σκέφτεται να βοηθήσει με κανένα τρόπο απ’ ότι φαίνεται, ούτε καν λόγω των ημερών! Η εικόνα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι μεν έχουν υποστεί κάποια εκπαίδευση στο να αγνοούν παντελώς  αυτό που συμβαίνει γύρω τους ή αν οι δε είναι αόρατοι στους μεν. Προφανώς  οι μεν επιλέγουν συνειδητά να αγνοούν την  κατάσταση γιατί είναι αμαρτία τέτοιες μέρες να φορτώσουν το κεφάλι τους με αρνητικές σκέψεις. Αν παρατηρήσατε δεν έχω αναφέρει καθόλου τη «μεσαία τάξη», η οποία φαίνεται να έχει εκλείψει εδώ.

Λίγο πριν τελειώσει η «Χριστουγεννιάτικη βόλτα» στο κέντρο της  Αθήνας, κάπου στην πλατεία Μοναστηρακίου είναι ανοιχτό ένα μαγαζάκι 2 επί 3 τ.μ. περίπου,  που πουλάει αρώματα ιμιτασιόν. Το τι  γίνεται εκεί μέσα δεν περιγράφεται με λέξεις. Ορδές από παρέες οργισμένων έφηβων κοριτσιών και φουριόζων μεσόκοπων γυναικών σπρώχνονται ανελέητα. Ακριβώς απέναντι, σε μια άδεια αποθήκη μαζεύονται χρήματα για να προσφερθεί  φαγητό την πρωτοχρονιά  σε άστεγους και άπορες οικογένειες. Ένας παππούς και ένας σαραντάχρονος πόσο μπορούν να σπρωχτούν για να παραδώσουν την προσφορά τους;

Οι άστεγοι, ίσως και περισσότεροι από ποτέ αυτή την περίοδο, κουρνιάζουν σε σχεδόν όλες τις γωνιές και όλα τα σοκάκια. «Τουλάχιστον θα είμαστε  μαζί» λένε, «εδώ στη γειτονιά». Έχουν φτιάξει πια τις γειτονιές τους κι αυτοί, από χαρτόκουτα, γειτονιές ολόκληρες που στήνονται τη νύχτα και γκρεμίζονται  κάθε πρωί.

Κάπως έτσι  έληξε  η υπερεκτιμημένη βόλτα στη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα, η οποία παρεμπιπτόντως φέτος είναι  πενιχρά στολισμένη. Ε, θα ήταν ειρωνικό αν ήταν διαφορετικά. Είδατε; το προέβλεψαν κι αυτό.  

Ας ελπίσουμε λοιπόν να μείνει πίσω μαζί με το 2013 που μας καταρράκωσε, αυτή η θλιβερή ατμόσφαιρα της  χώρας μας και αυτή η θλιβερή νοοτροπία της.  

Μασκαρεμένη Αθήνα

Image

Η Αθήνα αιμόφυρτη αργοπεθαίνει παρέα με αυτούς που τη πόνεσαν, μετρώντας τις πληγές της, καθώς αυτοί που δε τη νοιάστηκαν ποτέ και βασανιστικά τη σκότωναν, τώρα ταριχεύουν το σώμα της, προτού ακόμα ξεψυχήσει!

Η δυστυχία, η ανέχεια και ο πόνος κρύβονται πίσω από λαμπιόνια και στολίδια! Καλοντυμένοι μασκοφόροι κυκλοφορούν στο κέντρο της, γιορτάζοντας τις μέρες της υποκρισίας, πατώντας πάνω στα ερείπια που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει! Φορτωμένοι με τσάντες γεμάτες »τρόφιμα» ταΐζουν τη κενοδοξία και την αναλγησία τους. Eξερχόμενοι από τους ναούς του υπερκαταναλωτισμού, νιώθουν αποστροφή προς τις χιλιάδες κούτες που χαλάνε το ντεκόρ της στολισμένης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, στους δρόμους της οποίας σέρνουν το κενό από αξίες τομάρι τους!

Από τη μία, άνθρωποι με άδειες ψυχές σαν πόλεις ερειπωμένες και από την άλλη ψυχές βυθισμένες στο σκοτάδι αναζητούν το φως της ελπίδας που θα ξεπροβάλει μέσα από τα ερείπια της ζωής τους…από τα ερείπια αυτής της ιστορικής -της γεμάτης από αγώνες για τη δημοκρατία- πόλης…

Υπεραστικοί: »Δεκέμβρης 2013 (Γυμνοί από φτιασίδια)»

Η γκαιμπελική προπαγάνδα περί »αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας»

Image

Θα απευθυνθώ σε αυτόν που λέει ότι για τη σημερινή κατάσταση, φταίει η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς! Δεν απευθύνομαι σε πολιτικά πρόσωπα. Αυτά, σκοπίμως προβάλουν αυτή την άποψη! Είναι της γκαιμπελικής νοοτροπίας του »πες πες ψέματα, όλο και κατι θα μείνει». Αστοί και φιλοβασιλικοχουντικοί πολιτικοί που ασκούν εξουσία και μου βγαίνουν τώρα και μου λένε ότι δήθεν και καλά »ζούμε σε σοβιετία και αυτό πρέπει να αλλάξει» θέλοντας έτσι να περάσουν τις νεοφιλελεύθερες φασιστικές πολιτικές τους, εγώ το ακούω βερεσέ!! Επίσης, το ότι οι απόψεις όλων αυτών περί σοβιετίας -και όχι μόνο- ταυτίζονται με τις απόψεις των νεοναζί της Χ.Α., πρέπει κάτι να μας λέει!

Εσύ λοιπόν που λες ότι και η αριστερά κυβερνούσε όλα αυτά τα χρόνια και ότι και η ίδια έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, σε πληροφορώ ότι η αριστερά δε κυβέρνησε ποτέ! Δε κυβέρνησε ούτε μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, που είχε τη πλειοψηφία του λαού με το μέρος της! Πριν λοιπόν πετάξεις την αρλούμπα σου, βούτα τη γλώσσα σου στο μυαλό σου, ή κλείσε επιτέλους τη TV σου και άνοιξε κανένα βιβλίο!

Τη χώρα αυτή την κυβερνούσαν πάντα οι ξένες δυνάμεις, είτε με τους εγκάθετους βασιλείς τους, είτε με τις δικτατορίες τους, είτε με τις δοσίλογες κυβερνήσεις τους, είτε με τις δεξιές κυβερνήσεις τους, είτε με τις φιλοαμερικανικές δήθεν κεντροαριστερές κυβερνήσεις τους! Αυτό το τόπο λοιπόν, δεν το κυβέρνησε ούτε το ΕΑΜ, ούτε το ΚΚΕ, ούτε το ΚΚΕ εσωτερικού, ούτε η ΕΔΑ! Αυτή τη χωρά την κυβέρνησαν: ο δικτάτορας (θαυμαστής του Χίτλερ) Μεταξάς που μετά το προσχηματικό όχι, έτρωγε παρέα με το Γκέμπελς στην Αθήνα, ο Βασιλιάς Γεώργιος που άφησε το λαό στη μοίρα του -όταν μπήκαν οι Γερμανοί- φεύγοντας για το Κάιρο, ο δοσίλογος Τσολάκογλου που συνεργάστηκε με τους ναζί, ο δοσίλογος Λογοθετόπουλος και ο δοσίλογος Ράλλης (του οποίου ο γιός, Γ. Ράλλης διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας το ’80 για ένα χρόνο, όντας πρόεδρος του κόμματος της ΝΔ ) που δημιούργησε τα τάγματα εφόδου τα όποια έδιναν όρκο πίστης στο Χίτλερ και έσφαζαν, βίαζαν και σκορπούσαν το τρόμο σε κάθε πόλη και χωριό!

Δε σε κυβέρνησαν μόνο αυτοί όμως! Εσένα που σου φταίει η »ιδεολογική ηγεμονία» της αριστεράς και σίγουρα στις εποχές με τις παχιές αγελάδες, ψήφιζες τα τότε δύο μεγαλύτερα κόμματα της μεταπολίτευσης, πρέπει να ξέρεις ότι οι πατεράδες αυτών που ψήφισες, κυβέρνησαν ή άσκησαν εξουσία ο καθένας απ΄το μετερίζι του αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου! Ο Γεώργιος Παπανδρέου, αφότου ο ΕΛΑΣ είχε απελευθερώσει την Αθήνα, ήρθε από το εξωτερικό σαν απελευθερωτής για να φτιάξει την κυβέρνηση σωτηρίας, θέλοντας να παραγκωνίσει το ΕΑΜ που συνέβαλε τα μέγιστα στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των κατακτητών! Ο Παπανδρέου λοιπόν μαζί με τον Στρατηγό Σκόμπυ και το πατέρα του Μιλτιάδη Έβερτ, Άγγελο Έβερτ ταγματάρχη της χωροφυλακής, αιματοκύλισαν την Αθήνα το Δεκέμβρη του ’44 σκοτώνοντας άοπλους διαδηλωτές οι οποίοι είχαν κατεβεί στους δρόμους μετά από πρόσκληση του ΕΑΜ!

Μετά ήρθε ο Καραμανλής και το παρακράτος του, που σκότωσε τον Γρηγόρη Λαμπράκη, μετά ήρθε η Χούντα (των Αμερικανών) που βάπτιζε τα ξερονήσια »Παρθενώνες», δίωξε με βασανισμούς, εκτελέσεις και εξορίες όποιον ήταν κατά του καθεστώτος, ε και στο τέλος, αυτοί οι μεγάλοι εθνικόφρονες πατριώτες, έκαναν δώρο τη μισή Κύπρο στους Τούρκους!

Τώρα όσον αφορά το ποιος σε κυβερνάει σήμερα, κάτσε ψάξ’ το στα »τζάκια» που ανεβοκατεβάζεις στην εξουσία και τα οποία καταχρέωσαν τη χώρα και παρέδωσαν την εθνική κυριαρχία στους δανειστές της!

Πάντως ούτε η αριστερά σε κυβερνάει, ούτε η ιδεολογική ηγεμονία της.

Ρέκβιεμ για ένα όνειδος

images (1) images Παρατηρώντας την πορεία του ΠαΣοΚ προς τη δύση, ακούσια μου ήρθε στο μυαλό, μια μάλλον ιδιόμορφη παρομοίωση. Αυτή, της «δημοκρατικής» παράταξης, ως μια μικρογραφία της πορείας του κοινωνικού κράτους. Βάζοντας όμως τα πράγματα κάτω, συνειδητοποίησα πως η πορεία του συγκεκριμένου κινήματος αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από μια μικρή άτυχη παρομοίωση.

Συγκροτεί την εικόνα της ζωής κάθε μέσου Έλληνα νοικοκυραίου.

Για χάρη της συζήτησης, παρακάτω θα χρησιμοποιήσουμε το όνομα Μιχάλης συμβολικά.

Γυρίζοντας πίσω το χρόνο, θα γνωρίσουμε το νεαρό ριζοσπαστικό, αριστερό ΠαΣοΚ του ’80. Μια απειλή για το σύστημα της συντηρητικής Ελλάδας, του παρακράτους του Καραμανλή και των συνταγματαρχών της χούντας. Ο νεολαίοι Μιχάληδες της εποχής, πολλοί προερχόμενοι από την αντίσταση του πολυτεχνείου, ταυτίζονται με την ιδέα της ενιαίας αριστεράς και της σοσιαλιστικής κυβέρνησης στην Ελλάδα. Σύνθημα της Εποχής: ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο

Προχωρώντας λίγο, προς τα μέσα και το τέλος της δεκαετίας του ’80, η ελληνική κυβέρνηση του Α.Παπανδρέου «διαχειρίζεται» όλο και περισσότερα χρήματα, έχοντας ποτίσει πλέον τα χέρια της τόσο με αίμα όσο και με οικονομικά σκάνδαλα. Οι νέοι Μιχάληδες βλέπουν τσέπες γεμάτες και παχιές αγελάδες και δεν αργούν να μετατραπούν πλέον σε νοικοκυραίους. Σύνθημα της Εποχής: Τσοβόλα δώσ’ τα όλα

Τη δεκαετία του ’90, το ΠαΣοΚ έχει πλέον ωριμάσει. Γνωρίζει έναν εκλογικό θρίαμβο το ’93 και ένα θεμελιακό σοκ με το θάνατο του ιδρυτή του. Οι νοικοκυραίοι πια, Μιχάληδες από τη μια χαίρονται και ελπίζουν σε ακόμα πιο παχιές αγελάδες, αλλά από την άλλη θρηνούν το χαμό του γέρου γονιού τους. Αποκτούν ακίνητη περιουσία και διορίζουν το παιδί τους στο δημόσιο. Σύνθημα της Εποχής: Αντρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς.

Τέλη δεκαετίας του ’90 – Αρχές 21ου αι. : Η κατευθυνόμενη πλέον κυβέρνηση του Κ. Σημίτη έχει συγκεντρώσει στα χέρια της υπέρογκο πλούτο, έχοντας συμμετάσχει σε οικονομικά σκάνδαλα, υπεξαιρέσεις, υπερμίζες στηρίζοντας τεράστιες, πολυεθνικές κυρίως, επιχειρήσεις, καταστρατηγώντας τον εθνικό πλούτο και παραμερίζοντας το κοινωνικό κράτος. Οι μεσήλικες νοικοκυραίοι Μιχάληδες, διορίζουν και το δεύτερο παιδί τους στο δημόσιο, συγκεντρώνουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν -με κάθε τρόπο- και τα κλείνουν στις τράπεζες. Επίσης, εκείνη την εποχή, θα τους διαγνωσθεί κάποια μορφή αρρώστιας.  Σύνθημα της εποχής: …Ας Πρόσεχαν!

Λίγα χρόνια αργότερα, το ΠαΣοΚ εδραιώνει το «σοσιαλιστικό» χαρακτήρα του, ξεπουλώντας τη χώρα σε μεγαλοεπιχειρηματίες και τραπεζίτες, βυθίζοντας στη χώρα στη μεγαλύτερη κοινωνική κρίση εδώ και δεκαετίες. Οι νοικοκυραίοι Μιχάληδες της εποχής, νιώθουν ακόμα μέσα τους σοσιαλιστές και σπεύδουν να σηκώσουν τα λεφτά τους από τις τράπεζες, μην έρθουν οι κομμουνισταί και τους τα πάρουν. Τα παιδιά τους απολύονται  τίθενται σε διαθεσιμότητα από το δημόσιο και αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα. Η αρρώστια που τους είχε διαγνωσθεί, βρίσκεται πλέον σε προχωρημένο στάδιο. Από ένα σημείο και μετά φυτοζωούν. Σύνθημα της εποχής: Τα φάγαμε όλοι μαζί.

Σήμερα: Το προσδόκιμο μοιάζει πια αναπόφευκτο.

Καταδικάζω τον Λαϊκισμό απ’ όπου κι αν προέρχεται

Image
Η λέξη λαϊκισμός χρησιμοποιείται από τους κυβερνώντες σαν ασπίδα προστασίας! Τη ξεστομίζουν κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, όταν ακούνε κάποιους να επικαλούνται ή να περιγράφουν γεγονότα της πραγματικότητας, τα οποία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών τους! Αποκαλούν λαϊκιστή όποιον αμφισβητεί τις δήθεν καλές προθέσεις τους, αποδεικνύοντας τους με παραδείγματα, το που μας έχουν οδηγήσει αυτές!
Δε λέω ότι δεν υπάρχουν λαϊκιστές! Ειδικά στη πολιτική σκηνή του τόπου, υπάρχουν πολλοί, αλλά δε γίνεται οι κυβερνώντες και τα παπαγαλάκια τους να κατηγορούν συλίβδειν ακόμα και απλούς πολίτες για λαϊκισμό, όταν για παράδειγμα οι τελευταίοι μιλούν για φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση! Η τακτική του τσουβαλιάσματος βέβαια είναι γνωστή και μερικές φορές πολύ αποτελεσματική, ειδικά από τη πλευρά των media που στηρίζουν τις μνημονιακές πολιτικές της συγκυβέρνησης! Ρίχνοντας λάσπη στον ανεμιστήρα και κατηγορώντας ιδίως την αριστερά, λέγοντας ότι επενδύει στο λαϊκισμό, ο μοναδικός σκοπός τους είναι να καταφέρουν να κάνουν τη κοινή γνώμη να νιώθει αποστροφή για όποιον καταδικάζει τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων τεσσάρων ετών! Θέλοντας λοιπόν να μας πείσουν ότι η πολιτική που ασκείται είναι μονόδρομος, καταδικάζουν οτιδήποτε άλλο ως λαϊκίστικο!
Σε πολλούς θα έχει τύχει να βρεθούν σε μια παρέα, όπου τα θέματα που μονοπωλούν τη συζήτηση είναι η φτώχεια και η ανεργία! Ε, κάπου εκεί, κατά τη ροή της συζήτησης και ενώ οι τόνοι μπορεί να είναι υψηλοί, θα πεταχτεί ο μικρομεσαίος νοικοκυραίος της παρέας και θα αποκαλέσει λαϊκιστή όποιον βρει μπροστά του, σκεπτόμενος ότι έκανε το κομμάτι του στη παρέα, μιμούμενος τον αστό πολιτικό που τον εκφράζει!!
Αλήθεια τα κόμματα που συγκυβερνούν σήμερα, προεκλογικά δεν επένδυσαν στο λαϊκισμό; Μήπως έκαναν γνωστή τη μετεκλογική τους ατζέντα, που συμπεριλαμβάνει νέους φόρους και περισσότερη ανεργία στους νέους για τους οποίους ενδιαφέρεται τόσο πολύ ο πρωθυπουργός; Δεν είχαν κάνει σημαία τους την ανάπτυξη, την ασφάλεια, τις θέσεις εργασίας (κυρίως για τα νέα τα παιδιά) και την έξοδο από τη κρίση; Δεν εκμεταλλεύτηκαν το φόβο και την ανάγκη για ελπίδα που είχε ο λαός;
Αυτοί που κυβερνούσαν το τόπο για δεκαετίες, επενδύοντας στον ακραίο λαϊκισμό, λέγοντας ψέμματα στον Ελληνικό λαό, τάζοντας του θέσεις εργασίας στο δημόσιο και κάνοντας το ρουσφέτι πολιτική επιστήμη, τώρα κουνάνε το δάχτυλο προς κάθε κατεύθυνση!
Οι λαϊκιστές κυβερνώντες και οι »συνεργάτες» τους, καταδικάζουν το λαϊκισμό.
Εμείς οι υπόλοιποι τρώμε τα σκατά(!) που μας σερβίρουν και μερικοί από εμάς ενοχλούνται από τις λέξεις που τα περιγράφουν!

Σα να μην πέρασε μια μέρα

Image  Κάνοντας μια βόλτα στις γειτονιές της Αθήνας και ρωτόντας  απλούς, καθημερινούς ανθρώπους για το τι θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές ακούς συχνά την απάντηση X.A. Παλαιότερα ο κάθε ανίδεος θα μπορούσε να λέει ή ακόμα και να ψηφίσει πράγματι την προαναφερθείσα παράταξη, λόγω του ρατσιστικού χαρακτήρα  που μπορεί να διακατέχει τον καθένα, ή επειδή «μια χούντα μας χρειάζεται» όπως πολλοί συνεχίζουν και λένε, ή επειδή οι ξένοι μας πήραν τις δουλειές κλπ.

Αυτή η αντίληψη κυκλοφορούσε κάποτε, κάπως διαφοροποιημένη βέβαια, στις περισσότερες γυναικοπαρέες που θα συναντούσες (Μ.Ο. Ηλικίας 35-55) για τις Ρωσίδες, Ουκρανές, Πολωνέζες και γενικότερα για τις «ξένες» (κατά προτίμηση αυτές που κατάγονται από το πρώην Ανατολικό Μπλόκ) που τους πήραν τους άντρες.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όπως όλοι ξέρουμε εάν ο Έλληνας ήθελε τη δουλειά του (ή τη γυναίκα του) κανείς δεν θα την έδινε σε άλλον. Στην Έλλάδα όμως που όλοι θέλουμε να είμαστε αφεντικά μου φαίνεται απόλυτα λογικό να θέλουμε και μια γυναίκα που κάνει τουμπεκί αν με καταλαβαίνετε.

Πώς να πάμε μπροστά με αυτά τα μυαλά; Αυτό αναρρωτιέται και ο κόσμος και γι’ αυτό καταλήγει τώρα πια στη Χ.Α. νομίζοντας πως έτσι θα γίνει κάτι δραστικό, κάτι πρακτικό, πέρα από λόγια και υποσχέσεις και θα μπορέσουμε έτσι να γίνουμε μια χώρα πιο συγκροτημένη και πολλά άλλα που αγγίζουν τα όρια της παραλογίας αν τα βάλει κάτω και τα ζυγίσεις.

Υπάρχει και μια άλλη μερίδα ανθρώπων που αναγκάζεται από τις συνθήκες διαβίωσης πια να υποστηρίξει αυτή την παράταξη, χωρίς ίδεολογικά να τη στηρίζει, αλλά επειδή μπορεί σε αυτές τις περιπτώσεις να τους παρέχει φαγητό  (που σημαίνει μια τσάντα πατάτες κάθε τόσο) που αν μη τι άλλο το χρειάζονται για να ζήσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους και να τους βρίσκει μια δουλειά (στην οποία συχνά μπορεί να μη βρουν και ανταπόκριση) και αν κάποιος είναι πιο «της πιάτσας» βγάζει και κανένα μεροκαματάκι παραπάνω άμα λάχει. Μέχρι και η γιαγιά μου μια φορά το σκεφτόταν και μου έλεγε «Μπορεί να μην είναι όλα ιδανικά με αυτούς, αλλά και με ποιόν είναι; Τουλάχιτον αυτοί βοηθάνε. Ειδικά εμάς τους ηλικιωμένους που δεν μπορούμε, μέχρι και στην τράπεζα για να πάρουμε άφοβα τη σύνταξη μας πάνε.»

Και άντε να πεισεις τώρα τη γιαγιά ότι είναι αλλιώς. «Ποιούς βοηθάνε»..

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα είναι πως οι ίδιοι που λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο, είναι  οι ίδιοι  που αναφέρονται στα ρουσφέτια και τις προβοκάτσιες, που όλα τα χρόνια συγκαλύπτουν όλοι οι άλλοι εκτός αυτών. Αυτοί είναι που μιλούν για εκβιασμό απένατι στο λαό σηκώνοντας ψηλά το δάχτυλο και υψώνοντας τον τόνο της φωνής τους μέσα στη Βουλή, επιτιθέμμενοι πάντα προς  όλες τις πλευρές.

Και για πείτε μας λοιπόν κύριοι, εσείς δηλάδή τι ακριβώς κάνετε;

Μετά τα σπίτια, μας έκλεψαν και τα Χριστούγεννα

download (14)Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την πάροδο των ετών και τις διαφορετικές καταστάσεις και συγκυρίες, αλλά είναι σαφές πως τα σημερινά παιδιά αντιλαμβάνονται πια εντελώς διαφορετικά τα Χριστούγεννα.

Θυμάμαι παλιότερα, όταν προσπαθούσαμε να πείσουμε τους πάντες, και τον εαυτό μας ακόμα, πως είμασταν πολύ καλά παιδιά φέτος, με απότερο σκοπό ένα αποκτήσουμε κάτι που δεν μπορούσαμε όλη την υπόλοιπη χρονιά. Θυμάμαι στα κάλαντα, που αν κάποιος μας έδινε λίγα λεφτά τον σιχτιρίζαμε και δεν ξαναπερνάγαμε από την πόρτα του. Επίσης, οι γονείς σε προτρέπανε να πας στον τάδε και τον τάδε θείο ή παππού, που θα σου έδινε γερό χαρτζηλίκι. Σου έλεγαν επίσης, κράτα τα λεφτά να πάρεις μεθαύριο κάτι, ό,τι θέλεις. Χριστούγεννα είναι.

Σήμερα, στο μυαλό ενός μικρού παιδιού τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα επικρατεί μια μάχη για το αν θα καταφέρει ή όχι να έρθει ο Άγιος Βασίλης. Αν θα βρει λεφτά για να έρθει. Και αν τελικά δεν έρθει, μήπως δεν έρθει επειδή είναι πολύ κρύο το σπίτι μας. Μήπως, επειδή θα τον κεράσουμε μόνο ένα κουλουράκι και αυτό χωρίς γάλα. Αλλά όχι θα έρθει. Ο Άϊ Βασίλης περνάει από όλα τα σπίτια του κόσμου.

Στα κάλαντα αν κάποιος δεν ανοίξει στο παιδί ή το διώξει, το παιδί δεν θα τον πει τσιγγούνη, ούτε θα τον στολίσει με φάρσες στα επόμενα κάλαντα. Απλά θα σκεφτεί πως είναι κακός ή ό,τι δεν του αρέσουν τα Χριστούγεννα.

Οι γονείς πλέον δεν του προτείνουν να επισκεφθεί εκείνο τον θείο (που τώρα έχει ακόμα περισσότερα λεφτά και δίνει πιο λίγα), αλλά του λένε σε ποιους να μην πάει. Μήπως δεν έχουν.

Και τα λεφτά από τα κάλαντα, του λένε, κράτα τα να πάρουμε και λίγο κρέας. Χριστούγεννα είναι.

Ο Γκέρινγκ της Ελληνικής πολιτικής σκηνής

Image

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ τις ομιλίες του Βενιζέλου. Ναι, αυτού του μέγιστου πολιτικού ανδρός! Οι ομιλίες του με αφορμή την εξεταστική για τα υποβρύχια και το νομοσχέδιο για τα ακίνητα διακρίνονται από αλαζονεία και αμετροέπεια με αποκορύφωμα τη χθεσινή ομιλία του στη ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ, όπου ο παραληρηματικός του λόγος ξεπέρασε κάθε προσδοκία!

Επιτέθηκε σχεδόν σε όλους, είπε ότι ήταν ο μόνος άνθρωπος που στις δύσκολες στιγμές της κρίσης σήκωσε το δυσανάλογο πολιτικό βάρος, χωρίς να σκεφτεί το πολιτικό κόστος ούτε το δικό του ούτε της παράταξης του. Ανέφερε επίσης ότι όλοι εξαρτώνται απ΄το ΠΑΣΟΚ και ότι όλα τα πολιτικά κόμματα οφείλουν την ύπαρξη τους στο ΠΑΣΟΚ και στα λάθη που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Στη κορύφωση της ομιλίας του στη ΚΠΕ είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, εκχυδαΐζει, εκφασίζει και εκτσογλανίζει τη κοινωνία. Επίσης είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συντάσσεται με τη Χ.Α. και με τον έγκλειστο αρχηγό της, στη καταψήφιση των νομοσχεδίων, ξεπλένοντας ουσιαστικά για άλλη μια φορά το νεοναζιστικό κόμμα! Και ρωτώ εγώ τώρα: Αυτός τόσα χρόνια ως ενεργός πολιτικός, οι πολιτικές που άσκησε και η παράταξή του, δεν έχουν καμία ευθύνη για τον εκφασισμό της κοινωνίας; Αυτός δηλαδή είναι άμοιρος ευθυνών;

Ο αλαζόνας και εγωκεντρικός Βενιζέλος, που χτυπάει φασιστικά το χέρι στο τραπέζι φωνάζοντας σε έναν απλό πολίτη, μη δεχόμενος να απαντήσει στις εύστοχες ερωτήσεις του, για τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ, κάνοντάς του ακόμα και κήρυγμα, ο Βενιζέλος που οι επιθέσεις του στους πολιτικούς του αντιπάλους στερούνται πολιτικών επιχειρημάτων και είναι επιεικώς αήθεις, ο Βενιζέλος που ωρύεται στις επιτροπές της Βουλής μη σεβόμενος τον χώρο στον οποίο βρίσκεται, ο Βενιζέλος που στις ομιλίες του, δε δέχεται συστάσεις από το Προεδρείο τις Βουλής, κάνοντας τους ακόμα και παρατήρηση όταν του λένε να συντομεύει γιατί έχει τελειώσει ο χρόνος ομιλίας του, μιλούσε χθες για δημοκρατία, σοσιαλισμό και κεντροαριστερές προοδευτικές δυνάμεις με πυρήνα το ΠΑΣΟΚ! Έθεσε ακόμη και το ερώτημα στη ΚΠΕ ποιος είναι πιο αριστερός; Το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο άνθρωπος βρίσκεται σε πλήρη παροξυσμό βλέποντας τη πολιτική του καριέρα να δύει, θέλοντας να βρίσκεται στην εξουσία με οποιονδήποτε τρόπο και χρησιμοποιώντας κάθε πολιτικό μέσο! Είναι ικανός να θέσει και ζήτημα πρωθυπουργίας γύρω απ΄το πρόσωπό του!!!

Ο Γκέρινγκ (το Νο.2 του 3ου Ράιχ) λίγο καιρό πριν μπουν οι Σοβιετικοί στο Βερολίνο και βλέποντας ότι ο πόλεμος έχει χαθεί, αφημένος στην αλαζονεία και στο βοναπαρτισμό του, τόλμησε να στείλει επιστολή στο Χίτλερ, ζητώντας του να του παραδώσει την εξουσία, αρνούμενος να δει ότι όλα είχαν τελειώσει!

Σήμερα στη Δύση

5a6a583a30ad1c1e5a887e95acc28081

Είμαι ο Μωχάμετ, είμαι δεκατεσσάρων ετών και κατάγομαι από το τη Συρία.

Τα τελευταία πέντε χρόνια μένω στην Αθήνα με τη μητέρα μου και τις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου. Φύγαμε από το σπίτι μας γιατί είχε γίνει πια εμπόλεμη ζώνη και στο δρόμο προς την Ελλάδα χάσαμε και τον πατέρα μας. Κοιμόμασταν για αρκετό καιρό σε στάβλους, φορτηγά γεμάτα πρόσφυγες και στο δρόμο.. Επιτέλους μετά από πολλούς μήνες καταφέραμε να βρούμε στέγη σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, κοντά στο κέντρο της Αθήνας , όπου κατοικούσαν άλλες τρεις οικογένειες από τη Συρία.

Εγώ τότε σκεφτόμουν πως μέσα στην ατυχία μου είμαι πάρα πολύ τυχερός που πλέον ζω στη γενέτειρα του πολιτισμού και ονειρευόμουν να πάω σχολείο μια μέρα και να μπω σε αυτό το τεράστιο πανεπιστήμιο στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον με την αθωότητα ενός παιδιού ξεχνούσα να κοιτάξω γύρω μου τους «όμοιούς» μου. Κι έτσι συνέχισα να ονειρεύομαι στον κόσμο μου τεράστιες βιβλιοθήκες με εμένα χωμένο μέσα, και με φανταζόμουν μεγάλο και τρανό γιατρό ή επιστήμονα. Μαζεύοντας άδεια μπουκάλια μπύρας και χαρτόνια ή σιδερικά απ’ τα σκουπίδια και ακούγοντας πίσω απ’ την πλάτη μου να με αποκαλούν Πακιστανό.

Προχθές το βράδυ συνάντησα πορεία στο δρόμο για το σπίτι και αναγκαστικά έπρεπε να περάσω ανάμεσα απ’ τον κόσμο αν ήθελα να φύγω νωρίς από εκεί. Φουριόζος λοιπόν κι εγώ πήγα περάσω με το βλέμμα κάτω και δεν παρατήρησα τι είδους πορεία ήταν αυτή. Μέχρι που ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα από μια γροθιά στην πλάτη και να πέφτω κάτω από μια τρικλοποδιά. Οι αρβύλες έπεφταν σα βροχή στο κεφάλι, στην κοιλιά, στην πλάτη μου, παντού! Μέχρι που λίγο πριν λιποθυμήσω παρατήρησα τον αγκυλωτό κόκκινο σταυρό σε ένα πανό και πολλούς καράφλες και κατάλαβα.. Μέσα στη ζαλάδα μου κατάλαβα κάποιος να με τραβάει απ’ το πλήθος και τότε είναι που έχασα τις αισθήσεις μου εντελώς.

Όταν ξύπνησα ήμουν σε ένα κρεββάτι νοσοκομείου και με ρωτούσαν τα στοιχεία μου. Εγώ με το που κατάλαβα που είμαι και πονώντας τρομερά παντού, σηκώθηκα, όπως- όπως κι έφυγα τρομοκρατημένος μην με παραδώσουν στην αστυνομία. Άλλοι από κει. Αυτοί θα με έστελναν πίσω στη Συρία.

Αλλά από την άλλη, μπορεί να ήταν και καλύτερα.

Η Αλληλεγγύη και μια φρούδα ελπίδα

Image

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι Έλληνες ανέχονται τη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τους τα τελευταία 4 χρόνια; Γιατί δεν αντιδρούν; Τι είναι αυτό που εμποδίζει τους Έλληνες στο να ενωθούν και να ανατρέψουν τη κατάσταση που τους έχει επιβληθεί;

Είναι οι διαφορετικές απόψεις; Σίγουρα ναι! Είναι οι ταξικές διαφορές; Εν μέρει θα πω, γιατί στο μυαλό του μέσου Έλληνα έχουν εξαλειφθεί οι τάξεις. Γι’ αυτόν όλοι οι Έλληνες είναι ίδιοι, οι τάξεις είναι για τους κομμουνιστές (θα σου πει)!!

Στην Ελλάδα σήμερα, η κάθε κοινωνική ομάδα σηκώνει τη δική της παντιέρα! Μερικοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο χρόνο, πιστεύοντας ότι θα σωθούν μέσω της κοινωνικής εξόντωσης συνανθρώπων τους (μέσω ενός είδους εκκαθάρισης δηλαδή), άλλοι βρίσκονται κλεισμένοι στη γυάλα τους, αδιαφορώντας για τα κοινά, αρνούμενοι να δουν τον έξω κόσμο κατάματα (οι περισσότεροι από δαύτους έτσι κι αλλιώς είναι βολεμένοι) και υπάρχουν κι αυτοί που επιζητούν μια νέα Βαϊμάρη, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους σε φυρερίσκους, πιστεύοντας ότι με αυτόν το τρόπο θα χτυπήσουν το σύστημα που τους έφερε μέχρι εδώ, βρίσκοντας εξιλαστήρια θύματα τους μετανάστες, τους αριστερούς και άλλους, αρνούμενοι να δουν οι ίδιοι, ότι μετατρέπονται σε υπερασπιστές του συστήματος!

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι αλληλέγγυοι! Είναι αυτοί που αμφισβητούν και πολεμούν το σύστημα και τις παραφυάδες του! Είναι αυτοί που βοηθούν το συνάνθρωπο τους με ανιδιοτέλεια, χωρίς να προσπαθούν να τον στρατολογήσουν δίνοντας του ένα κιλό κρέας και ένα τσουβάλι πατάτες! Είναι αυτοί που προσφέρουν βοήθεια στον συνάνθρωπό τους, χωρίς να έχουν απώτερο σκοπό την ιδεολογική κατήχηση! Είναι αυτοί που στάθηκαν στο πλευρό των κατοίκων της Κερατέας, που είπαν όχι στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές, που βρέθηκαν από τη πρώτη στιγμή στο πλευρό των εργαζομένων της ΕΡΤ. Είναι αυτοί που ξέρουν να παλεύουν και να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο επενδύοντας στην αλληλεγγύη και όχι σε αυταπάτες!

Αυτοί λοιπόν, χαρακτηρίζονται από τους βολεμένους και τους βαϊμαρόλοβοτομημένους ως, ουτοπιστές, ανθέλληνες κ.ο.κ.

Ας μην τρέφουμε λοιπόν φρούδες ελπίδες για Ενωμένους Έλληνες και άλλα τέτοια παραμύθια για μικρά παιδιά!

»Σημαία μας η ισότητα, όπλο μας η αλληλεγγύη»