El 68 – Tο αίμα κυλάει ακόμα

images (11)

Πόλη του Μεξικού, Συνοικία Τλατέλολκο, 1968.

Η Πόλη του Μεξικού προετοιμάζεται να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Χιλιάδες πολίτες, στην πλειοψηφία τους φοιτητές, αντιδρούν στην ανάθεση των αγώνων, δημιουργώντας παράλληλα ένα κίνημα αντίστασης, άνευ προηγουμένου.

Οι μαζικές διαδηλώσεις ξεκινούν από τον Ιούλιο, δηλαδή, τρεις μήνες πριν από την έναρξη των αγώνων. Η βίαια καταστολή από την αστυνομία, καταλήγει στις 26 Ιουλίου σε ολονύκτιες οδομαχίες, χιλιάδες τραυματισμούς και συλλήψεις.

tlatelolco-arrest images (10)

Τους επόμενους μήνες, το κίνημα απέκτησε έναν διαφορετικό χαρακτήρα, ξεφεύγοντας από τον πρωταρχικό του στόχο, δηλαδή την αποτροπή διοργάνωσης των αγώνων. Οι φοιτητές οργανώθηκαν και δημιούργησαν ένα σύνολο ηχηρής αμφισβήτησης προς την αυταρχική εξουσία του PRI (κυβερνών κόμμα, οριζόμενο ως επαναστατικό και προερχόμενο από τη μεξικανική επανάσταση).

Το Σεπτέμβριο του 1968, οι φοιτητές ξεκίνησαν τις διαδηλώσεις τους με ειρηνικό χαρακτήρα, διαλαλώντας πως δεν θα εμπόδιζαν την διεξαγωγή των αγώνων. Ο πρόεδρος όμως του PRI, Γκουστάβο Ντίας Ορδάς έκρινε πως επρόκειτο για μια εξελισσόμενη απειλή για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Οι φοιτητές με σημαίες τους, τις φωτογραφίες των Τσε, Χο Τσι Μινχ, Εμιλιάνο Ζαπάτα και Πάντσο Βιγια, ξαναβγήκαν στο δρόμο σε μια πορεία 250.000 ανθρώπων, στις 13 Σεπτεμβρίου.

Στις 2 Οκτωβρίου, οι κατασταλτικές δυνάμεις απάντησαν, καταλαμβάνωντας το Εθνικό Πολυτεχνικό Ινστιτούτο. Η απάντηση των διαδηλωτών ήταν άμεση. Έως 15 χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε στην πλατεία «ντε λας τρες κουλτούρας» της συνοικίας του Τλατέλολκο. Ανάμεσα τους και προβοκάτορες του παραστρατιωτικού «Τάγματος Ολύμπικο», ντυμένοι με πολιτικά και λευκά μαντήλια, για να διακρίνονται μεταξύ τους.

Το απόγευμα, περίπου στις 6μμ, ένα ελικόπτερο πέταξε πάνω από την πλατεία και πέταξε τρεις φωτοβολίδες. Ήταν το σύνθημα. Ακούστηκαν πυροβολισμοί μέσα στο πλήθος. Ο κόσμος πανικόβλητος άρχισε να διαλύεται, τρέχοντας αριστερά-δεξιά. Οι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν. Μεσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μετατράπηκαν σε ριπές. Οι διαδηλωτές άρχισαν να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο. Κάποιοι πήγαν να διαφύγουν και πυροβολήθηκαν στην πλάτη. Άλλοι έτρεξαν προς την εκκλησία της πλατείας, μα δεν τους άνοιξαν.

Μακελειό. Περισσότεροι από 300 άνθρωποι νεκροί. Πάνω από 1.000 σοβαρά τραυματισμένοι. Σχεδόν 2.000 συλληφθέντες. Ο μεξικανικός στρατός μετέφερε τα πτώματα σε αεροπλάνα και τα άδειασε στον κόλπο.

«Πού πέταξαν τους νεκρούς μας; Πού τους πέταξαν, γαμώτο;»

download (2) download (3) download (4) download (5) download (6) images (12) images (13) images (14) images (15) images (16) images (17) images (18)

ContentSegment_7068409$W200_H0_R0_P0_S0_V1$Jpg

Πηγές: «LeMonde», «Tvxs»

Μια δολοφονία, χίλιες λέξεις

210913140304_4567

Ο φασισμός έρχεται πρώτα για τους άλλους και μετά για όλους. Και για σένα. Και για μένα. Είτε είναι από τάγματα εφόδου, είτε είναι από δυνάμεις καταστολής, είτε από τις ειδικές αποστολές σαν αυτή του Ρουπακιά.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως στη θέση του Φύσσα ή της οικογένειάς του, μπορεί να βρεθούμε όλοι. Δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένουμε το μίσος να ξεθυμάνει και το κάθε εθνικιστικό μισαλλόδοξο μόρφωμα να ξεπεραστεί σα μόδα μπανάλ. Το καταπολεμάμε, όπως μπορεί και όπως εκτιμά ο καθένας καλύτερα.

Αν κάτι διογκώθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αυτό είναι το αντιφασιστικό κίνημα. Αυτή τη μέρα μνήμης σε κάθε γωνιά θα υπάρχει διαδήλωση.

Σε όλη την Αθήνα:

xartis-thumb-large

Σε όλη την Ελλάδα:

FYSSAS-GREECE2-990x769

Σε όλη την Ευρώπη:

KILLAHP1-990x769

Γιατί το φασισμό δεν τον αγνοείς, ούτε τον δικαιολογείς. Αυτός δεν θα σε αγνοήσει, ούτε θα σε δικαιολογήσει.

Ας χτίσουμε μαζί ένα κόσμο χωρίς αυτούς…

Ενας χρονος απο το μαυρο στην ΕΡΤ

images

Τελικά πού εκπέμπει η Δημοκρατία; Στο σταθμό που την άκουγα τώρα ακούω κάτι αλλο. Μου φαίνεται οτι κάποιος προσπαθεί να πει μια λέξη, μα δεν την ακούω καθαρά. Κουνάω λίγο την κεραία. Είμαι και μονος στο σπίτι και δεν μπορώ να ρωτήσω κανέναν αν κατάλαβε κάτι. Μα η λέξη ακούγεται τώρα πιο καθαρά. Και πιο δυνατά. Ολοένα και δυναμώνει. Και δυναμώνει. Πλέον την ακούω τόσο καθαρά και δυνατά που ανησυχώ μήπως ενοχλήσω τους γειτονίες. “ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”! Και ξαφνικά ακούω παλι το βουητό…

Το λουκέτο στην ΕΡΤ απέδειξε το ποσο αδίστακτη είναι τελικά η υπεύθυνη συγκυβέρνηση. Η βροντερή δήλωση του τότε καμαρωτού κυβερνητικού εκπρόσωπου, πως η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, χαρακτηρίζοντας την παράλληλα ως σκάνδαλο που δεν τόλμησε να αγγίξει κανείς, έμεινε στην ιστορία.

Η ΕΡΤ δεν ήταν η αρχή, και από οτι αποδείχθηκε στη συνέχεια, ούτε και το τέλος.

Παλιά, έκοβαν τις ταινίες για μια φράση. Άσχετοι, διάβαζαν τα γράμματα που έστελναν οι μανάδες στα παιδιά τους και οι αρραβωνιαρηδες στις αγαπημένες τους μην τυχόν και εμπεριέχεται κανένας αγωνιστικος χαιρετισμός. Τα διάβαζαν και γελούσαν. Και μετα τα έσκιζαν, τα έκαναν σαΐτες.

Στη σύγχρονη εποχή, η λογοκρισία διογκώνεται ελαφρώς …διαφορετικά. Μεγαλοκαναλαρχες κόβουν, τη μια μετα την αλλη, κάθε εκπομπή που μπορεί να τους ενοχλήσει στο ελάχιστο. Στα δικα μου τα μάτια, που δεν έχουν δει πολλά, ξεκίνησε με το «Infowar» και την «Ελληνοφρενεια» στο Skai. Αρχικά τηλεοπτικά, στη συνέχεια και ραδιοφωνικά. Ακολούθησε το εξαιρετικο, αλλά ενοχλητικο για πολλούς «κουτι της Πανδώρας», το «ΡΧΣ (ρεπορτάζ χωρίς σύνορα)», συγκεκριμένες εκπομπές του «Εξάντα» κλπ.

Και βέβαια, υπήρχε λογος που έκλεισε η ΕΡΤ. Οχι επειδή επρόκειτο για σκάνδαλο η’ γιατί έπρεπε να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές. Ούτε επειδή το επέβαλε κάποια τρόικα. Η ΕΡΤ έκλεισε για τις συνεχόμενες και επαναλαμβανόμενες απεργίες. Γιατί εξέπεμπαν για σειρά ημερών με έναν υπερτιτλο “Φτώχεια Γιατί;” σε κάθε τους πρόγραμμα. Γιατί δήλωναν πως απεργούν ενάντια στα άδικα και απάνθρωπα μετρα φτωχοποίησης του ελληνικού λαού. Γιατί αντιστάθηκαν. Γιατί ήταν αγκάθι στον πισινο τους. Ήταν ενας άλυτος κόμπος στο λαιμό τους. Αλλά κάποιος ελεγε πως «οτι δε λύνεται, κόβεται. Σπαθί!» Αυτο ακολουθήσαν πιστά.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ ξανά-αντιστάθηκαν. Αυτή τη φορά με τη στήριξη Ευρωπαϊκών συνεργείων μεταδόσεων. Με το εθελοντικο απεργιακο πρόγραμμα των δημοσιογράφων. Με χιλιάδες αλληλέγγυο κόσμο στο πλευρό τους…

Σε κάποιο δωμάτιο του Ραδιομεγαρου ακούστηκε ενα …”Ψυχή Βαθιά”. Και ήταν τόσο δυνατό, που ακούστηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Σε κάποια αίθουσα του Ραδιομεγαρου, υπο το βλέμμα του ιδίου του πολιτισμού, μια δακρυσμένη χορωδία ψυχορραγεί, τραγουδώντας τον εθνικο ύμνο.

Ποιήματα στον Chavez

ImageΚΑΤΙ, ΑΡΧΙΣΕ.

Ούγκο, ήρθες σα σίφουνας να τ’ αλλάξεις όλα,

εφάρμοσες τ’ αυτονόητα,

σ’ ένα πλανήτη άδικα διαμορφωμένο,

και ο απλός κόσμος σε λάτρεψε.

Σε 14 χρόνια έγιναν πολλά,

αλλά δεν ήταν αρκετά.

Τώρα; θα συνεχιστεί επιτυχώς το όραμα;

Ευτυχώς, άφησες καλά θεμέλια πίσω.

 

 

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Η μάχη ήταν μετωπική

αλλά έγινε με σοφία.

Δεν υπήρξε εφησυχασμός.

Πως να υπάρξει;

Σ’ έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει..

Πόσα μερόνυχτα πέρασες άγρυπνος;

Άραγε, πόσα;

 

 

ΠΕΡΑΣΕΣ..

Ούγκο Τσάβεζ, δεν σε γνώρισα.

Αλλά κι αν σε γνώριζα

θα προτιμούσα να ήταν όταν ήσουν παιδί.

Έζησες τη φτώχεια γι’ αυτό ήξερες ποιος είναι ο καθρέπτης μιας κοινωνίας.

Μπήκες σε κάθε σπίτι και άκουσες τις ανάγκες του.

Δεν ήταν η ηγεσία που μέτραγε

μα το καλό όλων.

ΜΗ ΣΒΗΣΕΙ Η ΦΛΟΓΑ, ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ

H φλόγα σβήνει εύκολα, αν κάποιος δεν κρατάει το κερί αναμμένο..

μα η ορμή του κόσμου είναι μεγάλη

και η δίψα δεν θα σβήσει

αλλά θα μεγαλώσει

για έναν κόσμο δίκαιο

και με σεβασμό προς όλους

 

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Απελευθέρωση, για όλα τα ζωντανά πλάσματα αυτού του κόσμου

ζητούσε ο Μπολιβάρ.

Αυτό ζητάμε κι εμείς.

Τέρμα στους κοινωνικούς διαχωρισμούς των ανθρώπων!

Τέρμα στην αντιμετώπιση των ζώων ως άβουλα αντικείμενα!

Τέρμα στην κατακρεούργηση της φύσης!

Ισότητα, όχι ισοπέδωση..

Αλληλεγγύη, όχι κλειστοφοβία..

Αληθινή φροντίδα, όχι στείρα περίθαλψη..

Κλείστε τα μάτια και νιώστε..

το κύμα της αγανάκτησής μας, γίνεται αγάπη.

Μανώλης Γλέζος: Ένας ζωντανός Θρύλος

images

Σαν σήμερα πριν από 73 χρόνια, στις 30 Μαίου του ’41 ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν την Ναζιστική σημαία των κατακτητών από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Ο Μανώλης Γλέζος εκδιώχθηκε μετέπειτα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις για την πολιτική του δράση, ακόμα κι ως προδότης της πατρίδας για την οποία αγωνίστηκε με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση.

Πέρασε 12 χρόνια από τη ζωή του στις φυλακές και στις εξορίες, ενώ καταδικάστηκε 4 φορές σε θάνατο.

Αυτός ο ζωντανός θρύλος λοιδορείται όσο κανένας άλλος, από τους απόγονους των ναζιστών, των χιτών και των ταγματασφαλιτών. Βέβαια το να λοιδορείται ένας ήρωας ο οποίος θα έδινε ακόμα και τη ζωή του για τη πατρίδα και το λαό της, από ανθρώπους οι οποίοι ασπάζονται τα ναζιστικά ιδεώδη, είναι και παράσημο και τίτλος τιμής.

Ο Γλέζος όντας επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε μισό εκατομμύριο ψήφους. Αυτή είναι η αποθέωση και η αναγνώριση από ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού το οποίο δείχνει ότι τιμά και δεν ξεχνά αυτούς που αγωνίστηκαν και θα αγωνίζονται για να ξημερώσει σε αυτόν το τόπο μια καινούργια μέρα, μια καινούργια εποχή.

imgd0_017 Αυτός το σκίτσο που δείχνει του δύο ήρωες, Σάντα και Γλεζο να κατεβάζουν το ναζιστικό σύμβολο από την Ακρόπολη- και η είδηση του γεγονότος έδωσαν θάρρος στους λαούς της Ευρώπης για το ξεκίνημα του αντιφασιστικού αγώνα! Αυτό το σκίτσο και η πράξη των δύο αγωνιστών, μας δίνει θάρρος για τη συνέχιση του δικού μας αντιφασιστικού αγώνα.

 

Το μεγάλο μας τσίρκο!

Εικόνα

 

Αποτίμηση.

Αρχικά, ένα τεράστιο μπράβο στους κατοίκους της Ηλείας, που φέρουν το προσωνύμιο των «εγκληματιών» και των «καταυλακιωτών, όπου ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του» που εξέλεξαν δήμαρχο για την καλλικρατική περιοχή της Νέας Μανωλάδας, ένα μετανάστη.

Πολλά μπράβο στη Νέα Δημοκρατία, που είχε σε ένα τεράστιο ποσοστό, υποψήφιους στο Β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Κρίμα που δεν εξέλεξε σχεδόν κανένα.

Πολλά μπράβο στο συνδυασμό νίκης της Ελιάς* για την σωτηρία και την σταθερότητα στις Ευρωεκλογές. Το κόμμα του King Benny και της Αφροδίτης «Lara Croft» Αλ Σαλεχ κατάφερε να σπάσει όλα τα κοντέρ και να χάσει πάνω από 30% των εναπομείναντων ψηφοφόρων του!

Εικόνα Εικόνα Απολύτως!

Κρίμα για τον Φώτη τον Κουβέλη, που με το Δημαρκτό Σοσιαλισμό και την σταδιακή απαγκίστρωση από την κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτελέσει τον τρίτο πόλο.

Κρίμα και για τον ΣυΡιζΑ, που έχασε στις ευρωεκλογές, επειδή δεν έφτασε τα ποσοστά του ΠαΣοΚ του 81.

Μπράβο στο Κ.Κ.Ε. που πήρε 4 σημαντικούς δήμους, οι οποίοι θα λειτουργήσουν με το κομμουνιστικό μοντέλο. (Ε;)

Και βέβαια ένα πολύ μεγάλο μπράβο στον Αντώνη Σαμαρά, το μεγάλο νικητή από όλες τις απόψεις των χθεσινών τριπλών εκλογών. Έχασε μεν, τους μεγαλύτερους δήμους, τις πολυπληθέστερες περιφέρειες, έχασε και τις ευρωεκλογές με 4%, αλλά σημασία έχει το μήνυμα σταθερότητας που Αυτός εξέλαβε! Μπράβο Αντώνη!

Εμείς με τη σειρά μας αφιερώνουμε το κάτωθι σε όλους (σχεδόν) τους ψηφοφόρους.

 

*Ελιά: ΠαΣοΚ

H Ταϋλάνδη (ξανά) στο Γύψο

Εικόνα

6 μήνες κράτησαν οι αντικυβερνητικές εκδηλώσεις στην Ταϋλάνδη. Τα σκάνδαλα διαφθοράς το ένα πίσω από το άλλο, ξεσήκωσαν τις γειτονιές τις Νότιας Ασίας και έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. 28 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Ο πρωθυπουργός της χώρας αρνήθηκε να υποχωρήσει στις φωνές του λαού και αντ’ αυτού προτίμησε να επιβάλει μια στρατιωτική «εποπτεία».

Εικόνα

Ο στρατός της Ταϋλάνδης, τα ξημερώματα της 20ης Μαϊου 2014, επέβαλε τον στρατιωτικό νόμο με σκοπό να καταστείλει τις διαμαρτυρίες στη χώρα, χωρίς όμως να αποδέχεται -ως είθισται- τον όρο πραξικόπημα. Αντιθέτως οι στρατιωτικοί δήλωσαν, πως η συγκεκριμένη κίνηση έγινε για να «διασφαλίσει την ειρήνη και την τάξη στον τόπο».

Πρώτη κίνηση των στρατιωτικών ήταν, φυσικά, να καταλάβουν τους μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας για τους προφανείς λόγους.

Εικόνα Εικόνα

Για την Ιστορία να επισημάνουμε ότι πρόκειται για το 12ο στρατιωτικό πραξικόπημα στην ιστορία της Ταϋλάνδης από την πτώση της μοναρχίας (1932) και μετά.

Επιβάλλεται να στηριχτεί ο λαός της Ταϋλάνδης, που ξύπνησε την Τρίτη το πρωί και βρήκε τη χερσόνησο του Σιαμ υπό στρατιωτικό καθεστώς.

 

Strange fruit…ένα τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα

nina-simone

Εμπνευσμένο από το ποιήμα του Άμπελ Μέροπολ, ενός καθηγητή γυμνασίου από το Μπρόνξ και μέλους του κομμουνιστικού κόμματος Αμερικής, το strange fruit είναι το τραγούδι-ύμνος κατά του ρατσισμού, που έμελλε να επηρεάσει το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της δεκαετίας του ’50 και του ’60.

Το ποίημα εκφράζει την αγανάκτηση και τη φρίκη που νιώθει ο Μέροπολ στη θέα μιας φωτογραφίας στην οποία απεικονίζονται δύο  Αφροαμερικανοί οι οποίοι λιντσαρίστηκαν και κρεμάστηκαν από κατοίκους στο Μάριον της Ιντιάνα.

18tztmh7m8assjpg

Ο Μέροπολ μελοποίησε μόνος του τους στοίχους του ποιήματος, αφού εκείνη την εποχή κανείς μουσικός δεν ήταν πρόθυμος να τον βοηθήσει. Πρώτη ερμηνεύτρια του τραγουδιού ήταν η Λώρα Ντάνκαν η οποία ερμήνευσε το τραγούδι στο Madison Square garden χωρίς όμως αυτό να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.

Όταν ο Μπάρνει Τζόζεφσον, ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου Cafe Society ακούει το τραγούδι, ενθουσιασμένος προτείνει στην Μπίλυ Χόλιντεϊ να το ερμηνεύσει στο νυχτερινό του κέντρο. Η Χόλιντεϊ αψηφώντας την τρομοκρατία της εποχής τραγουδούσε το Strange Fruit σε κάθε της παράσταση. Η τραγουδίστρια απευθύνθηκε στον φίλο της Μίλτ Γκάμπλερ ο οποίος δέχτηκε να ηχογραφήσει το δίσκο της που συμπεριλάμβανε και το τραγούδι Strange Fruit.

»Τη πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμιζα ότι έκανα μεγάλο λάθος. Είχα τελείωσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή…δεν ακουγόταν τίποτε. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί και μέτα όλοι μαζί χειροκροτούσαν και ζητωκράυγαζαν» είχε πει η Χόλιντει την πρώτη φορά που το τραγούδησε.

Τα…strange fruits είναι τα σώματα των Αφροαμερικανών που κρέμονται στα δέντρα, απεικονίζοντας τη φρίκη που επικρατεί στο »ειδυλιακό» τοπίο των νότιων πολιτειών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1999, το περιοδικό Time επέλεξε το Strange fruit ως το τραγούδι του 20ου αιώνα!

»Southern trees bear a strange fruit,blood on the leaves and blood at the root,black body swinging in the Southern breeze,strange fruit hanging from the poplar trees.»

 

 

 

69 χρόνια από την ιστορική Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

Image

Σαν σήμερα πριν από 69 χρόνια, στις 9 Μάη του ’45, έληξε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος. Η ναζιστική Γερμανία αφού αιματοκύλισε για 5 ολόκληρα χρόνια την Ευρώπη, σε έναν πόλεμο όπου όμοιο του δεν γνώρισε η σύγχρονη ιστορία, αναγκάστηκε σε άνευ όρων παράδοση των όπλων.

69 χρόνια πριν, ο στρατιώτης του Κόκκινου στρατού καρφώνει τη κόκκινη σημαία πάνω στο ράιχσταγκ, στη καρδιά του ναζιστικού τέρατος και στέλνει το μήνυμα της απελευθέρωσης της Ευρώπης και των λαών της.

Σήμερα είναι ημέρα ιστορικής μνήμης, και όσο κι αν κάποιοι καλλιεργούν τη λήθη, η αλήθεια είναι μία. Οι υποστηρικτές της θεωρίας των δύο άκρων οι οποίοι αβαντάρουν τα νεοναζιστικά μορφώματα ανά την Ευρώπη είναι αυτοί οι οποίοι εξομοιώνουν τους κομμουνιστές ήρωες με τους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των Γερμανων που έδιναν όρκο στον Χίτλερ! Είναι αυτοί που παραβλέπουν την θυσία 22 εκατομυρίων στρατιωτών της Σοβιετικής Ένωσης οι οποίοι έδωσαν το αίμα τους για την απελευθέρωση της Ευρώπης.

Εμείς οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι η σημερινή ημέρα είναι και θα είναι πάντα ορόσημο για νέους αγώνες. Είναι η μέρα που τιμούμε ανθρώπους οι οποίοι θυσιάστηκαν για ένα καλύτερο αύριο χωρίς πολέμους, πείνα και δυστυχία.

Η 9η του Μάη ειναι η μέρα όπου οι απαντάχου φασίστες και οι αστοί συνοδοιπόροι τους, γονάτισαν μπροστά στη κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο!

8 & 9 Μάη – Η Σφαγή στο Λιμάνι

Εικόνα

Λιμάνι Καλαμάτας, Μάϊος 1934

Τις μέρες εκείνες το λιμάνι της Καλαμάτας ήταν ένα από τα πλέον δραστήρια εμπορικά λιμάνια της χώρας. Εκεί λειτουργούσαν οι αλευρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» και πολλά καράβια μετέφεραν εκεί σιτηρά για την παραγωγή αλευριού.

Στους Μύλους, εκείνες τις μέρες, θα έφτανε ένα νέο μηχάνημα, που θα απορροφούσε το σιτάρι απ’ ευθείας από το καράβι στον αλευρόμυλο. Το αποτέλεσμα θα ήταν πολλοί εργαζόμενοι να μείνουν χωρίς δουλειά.

Εικόνα

Η «ρουφήχτρα» τελικώς εγκαταστάθηκε. Στις 8 του Μάη, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις μαζί με το στρατό περιφρουρούν το χώρο του λιμανιού, έχοντας παράλληλα στήσει και ένα οπλοπολυβόλο στο έδαφος. Η απεργιακή διαδήλωση των λιμενεργατών, μαζί με αλληλέγγυους πολίτες, είναι μεγαλύτερη από όσο φαντάζονταν. Η πόλη νεκρώνει και όλοι μεταφέρονται στο λιμάνι, να συμπαρασταθούν στους εργαζόμενους.

Κανένα πλοίο δεν ξεφόρτωσε εκείνη τη μέρα. Πολλοί διαδηλωτές έμειναν εκεί όλη τη νύχτα και όσοι έφυγαν από το μέρος επέστρεψαν στις 6 το πρωί.

Τότε, πλησιάζει στην προκυμαία και το πλοίο «Λίμνη». Ο στρατός περιφρουρεί εντατικά την περιοχή των μύλων και παίρνει θέσεις ακόμα και πάνω στο πλοίο!  Δυο ώρες αργότερα, η «ρουφήχτρα» παίρνει μπρος. Η πρώτη εκφόρτωση πραγματοποιείται και επικρατεί τρομερή ένταση. Εξουσιαστές απειλούν τον κόσμο, λέγοντάς τους πως θα το μετανιώσουν και πως το κράτος έχει τη δύναμη να επιβληθεί!»

Οι διαδηλωτές επιτίθενται στις κατασταλτικές δυνάμεις αλλά δεν καταφέρνουν να σπάσουν τον κλοιό. Βλέπωντας πως είναι αδύνατο να προσεγγίσουν το μέρος εκφόρτωσης της «ρουφήχτρας», κάποιο προσπαθούν να φτάσουν εκεί από τη θάλασσα. Καθώς αυτοί πλησίαζαν ακούγεται από τους στρατιωτικούς «Σταματήστε! Μην Προχωρείτε Άλλο». Οι διαδηλωτές συνεχίζουν και το πλήθος τους επικροτεί.

Τότε ακούστηκε το «Πύρ!»

Πυροβολισμοί ακούγονται στο λιμάνι. Αναρίθμητοι, για περίπου 20λεπτά. Πυροβολισμοί προς τη βάρκα και μετά προς το συγκεντρωμένο πλήθος στην προκυμαία. Έριχνε και το πολυβόλο του στρατού. Έριχναν και τα τσιράκια των αφεντών των Μύλων.

Επικρατεί πανικός. Ο κόσμος προστατεύεται από τις σφαίρες αλλά δεν διαλύεται. Αντεπιτίθεται. Καταφέρνει να απομακρύνει το «Λίμνη» και σηκώνει στα χέρια του, ψηλά, τα νεκρά σώματα.

Οι νεκροί της ημέρας είναι οι: Αντώνης Μαραγκουδάκης, Ανδρέας Σπάλας, Παναγιώτης Μπλίκος, Γιάννης Κολιτσιδάκης, Π. Πηλίκας και Βασίλης Γιαλατσινός. Ένας από τους τραυματίες, ο Βασίλης Καπετανέας, θα πεθάνει αργότερα στο νοσοκομείο.

Οι ιδιοκτήτες των Μύλων «Ευαγγελιστρία» ονομάζονταν Πάστρας και Τραβασάρας.

197820_180139028809498_1387834479_n kalamata3

“…- Μα γιατί τους σκοτώσανε; Σκεβότανε λίγο ο γέρος μου και δεν εύρισκε ν’ απαντήσει. Μόνο κούναγε το κεφάλι του και σιγανά έλεγε: – Το κράτος βλέπεις, η εξουσία, πήγανε ενάντιά της…

Τ’ άκουγα από μικρό παιδί, σαν κουβάλαγα καρέκλες με το καρότσι ή έκανα κουβέντα με τους τσαγκαράδες της πλατείας ή τους μουλάδες, στην οδό Τριπολιτσάς, που δουλεύανε ξύλα ή φέρετρα. Τότενες θυμάμαι, πως μέρες πολλές ήταν σα να ‘χα αγναντέψει ο ίδιος, από τη μεγάλη πόρτα της «Ηλεχτρικής Εταιρίας», την εργατιά, ν’ ανεβαίνει από την παραλία με σηκωμένες γροθιές, κουβαλώντας νεκρούς και κόκκινα λάβαρα. Να σκούζει για τις ζωές και το ψωμί που της παίρνανε. Άλλες φορές ήταν, σα να ‘χα καθίσει χάμω κοντά στις μανάδες που κλαίγανε τα νεκρά εργατόπουλα. Ακόμα και τώρα, σα βγεις κατά κείνες τις φτωχοσυνοικίες, που σα ζωντόβολα μείνανε να χαζεύουνε το χρόνο… σαν κάτσεις στη «Φυτεία» στο καπηλειό του «Θείου», ή ρωτήσεις τους ασπρομάλληδες λιμενεργάτες, όσοι μείνανε, θα σου πουν για «τότενες». Για τη Σφαγή», που γράψανε οι φυλλάδες… για το κίνημα το δικό τους, που λέγανε όσοι το ζήσανε… για τα εφτά εργατόπουλα, που θέρισαν οι σφαίρες των μακελάρηδων του λαού μας… για τους ανήμπορους και τους σακατεμένους από τα χτυπήματα…

Χρόνια τώρα, με παιδεύανε αυτές οι εικόνες. Δεν μπορώ παρά να μιλήσω για τους νεκρούς, να ιστορίσω όσα άκουσα. Το αίμα μαθές δεν ξεπλένεται, δεν συχάζει, παρά μόνο στη θύμηση και τον αγώνα. Το να ξεχνάς είναι κατάρα…

Οδοιπορικό από τα χίλια εννιακόσια μέχρι 1934: τα χρόνια της αντάρας και της μαζικής πάλης. Η κοινωνική εξέγερση στα χέρια των αριστερών. Το όνειρο, για την ουτοπία, την αδελφοσύνη, την καλύτερη ζωή, το ανέβασμα του ανθρώπου πάνω από τη βαθμίδα του ζώου. Η Εξέγερση. Η εξαθλίωση της εργατιάς και η απελπισία των λαϊκών μαζών. Το τζάμπα μεροκάματο και το ψωμί που έλειπε από τις φαμίλιες. Αναγκαστικό δάνειο, για τις βουλγάρικες αποζημιώσεις, διχοτόμηση του νομίσματος. Η ταξική πάλη στο αποκορύφωμά της. Όλο νεκροί και αίματα και συγκρούσεις και εξεγέρσεις…”

Πηγές: Εφημερίδα “Διαδρομή Ελευθερίας”, φ.9, Δεκ. 2002, Εφημερίδα “Ελευθερία” 21/4/2002, σελ.10